Zapis nepoznatog autora - ljubav, ludost, mudrost...

Pre no što uđemo

Sat, 19 Nov 2016 03:00:05 +0100

Autor: majra

Poslao: 19.11.2016 04:00

Jednom sam angažovao stolara da mi pomogne renovirati staru poljsku kuću, a upravo mu se završio prvi težak dan na poslu.

Pukla mu je guma pa je izgubio jedan sat rada, električna testera mu je otkazala, a sada mu se stari kamion odbijao pokrenuti. Dok sam ga vozio kući, sedeo je ozbiljan u kamenoj tišini.

Na dolasku pred njegovu kuću, pozvao me da upoznam njegovu porodicu. Dok smo hodali prema vratima, nakratko je zastao ispred malog stabla, dodirujući vrhove njegovih grana s obe ruke. Pre nego što su se vrata kuće otvorila, on se neverovatno transformisao. Njegovo preplanulo lice zasijalo je osmesima te je zagrlio svoje dvoje male dece i supruzi dao poljubac.

Zatim me je otpratio do automobila. Prošli smo pokraj stabla, a ja sam goreo od znatiželje. Pitao sam ga što je to što sam malopre video.

"Oh, to je moje 'stablo briga'", odgovorio je. "Znam da ne mogu izbeći probleme na poslu, ali jedno je sigurno, ti problemi ne pripadaju kući, mojoj ženi i deci. Zato ih samo obesim na stablo svake večeri, pre nego što uđem u kuću. Ujutro kad krenem na posao ponovo ih uzmem."

Na trenutak zastane. "Ali smešno je," nasmejao se, "… kad u jutarnjim satima dođem kako bi ih ponovo pokupio, nema ih ni približno onoliko koliko se sećam da sam ih obesio prethodno veče."

Toliko

Wed, 07 Sep 2016 04:41:53 +0200

Autor: majra

Poslao: 07.09.2016 04:41

Jednog dana čovek je prolazio pored neke kuće i ugledao staricu u stolici za ljuljanje. Pored nje, u istoj takvoj stolici, ljuljao se starac i čitao novine, a između njih, na pragu kuće, ležao je pas i zavijao, kao da ga nešto boli.

Prolazeći pored njih, čovek se iznenadio, i pitao se u sebi zašto pas tako žalosno zavija.

Sledećeg dana, ponovo je prošao pored te kuće. Opet je ugledao stariji par u stolicama za ljuljanje, i psa, koji je ležeći cvileo.

Zabrinuti čovek obećao je sebi da, ako i sutra ugleda ovog psa koji je neprestano zavijao, upitaće starce u čemu je problem.

Trećeg dana, na svoje iznenađenje, ugledao je istu sliku: starica se ljuljala, starac je čitao novine, i pas je na istom mestu, žalosno zavijao.

Više nije mogao da izdrži:

– Oprostite, gospođo – obratio se starici – Šta se desilo sa vašim psom?

– Sa njim? – On leži na ekseru.

Iznenađeni čovek upita:

– Ako pas leži na ekseru, i ako ga to boli, zašto, jednostavno, ne ustane?

Starica se nasmejala i rekla prijatnim, nežnim glasom:

– Znači, dragi moj, boli ga toliko da može da zavija, ali ne toliko da bi se pokrenuo sa tog mesta.

Научи да играш, за да учат од тебе како се игра

Sun, 31 Jul 2016 00:51:36 +0200

Autor: niko650

Poslao: 31.07.2016 00:51

Еден учител по танц, незадоволен од своите ученици му се обрати на Господ:

-„Господе, неможам веќе да ја издржам непослушноста на моите ученици. Те молам помогни ми.“

-„Полека, смири се и кажи ми што се случува, како можам јас да ти помогнам!?Да слушнам во што е проблемот?“ – запраша Господ.

-„Постојано им велам на моите непослушни ученици да играат во ритамот на песната која јас ја одбрав . Секој час им објаснувам какви чекори сакам тие да прават, но тие секогаш играат по свое, а тоа е спротивно од моето објаснување. Ме излудуваат. Незнам како да се разберам со нив!?“ – вознемирено, во еден здив рече учителот.

Господ го погледна под око и рече:

-„Добро,ајде да видиме што можеме да направиме. Пушти ја музиката и одиграј ги чекорите кои ги бараш од нив.“

Учителот малку се подзамисли, се подзакашла и продолжи со остар глас:

-Но Господе, јас можам само да ги објаснам чекорите, јас незнам да танцувам. Но, знам што барам од нив и тие тоа треба да го извршат.

Господ се почеша по брадата, замавна со главата и тивко проговори:

-"Ако ти не знаеш да ги одиграш чекорите пред нив, како може да тражиш тие да ги играат?"

Луѓето зад вас не чекорат како вие сакате, туку како вие чекорите.

О.С.Кр.Паланка, 2016 година

Pričekaj tri dana

Tue, 19 Jul 2016 07:42:05 +0200

Autor: majra

Poslao: 19.07.2016 07:42

Bio je lep prolećni dan, misli mlade žene ispunilo je osećanje mira dok je razmišljala o Isusovoj smrti i uskrsnuću. Zastala je na trenutak na vrhu stepenica koje su vodile na glavnu ulicu sada prepunu ljudi koji su žurili na svoj posao.

Na starom mestu, na početku prolaza, sedela je stara prodavačica cveća. Oko njenih nogu bili su raspoređeni buketi svežeg cveća na raširenom novinskom papiru. Prodavačica cveća se smešila, a njeno staro, izborano lice sjajilo je nekom unutrašnjom radošću.

Bez mnogo razmišljanja mlada žena se okrenula, izabrala je jedan buket i upitala: "Danas ste izgleda srećni?"

"Zašto da ne, odgovorila je starica. Sve je dobro. Zar ne?"

Bila je jadno odevena i veoma stara, njen odgovor je iznenadio ženu.

"Pa vi ovde sedite već godinama. I uvek ste nasmešeni. Izgleda da se dobro nosite sa svojim nevoljama?"

