Psihologija Inter CAFFE

Da li vasom licnoscu dominira desna ili leva strana mozga?

MickoGl — Sat, 04 Jun 2016 13:33:25 +0200

Autor: MickoGl

Poslao: 04.06.2016 13:33

Pozdrav narode, zanima me koliko nas ima levorukih na forumu i kako funkcionisu sa tim, i da li ima to veze sa genetikom.

Ja sam levoruk iako su roditelji desnoruki, a citao sam podatak da je samo 2% mogucnost ako su roditelji desnoruki da dete bude levoruko.

Kako vi stojite sa tom "statistikom"i da li je moguce povezati levorukost sa genetikom.

Inace mi je desna noga dominantnija u sportu, pa i ruka je desnom rukom sutiram loptu na kos, desnom rukom bacam loptu u rukometu desnom rukom serviram loptu u odbojci samo lijevom pisem.

Anima i Animus

niko650 — Wed, 16 Sep 2015 00:36:59 +0200

Autor: niko650

Poslao: 16.09.2015 00:36

Што е сонот?

Нормална психичика појава, несвесна состојба над која немаме свое влијание, која пренесува длабоко потиснати желби и состојби на духот на сонувачот.Честопати тоа можат да бидат и потиснати чувства, позитивни или негативни, длабоко всадени во нашата подствест, чувства кои подолг период се провлекуваат низ нашиот реален живот. Понекогаш тоа можат да бидат и пораки кои ги добиваме од нашата подсвест, честа тема на проучување на многу психолози,кои преку толкувањето на соновите добиваат реална слика за една личност , за нејзинита состојба, желби, стравови.

За толкувањето на соновите и симболите Карл Јунг посебно внимание обрнува на анимата - жената во мажот и анимусот- мажот во жената. По долгогодишна работа и испитување Карл Јунг објавува свои одредени убедувања.

Според Јунг, доколку сонувачот е маж, тој открива женска персонификација на своето несвесно, но доколку е жена тоа ќе биде машки лик.

Jунг во својата книга човекот и неговите симболи вели:

Во својата индивидуална манифестација, карактерот на анимата на мажот по правило го обликува неговата мајка. Ако чувствува дека неговата мајка имала негативно влијание врз него, неговата анима често ќе се изразува себеси со раздразливи, депресивни и променливи расположенија, несигурноост и нечувствителност. Во душата на таквиот маж негативниот лик на мајката-анима бесконечно ќе ја повторува оваа тема: „Јас сум ништо. Ништо нема смисла. Кај другите е поинаку, но кај мене...во ништо не уживам“. Ваквите „анима расположенија“ предизвикуваат еден вид затапеност, страв од болест, страв од импотенција. Целиот живот добива тажен и неподнослив аспект.

Но Јунг понатаму наведува дека доколку мајката имала позитивно влијание, таквата анима може да ги претвори мажите во сеннтименталци, премногу чувствителни. Може да стане феминизиран или да има чувство дека постојано го демнат жени, а со тоа честопати ќе дооаѓа во ситуации да неможе да се справи со животните неволи. Во овој случај анимата ги инволвира мажите во деструктивна интелектуална игра, а тоа може да го согледаме во неговата неможност да стапи во директен контакт со животот и неговите реални решенија. Овој тип премногу размислува за животот, што нема време и неможе да го живее. Со тоа ја губи својата спонтаност и чувството кон надворешниот свет.

Манифестациите на анимата се согледуваат и преку формите на еротските фантазии кај мажите. Таа ги наведува мажите да ги негуваат своите фантазии со гледање еротски филмови или мечтаења.

Анимата кај мажот предизвикува тој да се вљубува во секоја жена која ќе ја види првпат и за неа вели дека тоа е „таа“. Но ова честопати може да биде и вознемирувачки доколку таа личност е во брак, бидејки доведува до таканаречен „човечки триаголник“. Според Јунг решение би било доколку анимата се свати како внатрешна сила, да го развие сопственото битие и да го издигне до зрелост, со интегрирање на неговата несвесна личност, внесувајќи ја во реалниот живот.

