Vekovi zvone kroz nas - duh i narav mesta odakle smo

Пирот, Пољска Ржана, Звоначка бања

Sun, 12 Aug 2012 00:25:45 +0200

Autor: niko650

Poslao: 12.08.2012 00:25

Патувања,обични, секојдневни,несекојдневни, необични, кратки, долги...
Но, дали некогаш сте размислувале за едно долго посакувано патување, во место каде сте оставиле дел од себе, од своето детство, од својата младост?
Патување каде се спојуваат дланките на младоста и староста?

Некому наизглед едноставно, дури премногу обично патување.Можеби би помислил и би рекол – што е тука посебно, интересно?

Но дозволете си себеси едно долго посакувано патување. Препуштете се на миговите сами да ве понесат низ деновите кои се пред вас. Едноставно не планирајте, не размислувајте премногу. Бидете тоа што сте, тоа што сте биле. Симнете ја маската која долго ја носите на себе и со широко раширени раце дозволете и на убавината од ова патување да долета во вашата прегратка.

…Одамна беше,можеби пред триесетина години.
Како и секое дете нестрпливо го чекав звоното кое го најавуваше крајот на последниот час од школската година и се разбира, спакуван кофер, обезбедена карта и збогум градски асфалту,одам во мојот рај.

Таму детската насмевка не стивнува до длабоко во ноќите.
Таму песните на птиците го означуваат почетокот на секое прекрасно утро.
Таму како се да е застанало и останало онака како што било некогаш, прекрасно, магично.
Таму мирисот на тревата, зелените градини преполни со зеленчук и овошје се впива длабоко во душата и се памти и чувствува и по многу одминати години.
Таму роморот на реката раскажува најубави сказни, кои те милуваат се додека не потонеш во длабок сон до наредниот ден кога повторно се препушташ на детските лудории.
Таму некаде оставаш дел од своето срце, кое не се губи, останува занавек тивко да пишува песни и раскажува приказни...

Како ништо да се небеше променило и овој пат. Спакувани кофери, резервирани карти, немир во душата, радост во срцето и што уште не. И пат до мојот рај. А таму испреплетени емоции - радост, солзи, топли прегратки, чувства кои не можат да се опишат, туку единствено можат да се доживеат.

Доколку сакаме да уживаме во живописните убавини на природата, можеме да патуваме по патот преку Лесковац и Бабушница. Но до истата дестинација, удобно и побрзо можеме да стигнеме по патот кој води преку Ниш.

Пирот – град во Јужна Србија кој сеуште ја има својата убавина и традиција.

Пиротски или Момчилов град е тврдина покрај реката Нишава во Пирот, која уште се нарекува Кале, Торес или Пиргос. Тука постоела населба уште пред 5000 години.Остатоците и предметите најдени од времето на неолитот, антика и византија и раскажуваат за историјата на ова место се наоѓаат во музејот во Понишавље.

Споменикот на ослободителите на Пирот од турската власт се наоѓа во таканаречената населба Тија Бара, во близина на автобуската станица во Пирот.

Споменикот жена и музика е сместен во центарот на градот.

Слаткарата Рекорд, сместена во центарот на градот постои долги години, атрактивно место уште од моето детство и нејзината посетеност никогаш не се намалува. Качамакот или поточно сладолед и шампита е нејзин главен специјалитет.

Нешто повеќе за ова прекрасно гратче има напишано во својот напис Проф.др. Борислава Лилич

http://www.pirot.rs/index.php/sr/onama/kratka-istorija

Непосредно до градот, на патот кон Димитровград, како предградие на градот Пирот се простира едно прекрасно село Пољска Ржана.

Расположено на бреговите на прекрасната река Нишава, кое преку проекти, реконструкција, изградба на основно школо, пошта, црква, базен и други објекти,прераснува во мала средена населба која ги задоволува основните потреби на месното население.

Во центарот на селото се наоѓа скоро изградената црква Св.Михаил Архангел, заштитник на ова мало населено место.

Во непосредна близина на Пирот и Димитровград, во живописната клисура на реката Јерма се наоѓа мало населено место Звонце ( кое своето име го добива според едно звоно) и Звоначка бања.

Во негова непосредна близина се наоѓа познатиот манастир Поганово,пештерата Ветерна дупка како и гребенот Асеново кале, единствено место каде во Србија можат да се видат гнезда на златните орли.

http://zvonackabanja.com/banja/zvonacka-banja-istocna-srbija/

Звоначка бања во текот на минатите години беше уништена,разрушена, но со помош на одредени проекти се враќа како би реклe душата на ова прекрасно место. Во малите средени викендички се нуди сместување за гости кои би сакале да престојуваат во ова мало место и да го почувствуваат благодетот на лековитата вода и чистиот воздух.

Единствено е жално што прекрасниот хотел сеуште не е обновен, поради тоа работи само отворениот базен со лековита минерална вода, но согледувајќи ги убавините на ова место и лековитоста на водата сигурно и тој ќе привлече внимание и ќе биде реконструиран во скоро време.

Според кажувањата на мештаните, растението вилинска коса се наоѓа и успева единствено тука во ова место.

И како што Ернест Хемингвеј вели „За кого звонат звоната“, тие овојпат звонеа само за мене, да го посетам ова прекрасно живописно место кое изобилува со прекрасни убавини, места за рекреација, одмор, риболов и што уште не.

Манастир Св.Јован Бигорски

Wed, 16 May 2012 15:16:57 +0200

Autor: niko650

Poslao: 16.05.2012 15:16

Св.Јован Бигорски, манастирски комплекс во Р.Македонија, посветен на Св.Јован Крстител и основан од монахот Јован во 1020 година се наоѓа на патот помеѓу Гостивар и Дебар, во непосредна близина на селата Ростуше, Битуше, Велебрдо и Требиште.

Манастирот е обиколен со прекрасна убавина распослана на двете страни од прекрасната бистра и пенлива река Радика.

Нешто повеќе за овој прекрасен манастир, еден од најубавите во Р. Македонија и пошироко на Балканот ни нуди следниот линк:

http://www.gostivar.com/bigorski/?jazik=mk

Во непосрдна близина на манастирот, на патот кон Дебар во село Јанче се наоѓа прекрасен хотел со ресторант Tutto.

Овој хотел нуди прекрасна панорама на околината,прекрасна природна убавина,куќи изградени од природни градежни материјали. Од терасата имаме поглед на реката Радика, чиј кањон поминува низ овој терен.

Свежите утра и пријатните денови исполнети со прекрасниот мирис на природата и тивките ноќи се прекрасна понуда за одмор и рекреација т.е. место каде можеме да го пронајдеме својот душевен мир.

http://www.tutto.com.mk/hotel-restaurant.html

Kučevo i Homolje - Severoistočna Srbija

Mon, 30 Aug 2010 00:56:44 +0200

Autor: virada

Poslao: 30.08.2010 00:56

Grad Kučevo, administrativni centar istoimene opštine, nalazi se u severoistočnoj Srbiji, u oblasti Zvižd, kroz koju protiče zlatonosna reka Pek, deleći je na dva gotovo jednaka dela, od kojih se prvi naslanja na planinski masiv Severni Kučaj, dok drugi zahvata severozapadne obronke Homoljskih planina.

Prirodne lepote

Nadkriljen najvišim vrhom šumovitih Homoljskih planina - Velikim Štubejom (940m.) Zvižd i Kučevo kao njegovo najveće naselje, često se poistovećuje sa Homoljem. Homoljski šarm očuvane prirode i živopisnih vlaških običaja u Zviždu je vrlo prisutan. Ipak, Zvižd je mnogo više od toga.

Ovde kroz stoletne bukove šume ne teku obične reke i potoci, već zlatonosne, a u nedrima zviškog dela Homoljskih planina bistri planinski potoci ne protiču samo kroz živopisne klisure, već i kroz najlepše pećine Srbije. Kada je vedro, iz Zvižda se sa njegovih najviših vrhova može videti i Dunav na svom ulasku u Đerdap.

Delić prirode Homolja

Ispiranje zlata

Zvižd je stari rudarski kraj u kojem su za zlatom tragali i rimski carevi i srpski kraljevi. Danas je zlato zamenila poznata mineralna voda "Duboka", ali Pek, podjednako zlatonosan kao i u davna vremena, strpljivo čeka nove tragače, čuvajući za njih deo svog zlatnog tovara. A kučevske pećine - Ceremošnja, Ravništarka i ostale uvek su spremne da posetiocima pokažu svoju očaravajuću lepotu.

Kelti, Rimljani, Sloveni - svi ovi narodi bavili su se ispiranjem zlata na Peku. Zlatonosni pesak kopali su i bageri kralja Aleksandra Karađorđevića koji je osim zlata bio i opčinjen lepotom Zvižda. Dokaz tome je i vila blizu Peka koju je kralj sagradio sebi za odmor.

I ove godine 2010 demonstrirano je ispiranje zlata na reci Pek u okviru manifestacije Homoljski motivi. Na priloženim fotografijama možemo videti tradicionalno ispiranje. Na ovoj fotografiji je prikazan pesak koji je prethodno izvučen pumpom u kadicu od plastike.

Na ovoj fotografiji se vidi već ispiranje zlata u drvenom koritu.

I konačno sa ove fotografije može se videti čisto zlato koje je isprano iz peska u reci Pek.

Smotra Homoljski motivi

Smotra je osnovana 1968 godine. Ovo je jedna od najstarijih kulturnoturističkih manifestacija u Srbiji. Na smotri se prikazuje izvorna narodna igra i pesma i narodni običaji Zvižda i Homolja kao i drugih krajeva Srbije. Smotra se održava svake godine krajem meseca avgusta.