"Pa ne možete doživeti ove moje godine, a da nemate nevolje. Godine i nevolje idu uvek zajedno", odgovorila je. "Ali sve vam je to kao Isus i Veliki petak", a onda je zastala.

"Kao šta?" upitala je žena.

"Kao Isus i Veliki petak. Kada je Isus umro na krstu u petak, bio je to najgori dan za Isusa. I kad se pojave nevolje, ja se uvek toga setim. Jer tada sebe podsetim i šta se dogodilo sa Isusom tri dana kasnije. Tada je Isus ustao iz groba – vaskrsnuo je iz mrtvih. Kada stvari pođu kako ne treba, naučila sam da ne gunđam već čekam tri dana, jer tada sve nekako izađe na dobro."

Mlada žena se nasmešila u znak pozdrava i pošla dalje. Ponela je sa sobom malu lekciju o strpljenju, i kad god dođu nevolje ili neprilike uvek se seti reči: "Daj Bogu priliku da ti pomogne. Pričekaj tri dana."

Da li postoji zlo?

Sat, 30 Apr 2016 01:42:46 +0200

Autor: majra

Poslao: 30.04.2016 01:42

Jednog dana profesor na fakultetu je odlučio da sa studentima započne raspravu.
Pitao je: "Da li je Bog stvorio sve što postoji?"

Studenti su u glas rekli da jeste.

"Baš sve?", pitao je profesor.

"Da, sve.", bio je odgovor studenata.

"U tom slučaju, stvorio je i zlo, zar ne? Jer, zlo postoji" - rekao je profesor.
Studenti su zaćutali, nisu imali odgovor na to pitanje. Profesor je bio oduševljen jer je pokazao da je vera samo mit.

Odjednom, jedan student je podigao ruku i pitao:"Mogu li ja nešto Vas da pitam, profesore?"

"Naravno", odgovorio je profesor.

"Da li postoji hladnoća?"

"Naravno, kolega. Zar nikad niste osetili hladnoću?"

"Zapravo, profesore, hladnoća ne postoji! Prema onome što smo učili iz fizike, hladnoća je odsustvo toplote. Može se samo posmatrati da li objekat ima i da li predaje energiju i svoju toplotu na druge objekte. Bez toplote, predmeti su inertni, ne reaguju. Znači hladnoća ne postoji. Mi smo stvorili termin hladno da bismo objasnili odsustvo toplote."

"A tama?", nastavio je student.

"Ona isto postoji.", rekao je profesor.

"Opet grešite, gospodine. Tama je potpuno odsustvo svetlosti. Možemo proučavati svetlost i osvjetljenje, ali ne i tamu. Nikolsova prizma pokazuje mnoštvo različitih boja na koje se svetlost razlaže u zavisnosti od talasne dužine. Tama je termin koji smo mi stvorili da objasnimo potpuno odsustvo svetlosti."

I konačno, student je pitao: "A zlo, profesore, da li postoji zlo?"
Profesor je ćutao.
Student je nastavio: "Bog nije stvorio zlo! Zlo je odsustvo Boga u čovekovom srcu,
ono je odsustvo ljubavi, čovečnosti i vere. Ljubav i vera su kao toplota i svetlost. Oni postoje. Njihovo odsustvo dovodi do zla."

Sada je profesor zaćutao.

Daj i daceti se

Mon, 11 Apr 2016 12:11:55 +0200

Autor: coka

Poslao: 11.04.2016 12:11

Trazio sam Snagu. I Bog mi je dao poteskoce koje su me osnazile.
Trazio sam Mudrost. I Bog mi je dao Probleme koje je trebalo resiti.
Trazio sam Bogatstvo. I Bog mi je dao Mozak i Telo da mogu raditi.
Trazio sam Hrabrost. I Bog mi je dao Prepreke koje je trebalo savladati.
Trazio sam Ljubav. I Bog mi je dao Ljude kojima je trebalo pomoci.
Orazio sam Usluge. I Bog mi je dao Prilike.

Nisam dobio nista od onog sto sam trazio, ali
dobio sam sve sto mi je trebalo.

Start Living Again..2 by Osvaldo Pieroni, sur Flickr

Ako se raširi glas

Sun, 20 Dec 2015 02:04:20 +0100

Autor: majra

Poslao: 20.12.2015 03:04

Bagdadski kalif Al-Mamun imao je prelepog arapskog konja. Bogati Omah želeo je tog konja i nudio je mnogo kamila za njega, ali kalif nije htio ni da čuje za to. Omah je rešio da dođe do konja po svaku cenu, pa makar i prevarom.

Znao je kuda će proći Al-Mamun, pa se prerušio u prosjaka, legao nasred puta i čekao. Al-Mamun je bio čovek mekog srca i, čim ga je video, sjahao je s konja da vidi šta mu je.

"Pomagajte!", zavapio je lažni prosjak."Danima gladujem i nisam u stanju da hodam."

Al-Mamun ga je pažljivo popeo na konja i Omah je to smesta iskoristio da krene u galop, dok je kalif trčao, vičući mu da stane. Kada je Omah dovoljno daleko pobegao, zastao je i okrenuo se.

"Ukrao si mi konja", vikao je Al-Mamun. "Molim te za samo jedno."

"Šta?" – upitao je Omah.

"Da nikome ne kažeš kako si došao do konja."

"Zašto?"

"Ako se raširi glas o tvojoj prevari, može se desiti da jednog dana niko ne zastane da pomogne nekome ko leži nasred ulice i zaista umire."

Isto privlači isto, i prožima se sa njim!

Fri, 04 Dec 2015 23:00:44 +0100

Autor: majra

Poslao: 05.12.2015 00:00

Kamenitom obalom planinske reke lagano koračaju Učitelj i njegov učenik.

- „Učitelju... možeš li mi reći šta je to Ljubav?"

Zaustavivši se na jednoj maloj zaravni, Učitelj reče:

- „Vidiš li dobro ovu reku?"

- „Naravno, učitelju."

- „Reci mi onda, šta misliš – kuda ona teče?"