Но анимата има и свои позитивни функции. Анимата помага при усогласување на духот на мажот со неговите вистински внатрешни вредности.

Јунг вели:

Тоа е небаре некое внатрешно радио, дотерано на одредена бранова должина што го исклучува неважното, но дозволува да се слушне гласот на „големиот човек“.

Како и кај „анимата“ и „анимусот“-мажот во жената покажува и добри и лоши аспекти. Разлика се јавува што анимусот не се јавува често во форма на еротска фантазија, ниту расположение.

Јунг за ова вели дека се јавува повеќе во форма на скриено „свето“ убедување, кое се јавува преку бучен, упорен машки глас или на другите им се наметнува преку брутални емотивни сцени. Со тоа лесно се препознава машкоста во жената. Анимусот може да се согледа и кај премногу женствена жена, преку нејзиниот тврдоглав, студен и непристапен однос.

Според Јунг:

„Една од најомилените теми што анимусот постојано ја повторува во размислувањата на овој тип жена е следнава: „Единствената работа на светов што ја посакувам е љубовта – а тој не ме сака“ или „Во оваа ситуација постојат само две можности – и двете се еднакво лоши“ (Анимусот никогаш не верува во исклучоци).Ретко може да му се противречи на анимусот, на неговото мислење, бидејќи тој обично има право, се чини дека ретко одговара на индивидуалната ситуација. Тој е склон да биде мислење што изгледа разумно но неумесно“.
Како што карактерот на анимата на мажот го обликува мајката, така врз анимусот на жената обично влијае таткоото , кој на ќерката и подарува посебни типови на непобитни,правилни и „вистински“ убедувања кои никогаш не ја вклучуваат личната реалност на жената каква што е таа.

Анимусот често во соновите се јавува како група од мажи.

Јунг вели:

„Анимусот во оваа форма ги персонифицира сите оние полусвесни, студени, дструктивни мисли што се јавуваат кај жената во ситните саати, особено кога не успеале да исполнат некоја своја чувствителна обврска. Тогаш таа почнува да размислува за семејното наследство и слични работи-еден вид пајажина од пресметани мисли исполнети со злоба и интриги што доведуваат во несакана насока. (Кога едниот од нас ќе умре, ќе се преселам на ривиерата-му рекла жената на својот маж кога го видела убавиот ммедитерански брег-мисла што е протолкувана како релативно безопасна, поради фактот дека таа ја искажала, но тоа е всушност нејзиниот таен и деструктивен став ).

Несвесното мислење на анимусот доведува до пасивност и парализа на чувствата, длабока несигурност, дури и чувство на ништожност.Според Јунг анимусот во длабочината на жената обично шепоти „Ти си безнадежна“„Каква е ползата од обидувањето?“„Нема смисла ништо да се прави“„Животот никогаш нема да се промени на добро“.

Секогаш кога во нас ќе завладее една од овие мисли на несвесното, се чини дека ние самите ги имаме тие чувства и мисли. А, кога егото ќе се идентификува со нив, бидејќи не може да ги оддели и да ги види какви што се, тогаш човекот е навистина „опседнат“ со ликот од несвесното.

Затоа Јунг за ова вели:

„Само кога ќе исчезне опседнатоста, човекот сваќа со ужас дека рекол или направил работи што се дијаметрално спротивни на неговите вистински мисли и чувства – дека бил жртва на туѓ психички фактор.

Како и анимата, така и анимусот не се состои само од негативни особини како што се бруталноста, непромисленоста, празниот разговор и тивките тврдоглави, лоши идеи. Тој има и многу позитивна и вредна страна.Може да изгради мост до јаството со својата креативна активност.

Според сето тоа може да заклучиме дека се е во нас, дали ќе дозволиме со нас да преовладаат негативните или позитивните мисли на несвесното кои не водат низ животот. Доколку преовладуваат негативните, потребно е да се изнајде начин како да го надминеме тоа и на површина, да ги исфрлиме позитивните мисли и ставови со што би го промениле и својот живот, да го развиеме сопственото битие и да го издигнеме на едно повисоко ниво, до зрелост, со интегрирање на неговата несвесна личност, внесувајќи ја во реалниот живот.