Na fotografijama svečana povorka koja se održava u okviru manifestacije

Dobro nam došli !

Масонското око sирка и од Гари

Sun, 22 Aug 2010 00:23:27 +0200

Autor: istocna

Poslao: 22.08.2010 00:23

Во мијачкото село Гари во цркавата Света Богородица е стара 365 години. Во неа ако погледеш нагоре, меѓу нацртаните икони, се гледа око нацртано во триаголник. Како и да се движите тоа постојано ве следи. Во 14-тиот век на падините на планината Стогово, во месноста наречена Дрениче постоела црква, од која неколкупати ја снемувало иконата "Св. Спас".

Иконата, како што тогаш забележувале селаните, три дена "одлетувала" од Дрениче и паѓала на местото каде што денес се наоѓа селото Гари. Жителите навечер ја враќале во црквата во Дрениче, но утредента забележувале дека иконата не е во црквата. По оваа случка сфатиле дека тоа е аманет од Бога, кој им кажува дека тие треба да се преселат од Дрениче на местото каде што секое утро ја наоѓале иконата "Св. Спас", и на тоа место да подигант црква.

Ова е легендата за најстарото мијачко село Гари. Сместено е длабоко во пазувите на Стогово и се наоѓа на 1.100 метри надморска височина. Ако претходно не ти каже некој каде приближно се наоѓа Гари, тешко дека ќе го најдеш. Скриено е толку длабоко меѓу планинските масиви, во една тесна долина која произлегува од глечерското езерце на Стогово. А, легендата за Мијаците вели: "Тие биле толку храбри што го населиле најтешко проодниот дел на Македонија. Затоа и мијачките села се скриени по планинските масиви на Стогово, Бистра и на Јама".

Денес селото Гари брои околу 180 куќи и десетина постари жители. Одамна е напуштено. Но тесениот, кривулест асфалтиран пат ги враќа сите гарчани кои некогаш својата среќа ја побарале на гурбет. Не за постојано. Туку за викенди и за празници. Дел од куќите се сосема нови или обновени, во препознатливиот и оригинален охридско-крушевски стил на градење. Куќите се поставени така што, гледајќи ги од која било страна, потсетуваат на старите амфитеатри.

Петре Филиповски- Гарката (? – 1854)

Роден е во с. Гари во втората половина на 18 век. Не е познато каде учел резбарство и зографство. Носел прекар Теладур, како и неговиот брат Марко, кој исто така бил резбар. Негова прва датирана работа е иконостасот во манастирот Св. Гаврило Лесновски (започнат 1811 г, а завршен 1814 г.). Автор е и на иконостасот во скопската церква Св. Спас, каде што покрај него работел и Макарие Фрчковски од Галичник и брат му Марко до 1824 г. Не се знае каде тој работел во периодот од пет години потоа, но се претпоставува дека тоа било во комплексот конаци на Хавзи-паша во с. Бардовци како резбар и зограф. Во призренската црква Св Ѓорѓи тајфате на Петре го изработила Големиот крст како и други резби, а во Призрен и околината работел разбани таваници во беговските конаци.

Извонредни уметнички остварувања на Петре Филиповски - Гарката се иконостасот, владичкиот и игуменскиот трон во манастирот Бигорски. Таму рааботеле поголем број мајстори-резбари и помошници: Макарие Фрчковски, брат му Марко, Димитар Станишев, Аврам од Филиповци од с. Осој и Симон Максевски од с. Требиште. Иконостасот, владичкиот трон и амвонот во црквата Св. Богородица во Скопје е заедничко дело на Гарката, Макарие Фрчковски, Димитар Станишев и Никола Дамјанов. Тајфата на Гарката го рааботела иконоистасот во црквата на с. Магарево – Битолско, но без нивниот мајстор. Денес тој (нецелосно) е поставен во битолската црква Св. Богородица.

Скоро пет години (1838-1843) Петре Филиповски, заедно со Димитар Станишев работел на иконостасот и друга резба во големата црква на Рилскиот манастир, заедно со прочуениот Атанас Теладур. Меѓу последните работи на Гарката е иконостасот на црквата Св. Никола во Крушево (изгорен 1903 год.) и владичкиот трон на црквата Св. Благовештение во Прилеп, каде што неговиот зет Димитаре Станишев сосема самостој но ги изработил иконостасот, амвонот и тронот на Хаџи-Ристе Логотегот. Умрел полуслеп, во Крушево, 1854 година.

* импресии од денешниов ден прекрасен, 21 август, 2010 лето

Крива Паланка

Sat, 29 May 2010 15:42:08 +0200

Autor: niko650

Poslao: 29.05.2010 15:42

Крива Паланка се наоѓа во Североисточна Македонија, на надморска височина од 680м и е расположена во тесна долина на осоговската планинска област.

Градот Крива Паланка низ неговата историја имал геостратешка положба бидејќи зафаќа појас од две гранични линии. На север граничи со Република Србија, на исток со Република Бугарија. Во овој регион со векови минува значајниот патен правец кој го поврзува јужниот дел на Балканскиот Полуостров со Цариград и Мала Азија, денес означен како коридор Исток-Запад, кој за жал до ден денес сеуште во целост не е обликуван со модерна современа сообраќајна инфраструктура.

Веднаш од градот со благи падини започнува Осоговска Планина, која изобилува со богатство и природни убавини, големи резерви на руда, пространи површини со букова и дабова шума, богати високопланински пасишта и ледини кои изобилуваат со природни лековити билки.

На околу 12км од Крива паланка на Осогово е местото Калин Камен, каде има идеални природни услови за изградба на туристичко-рекреативни објекти и терени кои досега им се малку познати на планинарите и на љубителите на зимските спортови.

Во центарот на градот брзата Дурачка река се влева во Крива Река, најголема река во ова подрачје.

Крива Паланка има умерено-континентална клима со умерено ладна зима, умерено топло лето, свежа пролет и релативно топла есен. Во споредба со областите што ја опкружуваат, Кривопаланечката област добива значителни врнежи кое се должи на апсолутно големата височина, која претставува природен кондензатор за водената пареа што ја носат западните и јужните ветрови.Во одредени делови како на Руен снежната покривка се задржува дури и до јули месец. Кривопаланечкиот крај е ветровито подрачје. Ветровите во Крива паланка дуваат речиси од сите правци и во секое време од годината, но поради тоа маглата е ретка појава за овој крај.

Пред доаќањето на Турците, центар на ова подрачје било денешното село Градец. Во него, на еден рид и денес постојат урнатини од средновековната тврдина. Но со тек на времето се формира населба односно денешниот град Крива паланка.

Уште во раниот среден век, низ подрачјето на Крива Паланка важен пат кој ги поврзувал источните области на Балканскиот полуостров со Јадранскиот брег, кој и ден денес има големо значење бидејки го поврзува Јадранското море со Црно море и Блискиот исток.

Крива Паланка го добила своето име по Крива Река. Турците реката ја викале Егридере, што значи Крива Река, а градот Егри-дере Паланка, што значи Криворечка паланка.

Во непосредна близина на градот е културно-историскиот споменик манастирот Св. Јоаким Осоговски, кој е оформен како убаво излетничко место. Овој објект е ставен под заштита на законот. Со својата стара архитектура, особено се истакнува трокатниот дрвен конак, кој на секој кат има поголем чардак и по неколку соби на аглите. Конакот е изграден на стрмен карпест дел.

Овој манастир надалеку е познат по својата убавина, по верувањето меѓу народот дека многу луѓе кои претстојувале во овој манастир се излекувале од многу болести, како и многу жени кои неможеле да имаат деца, добивале пород откако престојувале во овој прекрасен комплекс.

Во летниот период се организираат и многу ликовни колонии. Прекрасните пејсажи се примамливи за љубителите на сликарството.

Во околината на Крива Паланка има прекрасни рибници, со ресторани кои се познати по својата услуга и квалитет. Во нив можете да бидете послужени со вкусно подготвена риба како и со пити и баници спремени под вршник.

Можеби мало но Крива Паланка е прекрасно гратче, расположена на двете страни од Крива Река, со многу убавини кој навистина заслужуваат да бидат видени и посетени.

Користена литература: „Крива Паланка и Кривопаланечко низ историјата“

Село Лесново и Лесновски Манасти

Mon, 29 Mar 2010 14:20:50 +0200

Autor: niko650

Poslao: 29.03.2010 14:20

Селото Лесново спаѓа во настарите села во Р.Македонија. Се простира во Североисточниот дел од Македонија, на Југозападната страна од Осоговските планини, во изгаснат вулкански кратер – Лесновскиот кратер, каде се наоѓа и Лесновскиот манастир.

Селото Лесново е оддалечено 15км од градот Пробиштип, а има и добра патна поврзаност со главниот град на Р. Македонија – Скопје (123 км).

Лесново има мошне пријатна клима, на границата на умереноконтинентална и планинска, односно свежи лета и благи зими. Поради чистиот планински воздух можеме слободно да кажеме дека претставува природна воздушна бања и поволно влијае кај здравјето на лугето.

Низ Лесново тече Лесновската река и го дели селото на два дела. Во негова близина се наоѓа и Злетовската река која се одликува со чиста, бистра планинска вода.

Името на селото Лесново потекнува од зборот лес, што значи шума. Во него постоело едно од најстарите училишта во Македонија, кое е основано во 11 век.