- „Pa, šta znam, valjda nekuda tamo... samo njoj znanim tokom!?" – odgovori učenik.

- „Da, ali – čime je ona gonjena da ide tamo kuda ide, i zašto uopšte to čini?"

Mladić je samo bespomoćno slegnuo ramenima, dok mu je tihi, gotovo setni uzdah lagano skliznuo sa usana.

- „E vidiš, dragi dečače", reče Učitelj, „svi veliki umovi ovoga sveta tu nevidljivu, misterioznu silu nazivaju Gravitacijom, i mada niko zapravo ne zna šta ona zaista jeste i na koji način uistinu deluje, time što su joj dali ime i definiciju, umišljaju da su je u sasvim zadovoljavajućoj meri odgonetnuli i dokučili njenu tajnu. No, ništa nije dalje istini od tog!"

- „Kaži mi" – nastavi Učitelj – „da li si nekada posmatrao prozirne i svetlucave kapljice kiše kako na listu rečnog lokvanja lagano klize jedna drugoj u susret da bi se konačno, u nestvarnom trenu mistične ekstaze i predanosti, skupa spojile u Jedno?"

- "Jesam, učitelju" – reče zamišljeno učenik – „ali nikada to nisam posmatrao na taj način..."

- „A, da li si nekada video plod jabuke, kada se iznenada otkači sa grane i poleti dole – šta se sa njim dešava?"

- „Naravno – jabuka pada na tlo!" – hitro odgovori učenik.

- „A, ako je niko ne pokupi odatle, šta potom sa njom biva?"

- „ Pa, sasvim je prirodno da će uskoro istruliti, raspasti se i sjediniti sa tlom iz koga je i nastala." – odgovori mladić.

„E, vidiš – u prirodi postoji jedan moćni kosmički zakon koji kaže: „Isto privlači isto, i prožima se sa njim!"

Taj zakon prožima sve što postoji u ovom univerzumu i taj zakon drži celokupni svemir na okupu; njemu se pokorava sve i on upravlja svime! Da nije njega, ne bismo ni ti ni ja sada imali priliku sedeti ovde gde jesmo, pričajući o tajni Ljubavi."

- „Da, učitelju, pretpostavljam da govorite istinu, ali i dalje ne vidim kakve veze ima ta privlačna sila gravitacije, i sam taj Zakon, sa mojim pitanjem o suštini Ljubavi!?"

- ...Sa blagim osmehom, Učitelj nastavi dalje: „Svaka kap vode na planeti Zemlji, svakoga trena svoga postojanja teži jedinstvu sa svim ostalim kapima. Svaki smrznuti kristal vode unutar planinskih lednika „sanja" o razigranom žuboru rečnoga toka. I svaka, ali svaka postojeća reka i potok ovoga seta vječito žudi za punoćom većega sliva, neumorno hitajući ka celini velikog Okeana!

uplakan by miki_ca, on Flickr

Naravno, ništa od toga nije nikakva slučajnost i nasumičnost, već sve ono što teče, i što uopšte postoji, sledi taj skriveni, mistični, unutrašnji „zov".

Ta čudnovata, tajanstvena sila, koja sve ono što je na bilo koji način odvojeno od svoje istinske Suštine teži vratiti smiraju svoga izvornog Jedinstva i Celovitosti, jeste ono što ljudi zovu gravitacijom.

Ona se u potpunosti jednako vidi u padu zrele jabuke na tlo, baš kao i u njenom potonjem truljenju, transformaciji i dezintegraciji.

No, iako malo ko sve to skupa vidi kao dejstvo jedne iste sile, u pitanju su doista samo njena dva, naizgled različita aspekta – jedan prostorni, a drugi vremenski. Ono što um, u svojoj nemoći i ograničenosti da obuhvati Celinu, sagledava kao dvojno i razdvojeno, jeste zapravo jedna i jedinstvena – prostorno-vremenska – „potka" celokupne ove stvarnosti. Da, sve je sačinjeno od energije Jednog, i sve teži ka tom Jednom Izvoru!"

- „Učitelju, da li to onda znači da ta težnja, ta privlačna sila, predstavlja Ljubav?"

- „I da, i ne..." – osmehnu se starac – „jer, ovo što sam ti upravo rekao, samo je „pola" istine!"

Zapravo, jedna Viša istina stoji iza svega vidljivog i nevidljivog: gravitacija je samo oruđe te Više istine, te više Sile, koja se putem nje otvoreno manifestuje a sama, opet, ostaje skrivena našim ograničenim čulima i neposrednoj spoznaji. Stoga, ta skrivena sila zapravo jeste istinski „Vladar iz Senke"... no, samo naša nesposobnost da je sagledamo svugde i u svemu, čini da nam izgleda „skrivenom i tajanstvenom" – što ona sama po sebi uistinu nije, jer budući da čini sve, ona jeste sve.

E, vidiš, ta sila, sama po sebi, jeste Ljubav! Čak ono što ljudi u svojim budnim snovima nazivaju „ljubavlju", samo je bleda senka, i nevešta kopija, onoga što Ljubav zaista jeste. Uistinu, upravo Ljubav jeste taj „skriveni" unutarnji zov... taj neodoljivi miris, koji reku večito nagoni da traži i nađe put do konačnog ušća – do svog Okeana. I, upravo Ljubav, a ne gravitacija, jeste ta zbog koje jabuka pada na tlo i koja je nagoni da truli, raspada se i ponovo vraća prirodi - velikom Jedinstvu."

- „Da li to onda, učitelju, znači da je Ljubav na neki način i destruktivna sila?"

- „Pa, zavisi kako na to gledaš: jedan veliki mudrac iz prošlosti rekao je – „Ako zrno pšenično padnuvši na zemlju ne umre, ono jedno ostane; ako li umre, mnogo roda rodi."

Dakle, je li ili nije?" – pitanjem ga bocnu Učitelj, a zatim nastavi: „Ako ne vidimo dalje od oblika, tada „smrću" oblika nestaje i bit. Ali ako, unutar i iza svega vidimo Život – vidimo Ljubav, koja pokreće sve, čini sve i Jeste sve – tada sama smrt ostaje biti samo „reč" samo prazna i beživotna ljuštura, a „zlo" i „dobro" samo nastavni rekviziti u rukama Nebeskog Učitelja – svrhovite igračke u službi Života i bezuslovne Ljubavi!"