Psihologija? Psihijatrija? Izvolte?...

niko650 — Sat, 15 Feb 2014 23:08:08 +0100

Autor: niko650

Poslao: 16.02.2014 00:08

Kakva je to licnost?

Cim se naziva koronarnom, znaci da je u vezi sa koronarnim aterijama i da naginje infarktu srca. Englezi je nazivaju coronary personality, a Nemci risko Personalichkeit.

Kakve su to osobe, kako zive? Sta rade i kako se ponasaju?

Nejcesce su to visokoobrazovane osobe, intelktualci s fakultetskom spremom, koji previse umno rade, ne idu na odmor, zive bez relaksacije, obicno puse i boluju od hipertonije. U sebe se grizu i nastoje uvek nesto vaznije i bolje pronaci, napraviti, napisati. Olako prihvataju svaki izazov, bezobzirni su u diskusijama, razdrazljivi su i ne poznaje prepreke. Zele uvek biti prvi ili barem medju prvima. Vrlo su dinamicni, gestakuliraju pri razgovoru, zivahno debatuju i uvek smatraju da je tacno samo ono sto oni razgovaraju. Govore brzo i ne vole slusati duge price jer su cesto zauzeti vlastitim mislima. Za vreme jela rado raspravljaju o poslovnim stvarima. Svaki onaj dan kad nista ne rade smatraju izgubljenim i ne mogu prezaliti. Nekad, uprkos narusenog zdravlja i velikih poteskoca, upinju sve preostale snage da bi nesto vise uradile. To su ljudi velikog radnog potencijala, sirokih umnih dimenzija, zeljni slave i uspeha. Neprestano ih goni neka “sveta vatrica” koja uvek u njim plamti. Licno su samopouzdani, uzimaju umirujuce lekove, seksualno su suzdrzljivi, ne mare mnogo za tudje brige, a boje se bolesti i smrti. U radu su programirani, zavrsavaju sve u tacnom utvrdjenom roku u kojem jedna radnja mora biti dovrsena i spremna. Neprestano se utrkuju sa vremenom. Zive i rade od roka do roka. Kad im rok ne postavlja drugi, onda ga postavljaju oni sami sebi, jer zele sto vise napraviti u sto kracem vremenu. Nekad rade i tri posla odjednom- razmisljaju, jedu i citaju istovremeno. Dok idu ulicom citaju novine. Isto cine i za vreme jela ili neke druge radnje.

Koronarne licnosti nemaju mira ni nocu. Cesto drze beleznice na nocnom ormaricu i u nju zapisuju sta treba da urade, samo da ne bi zaboravili sta su razmisljali nocu i u jutarnjim satima. Smatraju da im onda nadolaze najbolje misli. Negde upisu i ono sto su sanjali. Tako sebe naprave vlastitim robom. Ukratko, nalaze se neprestano pod teskim pritiskom vremena i uvek u punom radnom pogonu. Na taj nacin dovode sami sebe u kalendarski tesnac, t.j. u angina temporis (lat. Tempus – vreme), a preko nje i u angina pectoris koja prethodi, kako je vec receno, srcanom infarktu. Cini se da u vremenskim periodima veceg dusevnog rada i naprezanja ovakve individue pokazuju, bez obzira na pojedenu hranu, poviseni postotak holesterola i triglicerida u krvnom serumu. U savremenoj medicinskoj literature poznati su kao latentni infarktasi. Ostaju latentni i skriveni do jednog dana ne postanu manifestni i oboleli. Tako, pre nego sto oni zavrse sve svoje planirane poslove, zavrsi infarct s njima. Smatra se da opisane koronarne licnosti cine vecinu svih kandidata srcanog infarkta i da se medju njima nalaze i mnogi lekari, jer infarkt srca cesto bas njih ubija.

Supruznici u zajednickom zivotu sticu slicne navike ponasanja, a onaj odluniji i ambiciozniji uvek utice na drugog da postane kao i on sam. Nije svestan da od svog bracnog para stvara novu koronarnu licnost.