Туристите, посебно странските гости се секогаш задоволни од понудата во селото, од прекрасните пити и погачи под вршник, како и од прекрасните рачни ракотворби.

Во последно време Лесново се почесто е посетено од планинарите, кои доаѓаат да уживаат во убавините на овој дел од Осоговските планини, на високите врвови покриени со густи шуми, клисурести делови и водопади. Во овој крај успеваат специфични растенија како: даб, габер, јасен и др.

Во непосредна близина на селото Лесново се наоѓаат Пештерите во Лесновскиот кратер, кои се производ на човечка рака и се навистина интересни и привлекуваат големо внимание на посетителите. Во минатото секоја пештера била сопственост на некоја фамилија.

Лесновскиот Манастир или Манастирот на Св. Гаврил Лесновски е еден од најубавите и најзначајните споменици од кутурата. Изграден е во 1341 год.

Според усните и писмените кажувања во 11 век во овој манастир живееле четворица големи испосници, светители, духовни браќа: Јован Рилски, Прохор Пчински, Јоаким Осоговски и Гаврил Лесновски. Тие живееле скоро 30 години во пост, молитва и живот во пештера во Лесновската гора. Кога достигнале духовна зрелост, тие заминуваат од тука. Само Гаврил останува во Лесново и го подига Лесновскиот манастир.

Постои едно верување помеѓу луѓето дека Св. Гаврил Лесновски го штити селото и народот во него и дека неговиот дух се појавува секоја година. Затоа и сметаат дека овој простор е библиски.

Најголема посетеност има на 21 (дваесетипрви) септември и на 28 (дваесетиосми) јануар.

Иконостасот, како и фреските во овој манастир имаат посебна вредност и убавина.

Овој манастир е населен од монаси, кои одгледуваат добиток, работат лозја и ниви. Позната е Лесновската урда која се произведува токму овде од квалитетно млеко.

Селото Лесново и Лесновскиот манастир имаат долгогодишна традиција. Тие се ретки вредности кои заслужуваат да се откријат и посетат од сите љубители на една ваква вековна убавина и култура.

Homolje - Kucevo

Thu, 18 Feb 2010 22:01:15 +0100

Autor: virada

Poslao: 18.02.2010 23:01

Kucevo se nalazi na mestu nekadasnjeg sela Krusevica u Zvizdu, koje je prvi put pomenuto u povelji kneza Lazara manastiru Ravanici. To selo je prema Branicevskom tefteru iz 1467. godine imalo 27 kuća. Tragovi rimskog prisustva na prostoru danasnjeg grada registrovani su na levoj obali Peka, gde se verovatno nalazi anticki Guduskum. Nalazi rimskih opeka sa pecatom VII Klaudijeve legije i drugog arheoloskog materijala, svedoce o intenzivnom zivotu u ovom kraju od IV veka.

Moguce je da je ovde kovan novac za vreme cara Hadrijana sa natpisom metalla pincensia (Pecki metali). Prema Feliksu Kanicu na ovom mestu se nalazio rimski grad Chrisovehia (Starozlatija). Rudnici u Kucevu su aktivni i za vreme despota Stefana Lazarevica, o cemu svedoce i pisma Dubrovcana gde se ovo mesto pominje kao Kuseu.

Ovako je nekada izgledalo Kucevo:

Kucevo je veoma lepo i atraktivno mesto za turiste. Kako zimi tako i leti. Najcesce poseceno mesto su pecine, Ceremosnja i Ravnistarka. Okruzene su prelepom prirodom i dolinom jorgovana. Kucevo je poznato i po manifestaciji pod nazivom „Homoljski motivi“, koja se odrzava svake godine poslednje nedelje u maju.

Zlatonosna recica Pek

Na slici stalaktit iz pecine Ceremosnja:

Na toj manifestaciji se okupljaju sva sela i gradovi iz centralne i uze Srbije, kako bi prikazali svoje narodne radinosti, obicaje i stvaralastva. Manifestacija traje citavu nedelju, koja obuhvata raznovrstan program. Pocevsi od prikazivanja etno filmova, zatim tradicionalnog ispiranja zlata na reci Pek, izlozbe sireva i jos mnogobrojna takmicenja.

Priroda ispred istoimene pecine:

Dobro dosli u Homolje i Kucevo.

Sv. Naum - biser na Ohrid i Ohridskoto ezero

Sun, 14 Feb 2010 01:47:09 +0100

Autor: niko650

Poslao: 14.02.2010 02:47

Vo neposredna blizina na gradot Ohrid, na jugoistocnata strana od Ohridskoto ezero, do Makedonsko - albanskata granica, se naodja edno sveto mesto koe zraci so prekrasna ubavina, kultura i tradicija. Toa se naodja pomedju prekrasnoto Ohrisko ezero i planinata Galicica, neposredno do najubavite i najgolemite izvori koi go napojuvaat Ohriskoto Ezero.

Sv. Naum Ohridski cudotvorec, e eden od nabliskite ucenici na Kiril i Metodi. Od svojata mladost, toj gi sledel svoite uciteli vo Velikopomoravija i Panonija, kade go propovedal Bozjoto slovo na slovenskite narodi, na nivniot roden jazik. Naum gi obucuval slovenite vo pismenosta i gi rasprostranuval bogosluzbenite knigi.

Vo 893 godina, na crkovniot naroden sobor, za ucitel e postaven Sv. Naum. Car Simeon Veliki go praka prepodobniot Naum vo Kutmicevica, kade toj sedum godini zaedno so Sv. Kliment go siri prosvetitelskoto delo.

Vo cest na svetite Arhangeli, gradi manastir na juzniot breg na Ohridskoto ezero, koj stanal pribezizste na bednite. Okolu nego se sobrale mnogu monasi, bidejki toj bil mnogu mudar covek i ucitel, cudotvorec i molitvenik.

Zaedno so Sv. Kliment gi narekuvaat "Novi Mojsej i Aron".

Umira vo 910 god, a manastirot koj go osnoval, medju narodot ostanuva poznat pod imeto Sv. Naum.

I denes vo samiot manastir pocivaat negovite sveti mosti. Medju narodot postoi veruvanje deka tie lekuvaat so silata na Hristovata blagodet, mnogu bolesti i dusevni slabosti.

Turisti od razni kraevi, doadjaat da go posetat negoviot grob. Poklonuvajki se pred nego, tie ja postavuvaat svojata glava na negoviot grob. Mnogumina od niv kazuvaat deka go slusnale topotot na negovoto srce.

Ohridski biser

Vo blizinata na manastirot ima hotelski kompleks, koj so svojata tradicionalna arhitektura, kompletno se pretopiuva so manastirskiot ambient. Toj nudi odlicno smestuvanje i hotelski uslugi koi gi zadovoluvaat site gosti od najrazlicni kraevi.

Vednas sproti nego, vo prostorot za kampuvanje, ludje so kamperski duh, smesteni vo satori i kamp prikolki, se relaksiraat vo prekrasnata priroda i naodjaat razonoda vo ribolovot.

Vo ovoj del se naodja edna od najubavite plazi na Ohridskoto Ezero. Sitniot pesok i besprekornata higiena na plazata se odlika na ovoj del, koj privlekuva sekojdnevno iljadnici turisti. Tie pristigaat i od gradot Ohrid, so specijalni brodovi odredeni za ovaa namena. Doadjaat na ednodnevna prosetka i razgleduvanje na ovoj kompleks.

Odmor i relaksacija naodjaat i vo nekolkute restorani koi se smesteni vo ovoj del, kade mozat da bidat posluzeni so najrazlicni specijaliteti, medju koi i Ohridska pastrmka, kako i Leskovacka skara.

Medjudrugoto ima i bezbroj prodavaci na suveniri, kade turistite mozat da najdat najrazlicni racno izraboteni predmeti i nakit. Tuka moze da se najde i poznatiot Ohridski biser, koj nadaleku e poznat i pleni so svojata ubavina.

I sekoj od nas, koj ednas gi posetil ovie ubavini, posakuva povtorno da se sretne so niv. Nikogas ne mozeme da kazeme, deka sme uspeale da razgledame i doznaeme se za ovoj kraj. Sekogas postoi nesto novo, neistrazeno, koe gi zadovoluva site nasi setila.

So eden zbor, mozeme da kazeme - Posetete go ovoj kraj, za da mozete da gi dolovite prekrasniot mir i tisinata na ova mesto, koe mozam slobodno da go narecam "Raj za dusata" i uzivajte vo negovite ubavini.

Povijest Osijeka

Sat, 20 Dec 2008 11:40:32 +0100

Autor: Naf-Naf

Poslao: 20.12.2008 12:40

Osijek, glavni i najveći grad Slavonije, smješten je na desnoj obali rijeke Drave dvadeset i dva kilometra od njezina ušća u Dunav. Nešto viša desna obala sigurna od poplava, povoljan prijelaz preko Drave, te močvarna okolinfa bili su sigurno čovjekovo utočište još u prapovijesno doba. Na području današnjega grada nalazi se nekoliko arheoloških lokaliteta različitih prapovijesnih razdoblja i kultura od mlađeg kamenog doba, preko bakrenog i brončanog do željeznog doba.

Premda je područje Osijeka naseljavano još od prapovijesti prvo urbano naselje podigli su Rimljani. Brojni arheološki nalazi, zajedno s predmetima prirodne, povijesne i umjetničke vrijednosti čuvaju se u osječkom Muzeju Slavonije osnovanom 1877. godine.