- „I, samo još jedno:

Čovek je isto što i ova reka! Ali znaj – reku ne čini njena obala, ne čini je ni njeno korito, pa čak niti sva njena voda, a ni svo troje skupa. Ono što čini reku, jeste upravo njen tok!

Dokle god teče, vođena Ljubavlju, dotle je reka i ide ka Okeanu; a kada ga jednom spozna, u radosti beskrajnog Jedinstva konačno shvatiće pravu i punu istinu: da nikada, ali nikada od njega nije ni bila uistinu razdvojena – ni dok je bila kap rose na zelenom listu, ni dok je bila kap kiše na nečijem dlanu; ni dok je bila suza u oku sanjivog deteta, pa niti dok je na izvoru svome patila za dalekim ušćem jer jedna voda, i jedan okean, tvori sve kapi ovoga sveta!

Stoga znaj, da sva razdvojenost, svaka suprotnost, jeste samo obmana čula, iluzija uma, i samo je naizgled, početak i kraj u istini oduvek su Jedno, i ništa drugo; i da su „veliko" i „malo", „dobro" i „loše", „trajno" i "smrtno"... samo igračke tog jednog istog, blaženog, večnog i beskrajnog Postojanja. I znaj da Ljubav, i samo Ljubav, jeste ta „Vezivna, neodoljiva Sila", kojom Celina, sam Izvor svega što jeste – večno drži na okupu, brižno miluje i nježno zapljuskuje, celo svoje - celo tvoje Biće!"

Setite se da spustite čašu

Wed, 14 Oct 2015 03:12:42 +0200

Autor: majra

Poslao: 14.10.2015 03:12

Psiholog je podigao jednu čašu vode, a svi su očekivali pitanje: Da li je čaša do pola puna ili do pola prazna ali, on se osmehnuo i upitao nešto sasvim neočekivano:
Koliko je teška ova čaša?

Odgovori su varirali izmedju 200 i 600 mililitara, ali je publika na kraju shvatila da on uopšte nije pitao za fizičku težinu.

Apsolutna težina nije važna. Sve zavisi od toga koliko dugo držim ovu čašu - počeo je psiholog sa objašnjenjem.

Ako je držim jedan minut, nije problem. Ako je držim sat vremena, zaboleće me ruka. Ako je držim ceo dan, ruka će mi utrnuti i ukočiće se. U svakom slučaju, težina čaše se ne menja, ali što je duže držim, ona je sve teža.

Stres i brige u životu su kao ova čaša vode. Razmišljajte o njima neko vreme i ništa se neće dogoditi. Razmišljajte malo duže i počeće da bole. Ako razmišljate o njima po ceo dan, osetićete se ukočeno - nesposobni za bilo šta. Setite se da spustite čašu.

Problem neće nestati zato što razmišljamo o njemu nedelju, mesec ili godine. Tek kada napravimo izbor i donesemo odluku stići će i olakšanje.

Ako vreme pokaže da nije bila dobra, nikada ne zaboravite da je to u datom trenutku bilo vaše najbolje rešenje, ne sudite sebi već prihvatite činjenicu da i loša odluka znači da ste se nosili sa situacijom kako ste najbolje umeli.

Blagoslov je uvideti sopstvene greške, stvarno znanje je znati stupanj sopstevnog neznanja. Neznanje je najveći uzrok patnje.

Патот до среќата и љубовта

Thu, 28 May 2015 23:58:47 +0200

Autor: niko650

Poslao: 28.05.2015 23:58

Еден човек отишол кај еден мудрец, да го праша како да излезе од маѓепсаниот круг на монотониот живот и како да ја најде среќата и љубовта?

На тоа, мудрецот му рекол:

„Од кругот можеш да излезеш само на она место каде почетокот и крајот се спојуваат.

Човекот не го разбрал добро одговорот на мудрецот и замислено тргнал во потрага по местото каде небото се спојува со земјата. Но хоризонтот секогаш бил на исто растојание. Уморен, седнал на брегот од океанот. Мислел дека стигнал до крајот на светот, а во главата постојано му одзвонувале зборовите на мудрецот.

Долго седел на брегот. Дење ги гледал сонцето и облаците, а ноќе месечината и звездите.

И конечно го видел своето минато и иднинаta како се спојуваат во сегашниот момент и го обликуваат неговиот живот.

Мислејќи дека го осознал одговорот на мудрецот, дека нема место во светот каде почетокот се спојува со крајот, но на секое место крајот се влева во нов почеток во дадено време, човекот повторно се вратил кај мудрецот и му рекол:

„ Мудрецу, сега знам каде се поврзува почетокот со крајот, што да правам понатаму?“

Мудрецот тивко му рекол:

„Ако твоето минато е исполнето со страдање, почекај на моментот кога сонцето ќе почне да се искачува на хоризонтот. Тогаш остави го своето страдање зад себе.

Ако во минатотот си бил роб на лоши навики, почекај сонцето да почне да се искачува на хоризонтот и во наредните три дена прави го она што сакаш да го правиш до крајот на животот.

Доколку минатотот ти било исполнето со мачни односи, побарај нови луѓе и тргни со нив во иднината, а останатите остави ги зад себе и не врти се наназад.

Ако во твојот живот немало радост, направи го она што те усреќува, колку и да е мала работа, таа ќе се прошири на целата твоја иднина.

Ако во твојот живот немало љубов, кога сонцето ќе почне да се искачува на хоризонтот погледни со копнеж и искрена молба во него и тогаш ќе ја сретнеш среќата и љубовта.“

Човекот се заблагодарил и никогаш повеќе не се вратил по нов одговор.