Tesko je danas shvatiti da se dusevnom uzrujavanju (cesto manifestovanom i tugom i placem) kao uzrocniku angine pectoris i srcanog infarkta nije i ranije pridavalo vise vaznosti. Desilo se to stoga jer se dusevna stanja teze pripremaju i razumjevaju nego ono sto se moze meriti metrom, vagati vagom ili opipati rukom.

Preventiva – u cilju sprecavanja od srcanog infarkta treba biti uravnotezen i raditi svoj posao bez zurbe i nerviranja. Vrlo je dobro uvek imati u svom radu krajnji cilj, ali nikad vremenski rok. Valja ziveti bez fiksiranog vremena, bez zucnih diskusija i uzrujavanja, kako u drustvu, tako na poslu ili predavanja. Biti strpljiv u poslu, ne radiiti brzo, ali zato sve uredno i tacno. Uciniti onoliko koliko se moze i biti svestan onoga sto se nemoze. Treba biti zadovoljan sobom i svojim radom, poznavati dobro vlastiti domet i ne zahtevati uzalud suvise od sebe. Pratiti strpljivo razgovor sagovornika i ne biti odsutan. Ne valja biti sebican, vec rado pomagati drugima.

Potrebno je okrenuti smer vlastitog zivota, priznati sebi da dotadasnji nije valjao i da treba krenuti novim putem. Uz dnevni rad nuzno je potraziti i prijatelje, jer su potrebna drustvena razonoda, setnje u prirodi i izleti bez napora i umora. Dakle, sve obratno od onoga sto se do tada radilo. Medjutim, to je sve lakes reci nego ostvariti jer koronarne licnosti vrlo tesko menjaju svoj nacin zivota. Takvi su ljudi zapravo zrtve vlastitog karaktera. Smatraju sebe idealnim radnicima korisnim drustvu i osobama na koje se svi drugi moraju ugledati. Osecaju se zdravim i nerado idu kod lekara, a ipak bi ponekad trebalo da se, izmoreni neprestanom zurbom i pritiskom vremenskih rokova, obrate za savet kod lekara. No na tome ih je tesko naterati, jer smatraju da su sposobni i dalje za svaki rad.

Sve to naravno vredi dok jednog dana ne obole od infarkta i bespomocni osete neugodan hladan znoj, neminovno vlastito nestajanje i veliki strah od neposredne smrti. Tada, ukoliko ostanu zivi, brzo menjaju ranije navike i prelaze u miran i stalozen zivot bez zurbe, prepirki i takmicarskog duha. To su uostalom mogli i ranije uciniti, jer je srcani infarct, kao i mnoge druge bolesti, mnogo bolje na vreme spreciti nego leciti.

Preuzeto od "Moja Praktika"2013 god.

Moc je u vama - Louise Hay

niko650 — Sun, 09 Feb 2014 23:46:23 +0100

Autor: niko650

Poslao: 10.02.2014 00:46

Pre nego vam se celi svet srusi na glavi, izgradite za sebe nevidljivi mentalni omotac koji ce vas zastititi od stresa i nervoze i u moru pozitivnih vibracija stvorite prostor u koji nece moci da prodru stetni uticaji okoline.

Postupak takozvanog “stvaranja prostora” namenjen je izazivanju opstog dobrog osecanja i zastiti od negativnih uticaja. Zahvaljujuci njegovoj primeni, mozete u dobroj meri da neutralisete velike neprijatelje zdravlja – stres i nerviranje.

Stvaranje prostora je efikasan psihoterapijski postupak koji mozete primeniti na sebe, dok na fizickom nivou ima izvanredno preventivno dejstvo. Tehnika je utemeljena na zakonima delovanja ljudske psihe, preko koje znacajno utice i na telesne procese, zahvaljujuci neraskidivoj vezi izmedju psihe i tela, odavno poznatoj u tradicionalnim praksama i sve vise priznatoj i u savremenoj medicini.

Sustina ovog postupka je u izgradnji prijatnog misaono-osecajnog prostora, vrsti mentalnog emocionalnog omotaca koji vas stiti od negativnih spoljnih uticaja, ne umanjujuci pritom vasu sposobnost aktivnog delovanja u datoj situaciji.