Stari vijek

Naselje i lokalitet na prostoru Osijeka postojalo je od 4. st. prije nove ere i ranije pod ilirsko-keltskim imenom Mursa, a potom se nastavlja pod Rimljanima. Ne zna se točno kada su Hrvati osnovali svoje prvo naselje, no arheološki izvori govore da je hrvatsko naselje postojalo već u 8. st.

Srednji vijek

Osijek je 1996. proslavio 800-tu obljetnicu postojanja mada je kao trgovačko i prometno središte postojao mnogo ranije. Godina 1196. je godina otkada se raspolaže s prvim pisanim dokumentom vezanim za grad. Isprava iz tog doba pokazuje da je to doba postojala pravna država je upućuje na sustav zaštite privatnog prava i materijalnih dobara. U dokumentu kralj Emerik, (1196. - 1205.), potvrđuje cistercitskom cikadorskom samostanu pravo ubiranja pristojbi od carina i trgovine te skelarine preko rijeke pošto je Osijek je bio poznat prijelaz preko rijeke Drave.

Ime Osijek su Hrvati dali naselju zbog ponešto povišenog mjesta od okolih voda, mjesto gdje je "oseka", te je suho i pogodno za izgradnju nastambi. U jednom dokumentu se ime spominje kao Ösek, kao i Oesek, da bi pod uticajem mađarskog jezika i njegove prilagodbe bio zapisan kao Eszek ili Ezeek. Kasnije su varijante, Essegg, njemačka ili Essec, latinska, samo jezične prilagodbe izvornom hrvatskom.

Novi vijek

Osvajači Osmanskog Carstva u grad su stigli 14. kolovoza 1526. godine kad je Osijek predan bez borbe, no kažu da ga je Ibrahim-paša do temelja razorio. Kasnije ga Sulejman Veličanstveni potpuno obnavlja te gradi čuveni pontonski most preko Drave i obližnjih močvara do mjesta Darda u ukupnoj dužini od 8 km. Osijek kasnije opet postaje čuven po obrtu, trgovini i velikim sajmovima. Grad je ostao pod Turcima više od 150 godina i biva oslobođen 29. rujna 1687, da bi uskoro, od 1690. pod turskom opsadom, bio potpuno porušen, no ovoga puta ne i osvojen.

Od 1687. Osijek i istočno područje današnje Hrvatske nalazili su se u okviru Habsburške Monarhije. Zbog strateškog položaja grada, nove su vlasti na obali Drave izgradile vojno utvrđenje, koje čini današnju Tvrđu (1712. - 1721.). Unutar bedema nastao je grad građanskih kuća u baroknom stilu. Stanovništvo se zbog vojnih razloga naseljavalo zapadno i istočno te su tako nastale nove četvrti. Na zapadu, uzvodno uz Dravu Gornji grad te nizvodno od Tvrđe Donji grad.

Gospodarski i kulturni razvoj Osijeka doveo je do ujedinjenja triju gradskih općina u jednu 2. prosinca 1786. godine, koja je ubrzo postala grad, u kome su se nalazili brojni obrtnici, trgovci, knjižnice, kazališta, a već 1729. godine otvorena je latinska gimnazija. U 1735. godini osnovana je tiskara, a započeli su i viši studiji filozofije i teologije. Dana 28. kolovoza 1809. godine Osijek je svečano proglašen slobodnim i kraljevskim gradom u Austro-Ugarskoj Monarhiji, a time počinje novo doba grada Osijeka.

Sredina 19. stoljeća je doba bržeg razvoja Osijeka, osobito Gornjeg grada. U Donjem je gradu 1874. godine sagrađena jedna od najvećih i najljepših bolnica u ovom dijelu Europe. Godine 1846. podignuta je velika županijska palača, a kasnije, 1866, nasuprot županijske palače i Hrvatsko narodno kazalište. Pod kraj 19. stoljeća otvoraju se srednje škole - obrtna, realna, učiteljska i trgovačka. Na potezu od Tvrđe do Gornjeg grada kasnije se grade vile i druge građevine u secesijskom stilu.

Krajem 1918. i raspadom Austro-Ugarske, Osijek s današnjom istočnom Hrvatskom ulazi u Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca, koja 1929. mijenja ime u Kraljevina Jugoslavija. U travnju 1941, s početkom Drugog svjetskog rata u Jugoslaviji, Jugoslavija se raspada te Osijek ulazi u sastav NDH. Od 1941. do 1945. hrvatski dio Baranje pripada Mađarskoj te je Osijek pogranični grad. Nakon sloma fašizma, u travnju 1945, svi dijelovi današnje Hrvatske i Osijek ulaze u sastav Federativne Narodne Republike Jugoslavije (kasnije Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije). Sam je grad oslobođen 14. travnja 1945.

U Osijeku se osniva više fakulteta i viših škola, a 1975. i sveučilište, koje od osnutka nosi naziv velikog biskupa Djakovačko ili bosansko i srijemske biskupije (1855.-1905.) i hrvatskoga mecene rođenog Osječanina Josipa Jurja Strossmayera.

U osijeku je prvi javni gradski prijevoz putnika organiziran 1879. konjskim omnibusima, i to od Gornjega grada preko Tvrđe do Donjega grada i obratno.

Snažan gospodarski razvoj Osijeka početkom 80-tih godina 19. stoljeća tražili su brži i masovniji gradski prijevoz putnika, pa je 27. lipnja 1883. godine sklopljen ugovor između grada Osijeka i Osječkog d.d. za konjsku željeznicu o uvođenju konjskog tramvaja tada suvremenog prometnog sredstva koje je od sredine 19. stoljeća diljem Europe osvajalo grad za gradom. Takav tramvajski promet je prometovao sve do 1926.godine kada je elektrificiran.

Zal Kopp - Osijek moj lega

Sun, 30 Nov 2008 13:59:28 +0100

Autor: Naf-Naf

Poslao: 30.11.2008 14:59

"Osijek moj lega" sadrži kratke prozne uratke pisane onim lakim, lirskim stilom koji uvelike obilježava Osječanina Zal Koppa. Svaki ljubitelj njegove poezije, prihvatit će i ovu njegovu knjigu, a svaki zaljubljenik njegova grada - Osijeka, poželjet će je u blizini sebe. Jer, kako i sam naslov knjige govori, Osijek nije običan grad. Osijek može biti "tvoj lega", Osijek ti može biti ljubavnikom. On će s tobom šetati svojim ulicama, držati te za ruku ... u njemu ćeš se teško osjećati sam. Osijek će te vrlo rado utješiti, a i ti ćeš tješiti njega. Svatko tko Osijek voli, to zna.

Zal Kopp, upravo na ovaj način predstavlja svoj grad. Ne kao skup kuća, trgova, parkova i pripadajućih im ljudi; već kao živo tkivo. Gotovo kao osobu. On svome gradu daje upravo ljudske osobine, ta on ga toliko voli. Zal Kopp sa svojim gradom razgovara. On mu piše pisma. Kako to lege već rade... Osijek je topao grad. Zal Kopp je topao čovjek velika srca. A obojica su usred tople i rodne Slavonije - široke, nepregledne ravnice u koju ne dolaziš, njoj se jednostavno baciš u zagrljaj.

Čistoća rečenica, razumljivo prepričavanje, sjećanja najčešće intimna, osobna učinit će vam čitanje ove knjige užitkom. A uskoro ćete se sasvim prepustiti i svim ovim toplim ljudskim osjećajima koje sam vam pokušala prenijeti svojim tekstom, a koje u vama može neprimjetno i lako pobuditi proza pjesnika u duši:

Kad pored svih potrebnih i nepotrebnih navika prošećem perivojima ili uz Dravu pogledam svoju sjenu, u meni se rašire svi oni sati u kojima smo se ti i ja nahodali. Sjetim se lastavica i nikada mi nije dosta njihovih skrivenih gnijezda, jer u svakom našem koraku postoji želja za detaljem koji nam je promakao dok su nam donosile oblake u svojim krilima. Nije prisutno samo prisjećanje na njihov let, već u zraku svjesno promatram njihov ponovni dolazak. Osjećam kako negdje u daljini čekanje polako blijedi. Zbog toga uporno dolazim, jer kako ti znaš reći, svi su detalji u nama, samo ih treba pronaći.
(Iz knjige: "Osijek moj lega")

Osijek - jedna ljubavna prica

Za sve koji ga nisu dugo vidjeli. Za one koji ga nisu nikada vidjeli.
I za one koji bi ga rado vidjeli. Moj Osijek:

Balkanskom ulicom

Sun, 30 Nov 2008 08:51:16 +0100

Autor: Lidija

Poslao: 30.11.2008 09:51

Ima jedan zakon jedini koji ne priznaje nikakve ustave, amandmane, zabrane, njega ne mozes prekrsiti, ni doneti, ni oduzeti, za njega ne vaze ni vize ni shengen zone; to je zakon ljubavi. Tu ne postoje ni granice, ni putarine, ni naplate, jednostavno tu mozes donositi raznorazne tacke, replicirati do beskraja, a zahvaljujuci i danasnjoj tehnologiji jednim klikom mozes ga svuda poslati.

Postoji jedna ulica, mozemo je nazvati Balkanska ulica, koja prolazi ovuda i gde imamo jedan svoj caffe, mali inter caffe, Balkanski caffe, gde se pije nes, capucino, domaca, turska, esspreso, kahva, kafa, kafe, sa rahatlukom, so slatko. Put do tog caffea je jednostavan i prepoznatljiv, u svakom slucaju nikada ne mozes zalutati, iz kog pravca da krenes, koju stranu sveta da odaberes ovde ces doci.