Старите маки оставете ги зад вас, понесете го само она што сакате да ја исполни вашата иднина. Само тогаш ќе ја сретнете среќата и љубовта!

www.odlican.com/niko650

Jаболкото „љубов“ и јаболкото „омраза“

Tue, 19 May 2015 23:40:30 +0200

Autor: niko650

Poslao: 19.05.2015 23:40

Британецот Пол Бриџ сакал да им ја покаже силата на зборовите и љубовта на своите деца и направил експеримент со јаболко.

Тој земал едно јаболко, го пресекол на половина. Едната половина ја ставил во тегла на која имало ознака „ јаболко љубов“ а другата половина ја ставил во друга тегла со ознака „јаболко омраза“.

Секој ден децата, на јаболкото со ознака „љубов“ му кажувале љубезни зборови, додека на јаболкото со ознака „омраза“, му кажувале лоши зборови.

Половинките од јаболкото биле запечатени во теглите околу шест недели.

Јаболкото со ознака „љубов“ едвај се засушило, додека јаболкото со ознака „омраза“ се исушило и било полно со мувла.

При експериментот, Пол забележал уште една чудна работа. При отварање на теглите, јаболкото со ознака „љубов“ мирисало слатко, пријатно, а јаболкото со ознака „омраза“ мирисало одвратно.

Внимавај на своите зборови, на она што им кажуваш на другите и на сам себеси.

Извор: Слободен печат/ 2015

Uverenja

Sun, 01 Mar 2015 12:59:37 +0100

Autor: majra

Poslao: 01.03.2015 13:59

Jednom prilikom, dok je prolazio pored slonova, čovek zastade i začuđeno se zapita kako to da ova velika stvorenja bivaju zadržana samo malim užetom koje im se veže za prednju nogu.

Nikakvi lanci, nikakvi kavezi, samo uže za koje je bilo očito da ga ovi slonovi mogu pokidati bilo kada, samo kada bi pokušali da pobegnu. Iz nekog razloga oni to nikada ne čine i čovek beše jako zbunjen tom činjenicom.

U tom trenutku je primetio trenera u blizini, te ga upita zašto te velike životinje samo stoje tu i ne pokušavaju pobeći.

Trener mu odgovori: "Znate, kada su slonovi mladi i mnogo manji nego sada, mi smo koristili uže iste veličine kako bismo ih vezali i oni ga nisu mogli prekinuti jer su bili mali. Kako su odrastali sve više su se navikavali na činjenicu da ne mogu pobeći. Verovali su da ih uže još uvek može zadržati i zato i ne pokušavaju više pobeći."

Čovek je bio zapanjen. Ovi veliki slonovi se mogu u svakom trenutku osloboditi tih užadi, ali zbog njihovog uverenja da ne mogu, ostaju tu zaglavljeni i zatvoreni.

Koliko nas, poput ovih slonova, ide kroz život držeći se za uverenje koja odavno nisu funkcionalna?

Postupci, navike i karakter

Sat, 20 Dec 2014 01:41:55 +0100

Autor: majra

Poslao: 20.12.2014 02:41

U davna vremena tokom procvata jedne drevne civilizacije gde su se poštovali ljubav i mudrost, mladi su se poučavali primerima i ličnim iskustvom.

Jednog dana posmatrajuću svog učitelja mladi učenik ga upita:

- Tako si smiren, mudar, uvek dobro raspoložen, nikada se ne ljutiš. Otkrij mi tajnu i pomozi mi da i ja postanem takav.

Učitelj je prihvatio i zamolio učenika da donese krompir i jedan običan džak.

- Kada se na nekoga naljutiš i sakriješ svoju uvređenost – reče učitelj – uzmi jedan krompir pa sa jedne njegove strane napiši svoje ime, a sa druge ime čoveka sa kojim si se zamerio, a onda stavi krompir u džak.

- I to je sve? – upita učenik iznenađeno.

- Ne, – odgovori učitelj – potrebno je da uvek sa sobom nosiš taj džak, i svaki put kada se se osetiš uvređeno da u njega staviš krompir.

Učenik je pristao. Prošlo je neko vreme. Džak se punio krompirima i postajao poprilično težak. Bilo je vrlo nezgodno stalno ga nositi sa sobom. Uz to krompiri koji su prvi stavljeni u džak počeli su da se kvare. Neki su proklijali, a neki istrulili i širili neprijatan miris. Učenik je došao kod učitelja i rekao:

- Nemoguće je ovo nositi sa sobom. Prvo, džak je suviše težak, a drugo, krompir se pokvario. Predloži nešto drugo.

Ali učitelj je odgovorio:

- To isto dešava se i u tvojoj duši. Kada se na nekoga naljutiš ili se uvrediš, tvom "duševnom džaku" se dodaje još jedan težak "krompir" iako ti to odmah ne primećuješ. Zatim džak postaje sve veći i teži. Postupci se pretvaraju u navike, navike u karakter koji rađa poroke i osobine koje zaudaraju poput ustajalog krompira. I na taj tovar lako bi zaboravili da nije suviše težak da ga stalno nosimo sa sobom. Dao sam ti mogućnost da posmatraš ceo taj proces sa strane.

Svaki put kada odlučiš da se uvrediš ili da nekome naneseš uvredu razmisli da li ti je taj "krompir" potreban.

Заклетва

Sun, 16 Nov 2014 23:51:04 +0100

Autor: niko650

Poslao: 17.11.2014 00:51

Еден човек кој бил намачен од многуте несреќи, се заколнал дека ако несреќите го напуштат, тој ќе ја продаде својата куќа и сите пари што ќе ги добие за неа ќе им ги подари на сиромасите.

По некое време судбината станала милостива и тој се сетил на заклетвата.

Но тој не сакал да загуби многу пари. Тогаш, на ум му паднало како да излезе од таа ситуација. Објавил дека ќе ја продаде куќата, но со неа мора да се земе и мачката. За куќата побарал една сребрена пара, а за мачката десетилјади.

Набргу дошол купувач и ја купил куќата. Тогаш човекот едната пара што ја добил за куќата им ја дал на сиромасите, а десеттеилјади што ги добил за мачката си ги задржал за себе.

www.odlican.com/cesko

Во секој од нас се кријат тројца. Првиот е каков што сакаме да бидеме. Вториот, каков што мислиме дека сме. А третиот, каков сме навистина. И единствено тој не го познаваме доволно добро.