Ezoteriska tradicija, ali i savremene psihoterapiske skole, tvrde da svaka misao i emocija imaju svoje specificne energetske vibracije. Pritom, mentalne vibracije drugih ljudi snazno uticu na nas, sto je vidljivo i u svakodnevnom zivotu. U velikom drustvu veselih ljudi, nasa tuga ima tendenciju da iscezne. Ni nase vedro raspolozenje ne moze dugo da opstane u drustvu lose raspolozenih ljudi.

Ukoliko svesno stvorimo oko sebe psihicki proctor, odnosno sklop vibracija karakteristicnih za pozitivne misli i prijatna osecanja, postizemo da se misli i emocije drugacijih vibracija, u ovom slucaju neprijatne i mucne, odbijaju od nas. Taj nas proctor deluje poput Faradejevog kaveza, od koga se odbijaju elektricne sile, ili oklopa srednovekovnog ritera koji ga stiti od strela.

Pored vrlo opipljivih prakticnih prednosti u svakodnevnom zivotu, tehnika stvaranja prostora ima dugorocno pozitivno dejstvo na nase psihicko i fizicko zdravlje. Stiteci nas od nerviranja i napetosti, veoma povoljno deluje na nervni sistem i kao preventive protiv psihomatskih oboljenja. Uz to, omogucujuci nam da na adekvatan nacin ucestvujemo u mucnim i neprijatnim situacijama, pozitivno deluje na nas karakter. Time doprinosi kvalitetnijem, punijem i pre svega zdravijem zivljenju.

U duzem periodu ova tehnika prociscava nasu psihicku atmosferu, stiteci nas od negativnih psihickih uticaja okoline i sto je jos vaznije, veoma pozitivno utice na uskladjivanja energetskih tokova u takozvanoj auri, energetskom omotacu tela, donekle slicno delovanju bioenergoterapije i akupunkture.

Ako ste odlucili da pokusate samo sedate udobno, zatvorite oci i opustite se. Jednostavno, nekoliko minuta disite lagano i ramnomerno. Zatim pazljivo i polako nastojte da se setite situacije i trenutaka u svom zivotu kada ste se veoma dobro osecali i kada ste bili potpuno opusteni. To moze da bude trenutak u nedelju ujutru, kada vas nije cekao nijedan posao, a kisa je prijatno dobovala po krovu. Ili ste lezali na plazi i uzivali u suncu, mirisu mora i toplota peska. Ili neka setnja suncanom livadom, kada ste zastali opijeni mirisom cveca i cvrkutom ptica, zagrljaj sa voljenom osobom, kada je vreme stalo, a vi bili ispunjeni mirom…

Odaberite svoj trenutak koji kada ga se setite izaziva u vama dubok uzdah. Pazite, situaciju birate po kriterijumu sto vece smirenosti, prijatnosti i opustenosti.

Kada ste to uradili u mislima se sto potpunije vratite u taj trenutak. Nastojte, ne samo da ga se jasno setite, vec da ga ponovo dozivite. Veoma je vazno da ozivite sto vise detalja te situacije, culne utiske, misli i osecanja. Potrudite se da sve to sto potpunije dozivite. Drugim recima, nastojte da u ovom trenutku stvorite culni i misaoni i emocionalni duplikat prosle situacije.

U svom duhu, sve te utiske, misli, osecanja i telesne osete sastavite u jedinstveno osecanje prostora koji vas je okruzivao u tom trenutku. To je prostor oko 1 metar oko vaseg tela u svim pravcima, koji je ispunjen utiscima, mislima, osecanjima i telesnim senzacijama koje ste imali u tom trenutku. Najvaznije je da sada ponovo stavite sebe u taj prostor, odnosno udjete u njega. Pokusavajte to neko vreme, sve dok sami niste zadovoljni. Posto stvar zahteva malo vezbe, ne treba da ocekujete da iz prva ispadne savrseno.