Krenula sam Balkanskom ulicom, ovde. Jug mi je bio pocetna stanica. Putem sam prolazila kroz zivopisne krajolike, stigla do centra grada. Ovo je Skopje, zivopisan, lep grad, polako se budi iz sna, ljudi pocinju svoj radni i neradni dan, cuje se muzika, pesma koju izvodi "Leb i sol" - Skopje ima mikroklima, toplo leto, kocan zima - grad ozivljava, vec bruji, trgovine se otvaraju, pijace se pune, piljari nude svoju robu, lica vesela, zabrinuta, mamurna, sve to sacinjava ovaj grad.

Prelazeci Kameni most eto vec smo u onom orijentalnom delu grada gde se oseca miris starine. Ovde je stara Turska carsija, zanatlije rade, ducani otvoreni, raskosno ukraseni, nudi se sve i svasta, od igle do lokomotive, mesaju se mirisi i zvuci, jezici i kulture, cuje albanski, romski, turski, makedonski, ali sve u prepoznatljivom domacinskom stilu, jer jezik nije barijera za osmeh; poziv na kafu jutarnju na svakom jeziku ima isto znacenje.

Ostavljamo ovu divnu mesavinu iza nas i ulazimo u svet muzike i igre koja traje 24 casa, ovo je vec Sutka, naselje koje nesumnjivo svi poznaju, kome je Emir Kusturica doneo svetsku slavu, jer ne verujem da postoji neko ko nije cuo ili zapevao poznatu "Gipsy song" koju tako maestralno izvodi Vlatko Stefanovski i "Leb i sol".

Put nas vodi dalje, u deo koji je ostao poznat i prepoznatljiv po svojoj kulturi, narecju, toplu mesavinu. Bora Stankovic je sve to tako lepo opisao u svom delu "Necista krv", ovde je rasla i mala Zone Zamfirova. Ostale su pesme, price, zelje, da traju i da se prepricavaju, nosi nas zvuk pesme "Dal znaes mori mome, kolka je zal za mladost". Melodija se uvlaci kao tihi titraj u svaku poru, milozvucan ton zapljuskuje srce kao nadosla plima, melodija koja gali i razgaljuje sva cula.

Prati me njen zvuk dok idem dalje ka severu, gde se protezu nepregledne ravnice, salasi, konji razigrani, pitoma zemlja, pitom narod; cujem muziku, glas treptav, kroz stihove iskazuje zal i ceznju za neko drugo vreme. Pesma kroz neku setu govori da se opet krene stazama svog detinjstva, da se proseta fijakerom starim niz grad, dok u ponoc tihu sneg polako veje. Te divne note peva neponovljivi Zvonko Bogdan, cuje se orkestar Janike Balasa, mandoline i tamburice koje je taj maestro tako izvrsno predvodio. Ne mozes ostati ravnodusan na to, sednes pored Dunava, prelepog plavog diva koji se tako lepo razbaskario na dve obale, i obe miluje u isti cas, nijednoj ne uskracuje svoja milovanja, a muzika te nosi tako meko lagano...

Eh, zar bi neko ostao ravnodusan nakon ovih reci, nakon ove ceznjive ispovesti, zar nismo svi ovde nasli neki delic neke prosle ili sadasnje ljubavi? Predivno.

Put nas nosi dalje; krajolik postaje vec malo brdovitiji, a Dunav nas prati. Ili mi pratimo njega, jer je on tu i samo nas radoznalo promatra, ili mozda nas ljubomorno prati dok ljubomorno grli svoju Savu, koja mu ide u zagrljaj svaki dan a plod njihove ljubavi je ostrvo koje su stvorili. Ostavljamo ih da uzivaju u svojoj intimi, a mi ulazimo u grad, Beligrad - Beograd, gde sve je kao u kosnici, zuri, juri, grad dise punim plucima, svaki dan prigrli nova lica, nove ljude, ali ovde ima mesta za svakog.

Oseca se dobrodoslica, vole ljudi svoj grad, zavoleli ga mozda najvise preko svog Duska Radovica, coveka koji je ovim ljudima pokazao da grad nije samo beton i asfalt, da se u svemu moze naci dusa. Njegovo - Dobro jutro Beograde - ostace za sva vremena, mnoge ce generacije uz taj topli pozdrav jutarnji zavoleti svoj grad Beograd, april u Beogradu, Ada Ciganlija, splavovi, tvrdjava... sve je to ovaj grad.

Ostavljamo ovaj divni grad iza nas i krecemo dalje. Idemo malo gore, usput idemo Balkanskom ulicom gore-dole, levo-desno. Rekla sam ovde ne postoje zakoni, ni pravila, evo nas na moru, pa na planini, na jezeru, reci. Vodopadi koji prave poznatu kaskadu, divna Plitvicka jezera. Ali nas mami nesto, jos vise, jos dalje - to je sevdah.

Sevdah koji obuzima dusu, pesma, pesma za koju dok ti je pevaju onako polako, za svoju dusu, onda ta pesma zaustavi sve, nista ne postoji, nista ne tece, vreme zastaje, samo reci lagano plove kao mali oblaci, osecas ih u stomaku, u grudima. Otvara se neki siroki nepregledan svet, postojis samo ti, pesma i niko vise. To je to - poznata bosanska sevdalinka, i evo vec smo u Sarajevo. Grad kome ni novo vreme ne moze nista, on je samo onako seretski uz svoje marifetluke dozvolio tom novom vremenu da bude cirak-pomocnik starom duhu grada Sarajeva. Dok idemo gradom, setamo Bas-carsijom, jedemo cevape i uzivamo, uzivamo u ovom gradu, gradu gde su mnoge generacije dale puno toga, a on njima zauzvrat podario sebe i svoj veciti mangupski sarm. Eto to je Sarajevo.

U svakom delu je zapisana prica, besmrtna prica jednog pesnika koji je ludo bio zaljubljen u svoju Eminu. Aleksa Santic je u svakom coveku, Emina u svakoj zeni. To je ta vecita igra izmedju muskarca i zene, i pitanje koje ostaje: zasto je to tako? Svesni da ne mora biti tako a eto ipak, valjda neko nepisano pravilo, da je imas, da je sretnes, da ti je za trenutak tu na dohvat ruke, a da je nikada ne posedujes... Eto sve je to Ljubav.

Skopje

Fri, 11 Apr 2008 17:07:25 +0200

Autor: Lidija

Poslao: 11.04.2008 17:07

Eve eden ubav video-prikaz na mojot grad niz pesnata na Tose,nasiot mil Tose:)

http://www.youtube.com/watch?v=JBDGbj-lNpE&feature=related

Lepo je voleti Sarajevo

Tue, 08 Apr 2008 21:25:36 +0200

Autor: vlada s

Poslao: 08.04.2008 21:25

Lako je Sarajlijama da vole Sarajevo. I kad nisu tamo, nose ga sa sobom. To je urodjeno. Mi ostali morali smo da se izborimo za to pravo.Nije bilo dovoljno sto su nas roditelji vodili u taj lepi grad davnih 70-ih. I cele sledece decenije smo se druzili sa Mariom i Sasom, sa Dinom i Senom Placo, zaljubljivali se u Jelenu, budili se kod Naze posle mnogo piva, sa Ismetom, pravo iz diskoteke isli na cevape i sirnicu. Koliko smo samo puta kampovali na Ilidzi, niko i ne broji. Svaki odlazak i povratak sa letovanja, vodio je, nekako, kroz Sarajevo. Ulcinj, Zadar i Cavtat i Umag, ma prosto, gde god da se krenulo, moralo je preko Romanije. Sta je 200 km puta vise u odnosu na one lepe devojke koje nisu bas uvek nas cekale, ali smo mi uvek dolazili. Sirok grad, jos siri ljudi. I ne samo geografski centar one stare Juge, nego i njena dusa. I srce.

Taman kad smo stekli pravo da volimo Sarajevo, morali smo da odemo. I dugo, dugo nas vec nema. Da li je i ono tuzno bez nas, kao mi bez njega. Nada li se nasem povratku jednog dana? Zeli li nas jos? Jer, tuzni smo, zelimo i nadamo se.

Sarajevo je..

Sat, 02 Feb 2008 15:32:09 +0100

Autor: Mikica

Poslao: 02.02.2008 16:32

Aleksandar Hemon je jedan od najboljih i najpoznatijih sarajevskih pisaca, čovjek koji je Sarajevo živio i udisao punim plućima.
Sve što je o svom gradu rekao čista je istina, onako, da kažem s ulice pokupljena. ;)
A rekao je ovako:

Sarajevo je...

Taksista koji me vozi sa aerodroma i na moju opasku da lišće već opada, odgovara riječima: "Ma ja, lubenica, učiteljica", što sam nakon podrobne analize shvatio da predstavlja magičnu formulu koja opisuje postepeni dolazak jeseni.

Trenutak kada se, nakon što pukne ramazanski top koji označava zalazak sunca, sa Jekovca vidi kako svjetla na svim minaretima Sarajeva istovremeno zaiskre.

Tandrkanje prvog jutarnjeg tramvaja koje odjekuje kroz prazne ulice grada.

Hladnoća zgrada iz austrougarskih vremena i stepenica u njima, sa rubovima izlizanim od đonova koji se već više od stoljeća njima pentraju.

Somun (sa ćurokotom) iz pekare na Kovačima.

Lopte koje se valjaju u plitkim virovima Miljacke.