Odvažnost

Sat, 25 Oct 2014 21:49:10 +0200

Autor: majra

Poslao: 25.10.2014 21:49

Odluči neki car, zbog nekakvog važnog položaja na dvoru, testirati svoje dvorane. Okruže ga moćni i mudri ljudi i car im reče:

Imam nedoumicu i zanima me ko mi od vas može pomoći da je rešim. Potom ih odvede do ogromnih vrata i reče im:

Ovo su najveća i najteža vrata u mom carstvu, objasni car. Može li ih neko od vas otvoriti?

Najveći deo prisutnih odmah poče odmahivati glavom u neverici. Manji deo koje su dvorani smatrali mudracima, počeše zagledati vrata izbliza, dodirivati ih i promišljati, ali na kraju svi priznaše da ih ne umeju otvoriti.

Medjutim, iz mase iskorači jedan dvoranin, pridje vratima, poče ih zagledati, opipavati i gurati. Odjednom, povuče ih snažnim trzajem i vrata se otvoriše!

Vrata su bila već odškrinuta, ali nisu bila zaključana. Za otvaranje već odškrinutih vrata bilo je potrebno samo samopouzdanje da se to uradi u prisustvu samog cara.

Car objavi: ti ćeš dobiti položaj na dvoru. Nisi se oslonio samo na ono što vidiš. Usudio si se pokušati ono što se u početku činilo nemogućim.

Usuditi se, to je cena napretka!
Viktor Igo

Stari nisu stvari

Sat, 16 Aug 2014 06:55:21 +0200

Autor: majra

Poslao: 16.08.2014 06:55

Bila jednom jedna slabašna starica koja je, kada je njen voljeni muž umro, otišla da živi sa sinom, snahom i unukom.

Svakog dana njen vid i sluh su se pogoršavali. Ponekad su se njene ruke toliko tresle da bi se grašak iz njenog tanjira otkotrljao na pod, a supa iscurila iz šolje. Sin i snaha nisu mogli da joj pomognu, ali ih je nervirao nered koji je pravila. I jednog dana su rekli – što je mnogo, mnogo je, pa su za nju postavili mali sto u ćošku pored ormara za metle i dali joj da tamo sama jede sve obroke.

Za vreme jela, ona bi ih gledala sa drugog kraja sobe, očiju punih suza, ali oni teško da su razgovarali sa njom, osim što bi je grdili kad bi joj ispala kašika ili viljuška.

Jedne večeri, upravo pre večere, mala devojčica je sedela na podu igrajući se sa kockama.

"Šta to praviš?" – upitao ju je otac ozbiljno.

"Pravim mali sto za tebe i mamu" – odgovorila je.

"Tako da možete sami da jedete u ćošku kada ja budem velika."

Otac i majka su zanemeli i to je izgledalo kao da traje celu večnost. A onda su počeli da plaču.

U tom trenutku su postali svesni onoga što su uradili i tuge koju su prouzrokovali.

Te večeri vratili su staricu na njeno pravo mesto za velikim stolom i od tog dana ona je uvek jela sa njima. A kad bi komadić hrane pao na sto ili bi viljuška zalutala na pod, izgledalo je da više niko ne mari za to.

Старото цвеќе

Fri, 20 Jun 2014 00:34:11 +0200

Autor: niko650

Poslao: 20.06.2014 00:34

Една млада жена купувала цвеќе од еден старец на селскиот плоштад. Плаќајќи му го букетот сакала да отиде, но сепак застанала и го погледнала стариот цвеќар кој внимателно ги одстранувал старите ливчиња од стебленцата на долниот дел од едно цвеќе, кое изгледало сосем безживотно.

- „Зошто го губите времето на ова старо цвеќе?“ - го прашала, а тој одговорил:

- „Тоа не е мртво. Ох, во некои листови веќе нема живот, но погледнете, тука горе, на врвот од стеблото уште нешто се зеленее. Верувам дека со грижлива нега и љубов ова цвеќе ќе оживее и уште многу години ќе цути.

Млада госоѓо, многу луѓе се слични на цвеќињата...

Некои се претвараат во исушено стебло без надеж и живот, а некои ќе ги истрпат оние исушени делчиња едноставно да паднат и потоа продолжуваат да живеат, дишат, пеат и да се смеат. Да цутат со нежни цветчиња, години по години, толку долго, додека тоа Господ го сака.

Стара ирска приказна

Ko sam ja?

Tue, 17 Jun 2014 14:35:25 +0200

Autor: majra

Poslao: 17.06.2014 14:35

"Ko sam ja?" – upita mladić starca.

"Ti si ono što ti misliš." – odgovori starac. – "Objasniću ti jednom pričom."

Jednog dana, pored gradskih zidina, u sumrak su se mogle videti dve osobe koje se grle.

"To su tata i mama." – misli nevino dete.

tračak života u sivom betonu by dzej, on Flickr

"To su ljubavnici." – misli čovek pokvarene mašte.

"To su dvoje prijatelja koji se nisu videli dugi niz godina." – misli čovek koji živi sam.

"To su dva trgovca koji su sklopili dobar posao." – misli čovek pohlepan za novcem.

"To je otac koji grli sina koji se vratio iz rata." – misli žena nežne duše.

"To je kći koja grli svoga oca koji se vratio s puta." – misli čovek ožalošćen zbog smrti svoje kćeri.

"To su zaljubljeni." – misli devojka koja sanja o ljubavi.

"To su dvojica koji se bore na smrt." – misli ubica.

"Ko zna zašto se grle?" – misli uskogrudi čovek.

"Kako je lepo videti dve osobe koje se grle." – misli plemenit čovek.

"Svako misli", – zaključi starac – "zavisno od toga ko je on."

*Pronikni u svoje misli: one ti najviše mogu reći o tome ko si ti.