Kada “osvojite” taj prostor oko sebe, sa svim detaljima koji mu pripadaju, obavite sledecu probu – zamislite neprijatnu situaciju, punu stresa i napetosti. Ako ste dobro izgradili svoj prostor, on ce vas stititi od zamisljene neprijatnosti i nece dozvoliti da se u vama jave negativne misli i osecanja.

Trajanje postupka nije strogo odredjeno, ali je optimalno vreme 10 do 15 minuta, a da biste ga savladali potrebno je vezbe. Najbolji nacin uvezbavanja je primena u stvarnim zivotnim situacijama. To znaci da, cim osetite da ste u osnovi savladali samoulazenje u prostor, primenite tehniku u zivotu. To cinite na isti nacin, kao prilikom vezbanja s tim sto sada zajedno sa svojim prostorom, umesto u zamisljenu, ulazite u stvarnu neprijatnu situaciju.

Polje za primenu je ogromno. Na primer, predstoji vam tezak ispit, ili neprijatan razgovor sa pretpostavljenim, rasprava sa bliskim ili vazan poslovni sastanak. Prilikom stupanja u bilo koju od tih situacija, udjite u svoj prostor i zadrzite se u njemu dok situacija traje. Kada stvar dobro uvezbate, moci cete sve veci deo vremena da budete u svom azilu i da ga kud god krenete nosite sa sobom. Time cete da ustedite mnogo nervoze, stresa i preznojavanja, a situacije koje bi vas inace namucile, savladjivacete mnogo lakse.

www.odlican.com/Sandrina Martinetti

Tekst preuzet od "Bilje Zdravlje" avgust 2005

Psihološko istraživanje književnosti

Psicologo — Tue, 08 Oct 2013 16:46:34 +0200

Autor: Psicologo

Poslao: 08.10.2013 16:46

Poštovani, sprovodimo obimno istraživanje sa horor književnosti kao centralnom temom. Simultano, vršimo i validaciju nekolicine instrumenta. Upitnička baterija je prilično velika, i za popunjvanje je neophodno barem 25 minuta, ali i zanimljiva jer možete saznati dosta stvari o sebi i sopstvenim preferencijama. Svakom ispitaniku ostavljamo mogućnost da dobije rezultate istraživanja i uvid u svoj ''mini-profil'' ličnost i preferenciju književnog sadržaja. Svi rođeni na teritoriji BiH/Srbija su dobrodošli da pristupe popunjvanju upitnika, i naravno, svi ostali koji razumiju srpski/bosanski/hrvatski jezik.

Hvala unaprijed!

U ovoj fazi istraživanja potrebni su nam isključivo muški ispitanici.

http://psysurveys.com/

Telepatija

Grace90 — Sat, 18 May 2013 19:14:19 +0200

Autor: Grace90

Poslao: 18.05.2013 19:14

Pozdrav svima. Znaci po ko zna koji put naletim na bas ovu stranicu i ovu temu sa telepatijom i redovno citam komentare pa sam resila da se registrujem . Dakle sto se telepatije tice verujem u to ... Zvucace smesno radila sam na poslu bilo je oko pola 3 a mene je jako zabolela glava i samo sam bila tuzna jako odjednom ... kao da sam se trgla ... Dodjem ja tako kuci i vidim babu je ujeo pas...nas pas...ja je pitam oko koliko sati ona kaze oko pola 3 .....Mislite da sam luda?Mislite nema veze xD svi misle...pre neko vece stavim slusalice na usi i slusam balade ubijam se emocionalno jer sam bila tuzna jer sam zaljublj.... bla bla bla da ne davim ....u jednom trenutku sam bila tooooliko tuzna da sam mogla da zaplacem ... A onda odjednom sestra koja je legla da sapva je pocela da se ludira kako bi me oraspolozila i da bio je mrak nije mogla da vidi da sam htela da placem..... A i dokazala sam da kad jako mislim na neku osobu da ta osoba misli na mene ... imam drugaricu koja je dosta daleko i uspela je da mi putem telepatije prenese poruku ... Dap mogla bih ja o ovoj temi do 101 i nazad samo dok nadjem zrtvu za pisanje o telepatiji inace pocela sam da meditiram tako da se nadam da cu da pojacam tu telepatiju ;) i da cu da je savladam..... Imam i druga takodje je daleko ali mi daje uputstva :) ...