Ljepota sarajevskih žena, koja uvijek u sebi nosi upisanu vlastitu prošlost i vlastitu budućnost, istoriju prošlih i budućih mijena: u licima se mogu prepoznati kako žgoljave djevojčice, tako i zrele žene, kako i djevojčuljci, tako i brižne starice.

Sfumato hladnog sarajevskog jutra, prije nego što sunce izmili iza planina, a izmaglica puže uz padine.

Škembići kod Hadžibajrića.

Plodovi koji rastu po grmlju diljem Sarajeva, znani kao "bijele bobice".

Vitka mačka, tigrasta čaršijanerka, koja se valja na brdu perzijskih ćilima u Morića-hanu.

Okrugla tacna koja rotira na vrhu konobarskog kažiprsta.

Miting golubova na Sebilju.

Miris sira, kajmaka, mesa i mramora u Tržnici.

Zvonjava crkvenih zvona u šest ujutro.

Način na koji sarajevski akcenat pući usne govornika, zbog mumlavih suglasnika i progutanih samoglasnika, što naročito lijepo izgleda kod žena sa punim usnama.

Jesenje lišće do zglobova na Vilsonovom šetalištu i zvuk zrelog kestenja kad otpadne, zasrlja kroz grane a onda udari u meki tepih od lišća.

Špricer kod Ramisa.

Miris starih podruma: ugalj, prašina, kace za kupus, memla.

Svjetla koja noću cakle u brdima oko Sarajeva, nalik na zvijezde koje, kao pahuljice, sporo padaju.

Zvuk ispuhane lopte koju djeca šutaju po prašini u parkovima Novog Sarajeva.

Šištanje kiše na ulicama pod točkovima automobila.

Izrezbarene topovske čahure u Kujundžiluku.

Pijukanje radiostanica u taksijima.

Reumatične ruke penzionera na leđima dok gledaju partije šaha sa džinovskim figurama pred avetinjskom Robnom kućom.

Sladoled sa ukusom "egipatske vanilije" (šta god da je to) u slastičarni Egipat.

Zelenilo terena na Željinom stadionu.

Asfalt pun udubljenja, rupa, barica i ruža, nikad savršen, uvijek šatiran.

Kratki trzaj glavom u stranu koji prati odgovor: "Pa evo…", na pitanje: "Šta ima?".

Bljesak uličnih svjetala na mirnoj, plitkoj Miljacki.

Ublažene jarke boje jesenjeg voća i povrća u sjeni strehe pijace na Markalama.

Ćevapi bilo gdje u gradu.

Kiseljak koji izlapi za manje od petnaest minuta.

Tvrdoća kamena koji dotakneš kad se nagneš da popiješ gutljaj vode na Gazi Husrev- begovoj česmi.

Huk Sarajeva koji se čuje na Hridu ili Trebeviću - svi zvuci grada stopljeni u jedno.

Tišina koja prati padanje prvog snijega, kao da sve i svi zamuknu od sjetnog uzbuđenja.

Duge sjenke drveća u Velikom parku u septembarsko poslijepodne.

Kolekcija prepariranih životinja u Zemaljskom muzeju.

Kipovi ispred Narodne banke, vječiti čuvari Čeke, koji drže svjetla-šljemove iznad svojih glava.

Ritam hoda penzionera na Ferhadiji koji se poklapa sa ritmom međusobnog razgovora - sintaksa koraka.

Dres dupljak sa imenom Zinedinea Zidanea na leđima musavog dječaka.

Titova slika u zlatari na Čaršiji.

Gaće i čarape u prolazu kraj Imperijala.

Miris koji odjeća nosi na sebi nakon boravka u Sarajevu: mješavina znoja, cigaretnog dima, ćevapa, pranja u sarajevskoj vodi i sušenja napolju.

Sarajevski svijet: pametni i papci, pohlepni i lijepi, umorni i mladi, mlađahni i mahniti, bogati i jadni, jedri i bolesni, visoki i trošni, ljuti i lavordžije, šaneri i geniji, dijaspora i jalijaši, željovci i pitari, djeca i odrasli, vjerni i nevjerni, moćni i pobožni - sve u svemu, skoro četiristo hiljada gradskih atoma.

I da se ne lažemo, tu nema kraja. Sarajevo se ili voli ili ne voli.

Sarajevo - grad za rijec i sliku

Sun, 02 Dec 2007 19:30:49 +0100

Autor: Mikica

Poslao: 02.12.2007 20:30

Sarajevo - kakav je to grad? - upitali su nekog covjeka u njegovom mjestu posto se vratio iz Sarajeva, a on im odgovorio: To vam je jedna dugacka kuca na kat sa puno prozora redom i iza svakog prozora po djevojka - sjedi tu i pjeva. To im je kuca u kojoj im djevojke ispjevavaju pjesme za cijelu Bosnu, i sve pjesme, sto se po svijetu pjevaju, iz one kuce u Sarajevu. Ja sam cijelo vrijeme prestajao pod njenim prozorima i, slusajuci one djevojke, i zaboravio zbog cega sam dosao u Sarajevo. One tu ostaju po cio dan i pjesmu prekidaju samo dokle rucaju - a kada rucaju opet sjednu na svoja mjesta i odozgo, kroz prozor, daju svijetu gotove, pjesme.

Odozgo - kroz prozor, ovaj grad je uvijek davao onima koji su mu dolazili nesto osobeno svoje; pjesmu za uho, sliku za oko, male puske i tanke sablje za junake, haru i lahur za trgovce, ahare za konje i hanove za goste, pametan divan (=razgovor) za pametne i lud divan za divanije, srmu, gajtan i cohu za bogate, i abu, bez i vrazju kozu za siromasne, za konjanika "pafte", a za konja "rahte", i eto, to je jedno - iz davnih dana, i s jedne strane gledano Sarajevo, ono koje nikad nije imalo samo jedno svoje lice, samo jednu svoju sliku i samo jednu svoju dusu, nego bezbroj i lica, i slika, i prilika, i vidika, i duse toliko koliko je neko sam umio da mu pridje i cita ga izbliza, onako kao sto se cita knjiga.

A Sarajevo i jeste kao knjiga, i ispisano je murecefom, i tintom, i istampano stamparijom, i kada bi uistinu to bila knjiga, ona bi bila ukoricena u koricama od srebra izradjenim rukama sarajevskih kujundzija; a kad bi odnekud bila pjesma, ona bi bila ispjevana iz grla onih djevojaka iza prozora - kako se to nekom ucinilo za te djevojke.

U Sarajevu se uvijek nekom nesto cinilo i pricinjavalo pa je neko u njemu vidio samo njegove ljepote u proljece, neko samo njegov Trebevic, neko samo cesme i na njima ibrike, neko Cumuriju crnu od cumura, a neko se cudom zacudio: "Dunjaluce, golem ti si, Sarajevo, seir ti si, Bascarsijo, gani ti si, Cemaluso, duga ti si, Latinluce, ravan ti si, Taslihanu, sirok ti si, Lijepa Maro, lijepa ti si!"

A od svega toga - jedan fenjerdzija vidio je samo svoje fenjere. Palio ih je po sarajevskim sokacima cijelog vijeka i mozda i sam pjevao: "Kad mahale fenjere zapale..." Naslijedio je nekog bliznjeg u selu Donja Dolina kod Bosanske Gradiske i, tako reci prekonoc taj sarajevski, mahalski, fenjerski siromasak postao bogat; to jest: iza svojih febjeram kao u snu, nasao se na velikom imanju, sa stadima ovaca, dzelepima goveda i ergelama konja, i na sve to odmahnuo rukom: sta ce mi to, kad nema fenjera - i vratio se u Sarajevo da ih pali. I kad bi Sarajevo bilo opisano onako kako je bilo, i kakvi su bili njegovi ljudi, iz tih opisa, pod sjajem fenjera onoga fenjerdzije, procitali bismo ovakve slike: U cizmara cio red cizama, i sve su jednake. - Musterija pita za jedne i dobija cijenu, pita za druge i dobija manju cijenu - i pita zasto je manja kada su cizme jednake. - Nisu jednake, u tim sto su za jednu paru jeftinije kalfi se, kad ih je sio, prekinuo jednom konac, a kod drugih se nije kidao, pa su zato jeftinije; ne zapitkuj tu dokon, nego ako hoces kupi, a ako neces, kao i da hoces, - bio je odgovor cizmedzije. (…)

Ali Sarajevo je jedna duboka dubina i visoka visina i nema fenjera, i nema rijeci, i nema boje i kista, i nema nista - sem, moze biti, sevdaha, ljubavnog sna, zanesenosti zanesenih, izgubljenosti izgubljenih - sto bi moglo da dotakne njegovu visinu i dubinu, tajnu njegovu i tamninu, cud, huju i narav cudnu, a najmanje od svega njegovu caroliju koja ga cini ovakvim i onakvim, takvim i takvim - kako za koga, i kako kad. (…)

I svak ko je stigao vidio je grad kakvog do tada nije vidio: sa mahalama, sa cepencima, sa adzama, sa ascijama, kujundzijama, gajtandzijama, sa esnafom drukcijim nego sto je u drugim mjestima - sa drukcijom slikom cijelog grada, onog sto su ga vijekovi ispisivali po potrebama i meraku obicnih ljudi, onih koji su grad i gradili: ni mnogo velik, ni mnogo mali, prema sebi samima - pa zato s dusom, onom sto je na licu ovoga grada.