Дабот и трската

Sat, 03 May 2014 00:12:28 +0200

Autor: niko650

Poslao: 03.05.2014 00:12

Еден стар даб искорнат од ветрот, бил турнат во вода.

Така носен од водата, се нашол меѓу трските и ги запрашал:

- „ Како вие, вака тенки и слаби и при најсилен ветер останувате цели и секоја на свое место, додека ние дабовите се кршиме и паѓаме? “

Трските на тоа одговориле:

- „ Додека вие се борите и му се спротивставувате на ветрот, кој е посилен од вас и така бивате уништени, ние постојано се навалуваме ту на едната, ту на другата страна и така остануваме цели! “

Дервишка приказна

www.odlican.com/niko650

Рајско ѓубриште

Thu, 27 Mar 2014 00:08:32 +0100

Autor: niko650

Poslao: 27.03.2014 01:08

Еден човек умрел и пристигнал во рајот.

По пристигнувањето Свети Петар го запознавал со местото. На крајот стигнале до местото кое се нарекувало „рајско ѓубиште“. На тоа место биле сместени работите кои луѓето на Земјата ги отфрлале.

Откако видел неколку прекрасни работи, човекот запрепастено извикал:

- „Ова не е можно! Погледни го тој ролс-ројс! Кој би фрлил таква работа?“

Свети Петар одговорил:

- „Интересно е што прашуваш. зошто токму ти беше тој што го фрли!“

- „Невозможно! На што мислиш?“ - рекол човекот, а Свети Петар му одговорил:

- „Кога и да бараше автомобил, визуелизираше фолксваген...“

www.odlican.com/cesko

Svako ima svoju priču

Thu, 20 Mar 2014 00:30:45 +0100

Autor: majra

Poslao: 20.03.2014 01:30

Dvadesetčetvorogodišnji mladić, gledajući kroz prozor voza, najednom vrisnu:

"Tataaa, gledaaaj, drveće se kreće unazaaaad!"

Otac se najradosnije nasmejao gledajući sa ljubavlju u svoga sina. Ali za to vreme jedan mlađi bračni par, koji je sedeo preko puta njih, pogledao je u momka od dvadeset i cetiri godine sa tugom i sažaljenjem.

Iznenada mladić odjednom opet viknu:

"Tataaaa, pogledaaaj, oblaci lete sa namaaa!"

Bračni par nije više mogao izdržati pa po dogovoru rekoše ocu tog mladića:

"Gospodine, a zašto ne pošaljete vašeg sina nekom dobrom doktoru? Neko mu sigurno može pomoći."

Otac se je nasmejao i uzvratio im:

"I jesam. I mi se baš sada i vraćamo iz bolnice. Moj sin, ovaj momak kojeg ovde vidite, bio je slep od samog rođenja. Ali mu je operacijom vraćen vid. On tek od ovog jutra može prvi put u životu da vidi."

*Svako ima svoju životnu priču. Dobro je znati kada treba biti tih.

Sjeme

Tue, 14 Jan 2014 20:40:27 +0100

Autor: lelalo

Poslao: 14.01.2014 21:40

Jedan uspjesan biznismen ušao je u duboku starost i shvatio kako je došlo vrijeme da ga neko zamijeni. Umjesto da sam izabere svoga nasljednika među svojim pomoćnicima ili svojom familijom, odlučio je uraditi nešto neuobičajeno. Pozvao je sve potencijalne kandidate, financijske direktore, šefove odjela i pogona, blagajnike, savjetnike i održao im sljedeći govor:

"Dragi prijatelji, došlo je vrijeme da ja završim moje poslovanje i odem u zasluženu penziju. Također, sada je najbolje odrediti novog generalnog direktora koji će voditi našu firmu u budućnosti… Odlučio sam da će to biti jedan od vas."

Mladi perspektivni šefovi bili su zbunjeni…

"Dat ću svakome od vas po jedno sjeme. To je vrlo specijalno sjeme. Želim da ga posadite i zalijevate i da se ponovno okupimo sljedeće godine kako bismo vidjeli što ste učinili s njim. Tada ću odlučiti tko će biti moj nasljednik."

Na tome je sastanku bio i Džim, i kao svi prisutni dobio je sjemenku. Kada je stigao kući, podijelio je sa svojom ženom direktorovo razmišljanje i oni odlučiše zajedno njegovati sjeme iz kojega će niknuti biljka.

Pronašli su lijepu teglu, stavili gnojivo, uzeli termometar, pročitali nekoliko knjiga o njegovanju biljaka i živjeli u ritmu novosti iz tegle. Svakoga su dana zalijevali zemlju i nestrpljivo iščekivali da nešto iznikne.

Nakon 20-tak dana, neki od Džimovih kolega već su počeli u uredu govoriti o biljci koja raste. I Džim je sa suprugom svakodnevno gledao u teglu, ali se ništa nije događalo. Prošlo je više od mjesec dana i još uvijek ništa dogodilo. Sada se već naveliko diskutiralo o biljkama.

Na zajedničkim ručkovima razmjenjivale su se praktične ideje o brzom rastu i Džim je shvatio kako jedino kod njega nema ničega i da je jedino on neuspješan.
Ni šest mjeseci kasnije ništa nije niknulo u Džimovoj tegli.

Počeo je vjerovati kako je u nečemu pogriješio. Možda previše vode ili loše gnojivo ili, pak, nešto drugo, što nije mogao objasniti. Znao je da je učinio najbolje što je mogao i bilo mu je žao što je bez rezultata.

Godina je uskoro došla kraju i mladi šefovi su se sa svojim biljkama ponovno okupili oko generalnoga direktora. Džim je rekao svojoj ženi da neće nositi praznu teglu, ali ga je ona, ipak, uspjela na to nagovoriti, rekavši mu neka pošteno kaže što se dogodilo. Osjećao je mučninu i podmuklu bol u trbuhu.

Ovo će, slutio je, biti za njega najneugodniji trenutak u životu. Ipak, znao je da je ona u pravu i bio je čvrsto uvjeren kako ništa nije pogrešno učinio. Unio je svoju praznu teglu u sobu za sastanke. Ugledao je na stolu različite, pažljivo odnjegovane, biljke. Sve su bile prelijepe, upravo, neodoljivo privlačne u svojoj bujnosti.