Da li verujete u sudbinu?

bubastra — Fri, 14 Dec 2012 14:56:23 +0100

Autor: bubastra

Poslao: 14.12.2012 15:56

Tako je, mi kreiramo svoj život, nije ništa zacrtano, međutim ono što jeste zacrtano su lekcije koje biramo da naučimo, ali način na koji ćemo to naučiti nije definisan baš u potpunosti. Na nesvesnom nivou, mi privlačimo ljude oko nas i situacije koje nas teraju da se suočimo sami sa sobom. To je prosto neizbežno, jer sve funkcioniše na nivou zakona privlačenja, i akcije i reakcije.

Na primer, ako čovek sebičan, privući će oko sebe sebične ljude i verovatno će mu dugo vremena trebati da shvati da ih je sam privukao da bi shvatio posmatrajući druge kako to izgleda kada si sebičan. Onog momenta kada to shvati, menja se pravac u životu, ali dok to ne shvati džaba mu sva pozitivnost i želja da ima drugačije ljude u svom životu. Ono što je bitno kada tražimo od Svemira nešto, da budemo spremni, hrabri i otvoreni da promenimo sebe. Ne možeš da tražiš nešto a da želiš da ostaneš isti, to je nemoguće.

Psihologija i književnost

vessna — Mon, 17 Sep 2012 00:34:02 +0200

Autor: vessna

Poslao: 17.09.2012 00:34

Kada je u pitanju književnost čiji će se odnos sa psihologijom tretirati u daljem izlaganju , moramo poći od pretpostavke da nam se književno delo ne prikazuje samo kao predmet uživanja ili saznanja, već pre svega ,kao predmet ispitivanja, istraživanja i nedoumice.

Kada god pokušavamo da analiziramo nekog književnog stvaraoca i njegovo delo javlja se jedan uvek prisutan fenomen, koji bi se mogao nazvati

prezir umetnika prema kritičaru

Umetnik najčešće ne voli da mu se odmerava delo. On eventualno dopušta da mu se delo doživi i posmatra, ali nikako da se kritikuje, objašnjava, sudi.

Slično se dešava i sa samim umetnikom, on neizbežno razmišlja o svome delu. Međutim, tajna stvaralaštva kao da izmiče i njemu samom. Pošto delo izbija iz nedovoljno poznatih dubina nesvesnog i umetnik, čim počne da traga za poreklom svoga stvaralaštva biva prognan iz svoje sopstvene tajne.

Kod pokušaja da ocenjujemo jedno umetničko delo žrtva smo pretpostavke da je tom delu svojstvena svest o sopstvenom nastanku i da je nju lako otkriti.

Međutim šta da kažemo o delima koja upravo neće ništa da izraze? Pisac ne želi uvek da prenese jednu misao ili neku određenu poruku. On jedino zna da hoće da ostvari nešto ali svesno ne percipira tokom procesa stvaranja osnovnu ideju, niti zna kakvo će ono na kraju biti. Poznato je koliko je bolna, a nekad ironična može da bude nesaglasnost između autorovih namera i njegovog ostvarenja. Radi toga, umetnici retko tragaju za poreklom svoga stvaralaštva. Oni jednostavno žele da ostanu zagonetka samima sebi, uz potajnu nadu da su im sami bogovi podarili moć da budu zaklonjeni i od suđenja drugih.

Mnogi umetnici tvrde da bez obzira o kom se obliku umetničkog kazivanja radilo da nikada ne treba uzimati na ispit: jedino što treba je da ga primimo.

Sprege između književnog stvaranja i psihologije su brojne i u stalnom dinamičkom međuodnosu. Iako književnost u svojoj suštini nije nauka s psihologija to jeste, ipak ove dve discipline se na čudesan način dopunjuju i međusobno objašnjavaju.

Psihologija objašnjava književnost jer je ova do određene mere psihološka aktivnost i obratno, književnost pokatkad tumači pojedina psihička stanja i na taj način pomaže psihologiji.