Camil Sijaric, odlomak iz knjige “Herceg-Bosno i tvoji gradovi”

Panorama grada Sarajeva od prije nekih 20-tak godinica

Sarajevska Vijecnica by chegevara

Ime kazuje

Thu, 09 Aug 2007 11:40:48 +0200

Autor: majra

Poslao: 09.08.2007 11:40

Novi Sad imenom kazuje najvaznije o sebi. Svoje vreme i svoje mesto.
Uprkos legendama po kojima su ovuda lutali rimski legionari, gonici stoke sa rogom na celu, tajanstveno pleme koje je sahranjivano zajedno sa pticama, uprkos dokazima o neproklijalom zrnu zita u zemunicama iz vremena kada su ovuda zvizdali samo vetrovi i o kaludjerima-cistercitima koji su ovamo preseljeni iz francuskog Srednjeg veka - ovaj grad je Nov.

Ovo Mesto nije nastalo upadom u njegov prethodni zivot, niti je pokoreno, ni opsadom ni prevarom zauzeto. Niklo je iz leja koje su vojnici i zanatlije gajili iza svojih kuca od blata i trske, dok su opsluzivali mostobran koji je opsluzivao Tvrdjavu, podignutu da posluzi poslednjoj odbrani Krsta od vojske koja se klanjala Polumesecu, do koje nikada nije doslo.

Srdzba "deus ex machina" nije stedela ovaj grad. Trebalo je da prodju vekovi i protekne mnogo vode Dunavom da bi se od prvog pontonskog mosta, onog iz 1688. godine, stiglo do drugog, porinutog u varljivo leto 1999. godine. U medjuvremenu su mostovi ruseni i podizani, jer uvek ima neceg naseg na drugoj obali, sve dok nije, na kraju veka i razuma, Sila izmakla reku i svi mostovi pali u vodu. Jedna granata koja je u bombardovanju 1849. godine sa Tvrdjave doletela ovamo, ne izbija iz zida kuce u centru grada, kao sto ce se i kad se podignu novi, u vodi ogledati mostovi kojih vise nema.

Povodom jednog putovanja dvorskog savetnika iz Beca za Carigrad, pre vise od dva veka, carske vlasti su naredile Novosadskom magistratu da sa obale Dunava uklone vodenice da ne bi bile prepreka za carsku ladju. Novi Sad je i pre i posle toga bio smetnja na carskom drumu, jer se bez velike namere i izbirljivosti nasao bas tamo gde, mutan a plav, Dunav deli dva sveta, i, cesto, i dva pogleda na svet. Tu, gde na karti majstora Lazarusa iz 1528. godine stoji ime Bistritz, i unaokolo, gde je u leto 1716. godine pao sneg na smrznute Osmanlije i jos dalje, protezala se i zatezala linija izmedju Dvora i Porte i uvek suprostavljenih mocnika, njihovih dalekih poseda i nemirnih podanika, koji su se s vremena na vreme zanosili hirovima svojih gospodara.

Uprkos tome sto sve tragove ruznog nije oduvala kosava, pokrila mahovina i zasuo pesak, osveta ovde nije pustila korena i nije pobrkala uzrok i posledicu.

Ovde se ubirao "porez trpljivosti" na izazov razlicitosti kojem je Novi Sad izlozen od pamtiveka i koji je raison d'etre njegovog zivljenja. Svako, ko je pljunuo u sake i latio se da nesto zasadi, ko je odoleo mesetarima raznih vrsta, kovacima laznog novca, zavodljivosti tudjih perjanica i razmetljivosti njihovih racunica - naucio je da stvari vidi onakvim kakve jesu, ma kakve bile.

Novi Sad je, uz duzno preterivanje, najlepsi na svetu. Kao svaki grad odabran da bude "novi sad". Ova lepota nije ni prelazna ni zarazna, ne opcinjava, nije nametljiva, ne obavezuje na laskanja, ne namece se na prvi i nekoliko narednih pogleda. Novi Sad ima cudesno gravitaciono polje koje privlaci one koji iz pozicije rubnog podrucja za velike dogme, kao sto su Istok, Zapad, Sever i Jug, mogu da ostvare identitet bas tu, gde se ugodno mesaju stepske zime sa mediteranskim mirisima, a histerija i melanholija ne gube ravnotezu. Novi Sad je uspevao da pripitomi one koji su se pred njima i u njemu nadimali od zestine i preke vaznosti i da "caru carevo" i ostale zablude stavi na svoje mesto. Jedna od njih je da je do slobode dosao kupujuci carsku Povelju. Tako je stekao status slobodnog kraljevskog grada, a slobodu je osvajao i osvaja.

Sve o ovom gradu stoji na satu kule na Tvrdjavi koji pokazuje vreme sa kazaljkama postavljenim natraske: mala na mestu velike i obrnuto. Koga zanima koliko je sati, neka se potrudi.
Uprkos tome sto je podignut na jednoj losoj proceni, Novi Sad se dobro drzi.

Z. Radovic

Legenda o Lali

Thu, 19 Jul 2007 08:08:53 +0200

Autor: majra

Poslao: 19.07.2007 08:08

Posle mnogih junacki odbijenih napada turske vojske na granicama Austrougarske, u kojima su visoko junastvo pokazali granicarski pukovi sastavljeni od Srba, Marija Terezija je odlucila da krene na put i vidi te, tada vec slavne junake.

Putovala je, kao i uvek, dilizansom i sa velikom pratnjom. Put do Petrovaradina vodio je preko Slovenije, Slavonije i Srema, gde se zaustavila da se odmori. Posto nije zelela da prelazi Dunav, koji je te godine valjao velike vode, znajuci i da putevi do banatskih i backih karaula nisu u dobrom stanju, odlucila je da smotru granicarskih pukova izvrsi u Sremu.

Komandantima pukova iz Banata i Backe naredjeno je da odaberu najbolje vojnike i da ih odmah prevezu na sremsku stranu i pripreme za smotru. Za mesto parade izabrana je udoljica, koja vijuga od padina Fruske Gore do Dunava.

Smotra

Tu udolicu danas preseca stari put Novi Sad - Beograd u blizini Gladnosa. Bio je, legenda kaze, divan, suncan, prolecni dan. Pukovi su rano pre podne postrojeni a Marija Terezija se, posle mise, dovezla na smotru. Docekali su je uparadjeni granicari prostrojeni u tri esalona: Banatski, Backi, i Sremski.

Komandant je, kao i uvek u ovakvim prilikama, podneo raport predavsi carici veliki buket lala, tada veoma skupocenog cveca, jer su ga imali samo bogati ljudi s obzirom da je lukovica dovozena cak iz Holandije. Primivsi raport i cvece Marija je posla u obilazak granicara. U prvom esalonu cekali su je, u stavu mirno, Banacani.

Sta ce meni ove lale?

Stigavsi do njih, impresionirana njihovim izgledom i vojnickom drzanjem, spontano je pocela da baca lale na granicare govoreci: "Sta ce meni ove lale? Ovo su moje Lale (pokazujuci na Banacane), ovi junaci brane moju carevinu." Posle smotre, najboljim granicarima su, na improvizovanom prijemu, urucena mnoga odlikovanja i nagrade.

Tako je ostala prica o lalama kao cvecu, carici i Banacanima kao lalama, a na mesto smotre kasnije je postavljen spomen-kamen.

Split

Wed, 20 Jun 2007 19:28:16 +0200

Autor: galeksic

Poslao: 20.06.2007 19:28

Ja se nadam da normabella nece da se naljuti, moram da prenesem jedan divan post sa njenog bloga - http://normabella.bloger.hr/

Dok sam ga prvi put citao, kanda san se preselija za momenat tamo, za trenutak san čuja i galebe.

...deboto sam izgubila busulu od jučer do danas...

Di nećeš?... Upre žarkan u glavu pa i on, kojima je Bod da pamet da se šnjome diče, izgubili se od vručine....

Zraka kada nima. Sve je mirno, deboto ni vala od Brača nima, a trajekti iđu vamo - tamo..

Ma što iđu - rižidu brate moj more, kada ga i nema...

Fumade su od vručine i muškima i ženskima - kada fumada bira koga će klepniti po živcima.

Mene bome je sinoć strefila i udržila se sa komarcima, pa dok san se sitila šta me češe ubili su Boga u meni...

Neču više polugola na balkon pisat, a da ne užgen onu sviću (ka baklja gori), jerbo san po rukan ka da su me koprivom opalili.

Od večeras, nima od opaljivanja ništa... jerbo bi deboto i ja u "žutu kuću" ka koj predozirani priatelj...

A nebi bilo loše... šetali bi u bolničkin mantijama ispod borovine...

K vragu sve, ma i to bi bila litnja šema - po ladovini.. šetat.

Eh, taj Beograd...

Tue, 05 Jun 2007 14:08:18 +0200

Autor: majra

Poslao: 05.06.2007 14:08

Iz nebeskih visina
srebrnasto teku:
vijugaju u srcu
Beloga grada.

Traze se, okrznu,
dodiruju, grle
a pred Pobednikom
se ljube.

I najbolji ambasador - muzika

Tue, 06 Mar 2007 22:25:18 +0100

Autor: majra

Poslao: 06.03.2007 23:25

Djordje Balasevic, pa kad volem...