Stavio je, uz podsmijeh svojih prijatelja, svoju praznu teglu na pod. Bio je u pravu. Pred njim su bili tužni trenuci.

Kada je generalni direktor stigao, pogledom je preletio preko svih biljaka i pozdravio kandidate. Džim je pokušao biti što dalje od njega kako ne bi susreo njegov pogled.

"Kako ste ih samo lijepo odnjegovali!" – počeo je generalni direktor. "Vidim da mi neće biti jednostavno pronaći nasljednika…" I, u tom je času spazio praznu teglu. Zatražio je od potpredsjednika da ju donese i dovede vlasnika naprijed. Džim je protrnuo.

"Sada će puknuti bruka… Možda će me izbaciti iz firme" – pomislio je.

Kada je istupio, generalni direktor ga je upitao što se to dogodilo s njegovom sjemenkom? I Džim mu je sve, iskreno i pošteno, ispričao. Generalni direktor zatraži od svih da sjednu – osim Džima. Pogledao ih je i rekao:

"Džim, veoma sam ponosan na tebe… Poštovani, Džim je novi generalni direktor firme!"

Svima je to izgledalo, gotovo, nestvarno, posebice Džimu.

"Pa… kako je to moguće? Moja tegla je prazna…", – mucao je zbunjeno.

Stari generalni direktor pojasni: "Prije godinu dana ja sam svakome od vas dao sjemenku iz koje ne može ništa niknuti. Dao sam vam mrtvo sjeme, sterilno. Svaki od vas, kada je vidio da ništa ne raste, odlučio je zamijeniti ga zdravim sjemenom. Svaki od vas – osim Džima. Svi ste mi donijeli biljke i cvijeće od vašega sjemena, a ne od moga. Jedino je Džim ponosno prihvatio neuspjeh i imao dovoljno hrabrosti i poštenja da mi donese praznu teglu. Vi ste svi tražili uspjeh – po svaku cijenu, a Džimu je njegovo poštenje bilo važnije od uspjeha. Zbog toga je on danas generalni direktor…"

I nastavi:
"Ako sijete poštenje, požnjet ćete povjerenje.
Ako sijete dobrotu, požnjet ćete prijateljstvo.
Ako sijete poniznost, požnjet ćete pravu veličinu.
Ako sijete jednostavnost, požnjet ćete trajnu radost.
Ako sijete otvorenost, požnjet ćete respekt.
Ako sijete odanost, požnjet ćete uspjeh.
Ako sijete oproštaj, požnjet ćete pomirenje.
Ako sijete iskrenost i ljubav, požnjet ćete vječnu radost i sreću.
Zato, pazite što sijete, jer to će nam odrediti što ćemo kasnije žnjeti."

Neprocenjivi ste za one koji Vas vole

Tue, 24 Dec 2013 08:03:30 +0100

Autor: majra

Poslao: 24.12.2013 09:03

Deda koji ima oko osamdeset godina, svaki dan dolazi u Dom za stara i iznemogla lica kako bi nahranio svoju ženu. Novinar koji je bio u poseti ovoj ustanovi, bio je zadivljen kako ovaj starac hrani svoju ženu.

Novinar ga je upitao za razlog njenog boravka u domu za stare osobe a on mu je rekao da ona već duže vreme boluje od Alchajmerove bolesti.

Novinar ga upita ponovo: "Pa dobro, a jel' se ona nekad zabrine ako vi ne dođete na vreme, s obzirom da ste stari?"

Deda odgovori: "Ne, ona čak ni mene ne poznaje više, ima već pet godina."

Novinar iznenađeno upita: "Pa dobro, Vi i dalje dolazite svaki dan da je hranite a ona ne zna da ste joj vi muž, ima ovde ko da se o njima brine, osoblje ustanove!"

Deda pruži svoju ruku, pomilova ga po kosi i reče: "Sinko, ona ne zna ko sam ja, ali ja znam ko je ona!"

Ukorenjena uverenja

Sun, 01 Dec 2013 22:50:25 +0100

Autor: majra

Poslao: 01.12.2013 23:50

Iz putujućeg cirkusa pobegao je lav. Nedaleko odatle jedna stara domaćica šila je kraj otvorenog prozora. Kroz prozor je odjednom uskočila životinja, kao munja projurila mimo nje i sakrila se ispod stepeništa.

Zaprepaštenoj ženi se učinilo da je to bio magarac i ljutita zbog blatnjavih otisaka što ih je ostavio po parketu, krenula prema stepeništu da ga metlom istera. Počela ga je nemilosrdno tući metlom. Životnjia je drhtala od straha, a ljutita žena je udarala sve jače i jače.

Nedugo zatim stigla su četiri čoveka sa puškama za uspavljivanje i mrežom…i zver je ponovo ulovljena. Prestravljeni lav se mirno predao, jedva čekajući da ga osolobde od ove užasne žene. Kad je domaćica otkrila da je sve vreme ustvari tukla lava, a ne magarca, onesvestila se istog trenutka i nekoliko dana nakon toga ležala bolesna.

Žena je u svojoj podsvesti imala sliku magarca u skladu sa tim tako se i ponašala. I tu nije bilo mesta za strah. Sve dok se to dešavalo, lav ju je "doživljavao" kao vrlo moćnu i bio je u paničnom strahu od nje. Kad je žena pak otkrila svoju zabunu, ukorenjeni strah se povratio i premda je lav bio uhvaćen i izolovan, ona je ipak reagovala shodno tom strahu tj. pala je u nesvest pa se razbolela.

Najveće otkriće u istoriji čovečanstva je da čovek menjajući svoje stavove i uverenja pohranjena u podsvesti, menja i manifestno ponasanje u svom životu. I da podsvest ne pravi razliku izmedju onoga što je stvarno i onoga što mi umislimo, ona samo radi da to sto uspesnije realizuje na javi. Misao je nepropadljiva.