Otilia

Jedva da se sećam dvanaest zvončića na njenoj bluzici
Sam je crni đavo poturio note muzici
Vrtela prstić oko dugmeta
Starija je sestra bdila kao ukleta
Obećale, kući, da će doći i pre ponoći

Jedva da se sećam prvih pet-šest slova njenog imena
Mesec nešto flekav, ko stara trumpeta limena
Vitlao Božić jata zvezdana
Mrznuo je Dunav nizvodno od Bezdana
A u našem kraju, lepih seka iznad proseka

I baš lakonoga
Za drugoga zaručena, a za mene naručena kod Boga.
Moja lepotuška
Nedopijen gutljaj vina, dah karmina na krajičku opuška
Ko reči par u spomenar

Jedva da se sećam da je ribnjak bio srmom okovan
Tad i nikad više miris'o je sneg na jorgovan
O, mati joj njena skrila papuč
Od mraza ringlov pred kućom napuče
U ocove čizme pa do čarde preko verande

Moja lakonoga
Za drugoga zaručena, a za mene naručena kod Boga
Moja lepotuška
Nedopijen gutljaj vina, dah karmina na krajičku opuška
I teški lom u srcu mom

Hajde sad svi:

Moja lakonoga
Za drugoga zaručena, a za mene naručena kod Boga
Moja lepotuška
Nedopijen gutljaj vina, dah karmina na krajičku opuška
I teški lom u srcu mom

Mostovi

Thu, 01 Mar 2007 14:25:42 +0100

Autor: majra

Poslao: 01.03.2007 15:25

Most je najvaznija rec u Novom Sadu.

Sta kazemo kad kazemo 'most'?

Nesto obicno, kao 'Dobar dan'.
Nesto jednostavno, kao otici i vratiti se istim putem.
Nesto carobno, kao hodati po vodi.
Nesto cuveno, kao 'Ne diraj u moje krugove'.
Nesto neprolazno, kao ta rec.

Kako kazemo rec 'most'?

Tako sto spustimo pogled na Liman,
pa ga dignemo ka Majuru,
tiho da se ne pomere jablanovi kraj Djackog,
ni platani kojih vise nema u maloj Futoskoj.
Sto se setimo onog koji nas je prvi preveo preko,
kad je jedini put ispod bilo plavo.
Sto uzdahnemo kao kad nas zaboli,
pa odahnemo, kao kad bol prodje.

Kome nikad ne kazemo rec 'most'?

Onima koji nikad nisu zaspali na jednoj,
a probudili se na drugoj obali.
Onima koji ga nisu pravili od vrbovog pruta,
igrali se 'laste-prolaste' izmedju Telepa i Ribnjaka.
Onima koji nemaju nikoga koga vise nema.

Sta se krije ispod mosta?

Potonule imperije i trule carevine,
usnuli zaledjeni sa blagoslovom na celu,
skoljke u kojima se jos cuje kako Bic Bozji siba Panonsko more.

Ciji je most?

Onih koji su rodjeni na obalama,
svejedno kojim...
Pod jednim uslovom.
Da su bar jednom presli preko mosta.
Bilo kojeg...

Kako se pravi most?

Od sna.
Ko ne veruje,
neka proba.

Zagorka Radovic

Beograd - Knezevac

Tue, 27 Feb 2007 08:42:08 +0100

Autor: unreal

Poslao: 27.02.2007 09:42

Evo malo da upoznate Knezevac. Trebalo mi je dosta vremena, ali sam uspeo pre proleca :)

Tiski cvet

Tue, 20 Feb 2007 20:03:29 +0100

Autor: unreal

Poslao: 20.02.2007 21:03

Cvetanje Tise - Voda Tise je oduvek bila bogata ribom, nekada je cak u reci bilo oko cetrdesetak vrsta ribe. Danas su najpoznatije saran, som, keciga, stuka, karas i razne vrste bele ribe. Po ovome se Tisa ne moze izdvajati od drugih ravnicarskih reka, ali ima nesto po cemu se ona razlikuje, jer je danas jedina reka u Evropi koja "cveta". Tisin cvet je prastara grupa insekata i bila je rasprostranjena u vise reka Evrope, ali se nigde nije u takvim razmerama rojila kao u Tisi. U prvoj trecini ovog veka izumrla je u rekama zapadne Evrope i skoro iscezla u srednjoj. Danas se moze pronaci jos samo u Tisi i to u velikim rojevima jedino u srednjem toku Tise u Madjarskoj.

Sredinom juna meseca svake godine, ako su vremenski uslovi za zavrsni razvoj larve bili povoljni, pocinjalo je rojenje Tisinog cveta. Tada bi popodne nakon 17 casova, bez ikakvog predznaka, iz dubine reke krenula nepregledna povorka belih larvi. Navirale su u ogromnom broju, tako da ih ni ribe nisu mogle unistiti, pa ih je najveci broj stizao na suncem obasjanu povrsinu vode.Na ledjima im je tada pucala tanka kosuljica i iz larve bi se rodio nezni leprsavi krilati insekt, nalik na vilinog konjica, jarko zutog tela i sivkastih krila. Bili su to muzjaci.

Tek kada su oni, kojih je znatno veci broj, svojim telima nahranili ribe, ptice i zabe i kada je izazak iz muljaa bio skoro potpuno siguran, krenule bi iz dubine i larve zenki. Zenke bi se odmah vinule u vis,proletele kroz oblak koji su ranije formirali muzjaci i nastavile da lete iznad njih.Muzjaci bi ih jedva docekali i njihovo do tada naizgled besciljno kovitlanje nad rekom pretvorilo bi se u hajku za zenkama.Utrosivsi i poslednje zalihe energije na zanosni "momacki ples" i potom na parenje, muzjaci su iznureni, padali ne vodu ui umirali. Zenke su letele nad rekom jos neko vreme, do pred sumrak, da bi se izvrsila oplodnja jaja u njihovom telu,pasu se tek tada spustale navodu da bi poslednjim trzajima zivota polozile jaja.

Davno je to bilo kada je Tisa,putniku namerniku, ziteljima kraj njenih obala, pruzala jedinstven neponovljivi dozivljaj - cvetanje Tise. A danas? Danas se sve promenilo. Promenjeni su uslovi zivota za tu retku vrstu i Tisin cvet je pod naletom industrije i covekove nebrige, umesto da leti nad povrsinom vode u susret novom zivotu, odleteo u pricu i legendu.

Nezapisana sansona za Novi Sad

Tue, 13 Feb 2007 21:10:04 +0100

Autor: majra

Poslao: 13.02.2007 22:10

Tu nedavno, opet sam sreo onu ridju jesen na keju pod mojim prozorima, duz dugih pepeljastih plocnika zatrpanim liscem. Prva pomisao mi je bila da izvadim kartu za "Panonija ekspres"i - pobegnem. U jesen uvek nestanem iz Novog Sada. Cinim to zato sto se svakog novembra kao po nekom smusenom pravilu zaljubljujem u stari most pod Tvrdjavom, u lavirint krivudavih sokacica oko Matice srpske i Temerinske pijace, u dva prozebla labuda koji kasljucaju u jezeru u Dunavskom parku, u jednu violinu kod "Marosa" ili dve violine kod "Stolca" - i sto bespomocnije prirastam za ove ulice, za ovu uzurbanost prolaznika, za leprsanje jutarnjih i vecernjih izdanja na bulevaru i za sarenilo izloga koji krupnim cetvrtastim ocima zure u izmaglicu i monotono sivilo prosute kise.

Jednom su me pitali, zasto sam tako gimnazijalski zaljubljen u Novi Sad.
Nisam umeo da odgovorim. Jer sa najdrazim gradom je kao i sa najdrazom zenom: nikad necemo uspeti da objasnimo ni sebi ni drugima sta nas je tako zavelo.

Kazu vam svet je ovde zatvoren u svoje sobe. Kazu vam: svet je ovde prizeman.
I vi danima i godinama pokusavate da odete, a ne primecujete kako se
penjete iz prizemlja i ulazite pod nepoznate krovove. Od prvog trenutka pokusavate da odete. Rode vam se deca, zavrse se neki ratovi u svetu, svemirski brodovi opisu hiljade kilometara zutih puteva po tamnim nebeskim prostranstvima, a vi pijete svoje pivo na terasi hotela "Putnik" i ponavljate svoje napamet nauceno: Ove jeseni moram svakako otici... svakako moram otici...

Jednom su me pitali zasto volim svoj grad. I danas na to ne mogu da
odgovorim. Samo ponekad, kad je ovakva novembarska jesen, sa mnogo lisca duz pepeljastih trotoara na keju, cini mi se da je sa najdrazim gradom kao i sa najdrazom zenom: Hteli smo da pobegnemo da ne bismo jos vise, ko zna po koji put, dodali nesto vrtoglavo na vec vrtoglavu gradjevinu svojih najtoplijih intimnosti.

Uz duzno preterivanje :D zapevajte veceras:

Dones'te mi rujna vina.
Hocu price da se setim,
bas na ovom divnom mestu,
gde ugledah njene oci.

Zaustavite Dunav
i skazaljke stare.
To je pesma moja
i pesma moje drage.

Nek me svuda prate
s pesmom rujna vina
osam tamburasa
s' Petrovaradina.

U belom ces sa mnom poci,
vodicu te na vencanje.
Bacace nam cvece srece,
rastavit' nas niko nece.

Zaustavite Dunav
i skazaljke stare.
To je pesma moja
i pesma moje drage.

Nek me svuda prate
s pesmom rujna vina
osam tamburasa
s' Petrovaradina.

Tamburasi, svirajte mi
divne pesme od davnina.
Ja cu ljubit' kose njene
i polako piti vina.

Zaustavite Dunav
i skazaljke stare.
To je pesma moja
i pesma moje drage.

Nek me svuda prate
s pesmom rujna vina
osam tamburasa
s' Petrovaradina.