Psihologija je mnogo pomogla boljem upoznavnju ličnosti uemtnika i njegovom delu u književnom stvaralaštvu. Analitički psiholozi vrlo često su otkrivali kod stvaralaca znake duševne patnje ili mentalne neusklađenosti, tako da su umetničku kreaciju shvatali kao neku vrstu kompenzacije nezadovoljenih bazičnih želja ličnosti. Kao da upravo nepotpuni život podstiče imaginaciju. Da je stvaralački proces često veoma blizak onirično-halucinantnim stanjima znalo se od ranije.

U književnoj istoriji poznat je velik broj pisaca koji je svoja najbolja dela stvarao u stanjima izmenjene svesti, kada se gubi jasna granica između zdravlja i bolesti.

To je, možda navelo mnoge poznate analitičare, kao što je V.Štekel da brane tezu prema kojoj je svaki stvaralac manje ili više neurotičar, i da se stvaralački akt kao i neuroza odigravaju na istom psihopatološkom terenu. Međutim, veliko je pitanje da li se ova vrlo privlačna postavka može prihvatiti kao apsolutno tačna, jer ako se jedno umetničko delo shvata kao ekvivalent simptomima neurotičnosti, onda je umetničko delo neuroza ili je neuroza umetničko delo.

Ovakav medicinski model profesionalnog prejudicijuma moderna psihologija ne može da prihvati. To što se ostvarivanje umetničkog dela odigrava pod sličnim psihičkim preduslovima kao i neuroza posledica je činjenice da su izvesni psihički preduslovi svuda prisutni, bez obzira da li se radi o neurotičaru, pesniku ili normalnom čoveku. Dakle, neuroza i stvaralaštvo odigravaju se na istom terenu ali je ishod različit. Za razliku od od neurotičara, kada njegovi nerazrešeni konflikti i rane traume teraju u lavirint bez izlaza, i iz kojih on ide u bolest-dotle umetnici uspevaju da iz svojih ćorsokaka pronađu spasonosan izlaz kroz umetničko stvaranje.

Stvaralac se razlikuje od neurotičara, pre svega, po tome što nije izgubio poverenje u sebe, dok neurotičar ne veruje ni u sebe ni u svet. Na taj način posmatrano, umetničko stvaralaštvo postaje specifični faktor duševnog olakšanja, a umetnik postaje svoj sopstveni iscelitelj, čak i kada se radi o ozbiljnijoj duševnoj bolesti.

Nažalost, kada se radi o bolesti i stvaranju velikih ljudi nauka nije uspela da da jedinstven odgovor. Tako, dok jedni uspevaju da jedan jedini napad duševne bolesti pretvore u plodan lični doživljaj, koji im služi za stvalačko menjanje ličnosti i novo kreativno iskustvo, ima onih nesrećnih stvaralaca gde duševna bolest postane kob i slomi definitivno stvaraoce u najkreativnijim godinama (Kafka, u 40., Kjerkegor u 42. godini).

Izvor

Psihologija i mogućnosti zloupotrebe - Stevan P. Petrović

Ukucala sam što više teksta, da biste vi ovo pogledali i imali bolji uvid o čemu je, naravno da ako smatrate da se nešto može izbaciti, izbacite. Ima još teksta i nekih interesantnosti, ali ja se umorih od ovog kuckanja, nastaviću drugi put.

Pozdrav

Unutrašnje ja

Mirko777 — Wed, 17 Aug 2011 19:40:21 +0200

Autor: Mirko777

Poslao: 17.08.2011 19:40

fleshgordon: U svakoj našoj odluci bilo je prethodno pitanje kojim putem. Dugo čovek očekuje rešenje neke situacije. I gle čuda odjednom napokon dođe predlog rešenja, kada sutradan dođe još jedna solucija. Odjednom razočaranje. Zašto dve solucije. Zašto ne samo jedna. Kako sada reagovati?Koju sada odabrati nakon tolikog dugog čekanja? Koji je pravi put? Jednostavno rešenje. Rešenje je ono kojim ste krenuli. Kajenjem vam ne gine, bilo šta da ste odabrali. Stvari će krenuti kako će krenuti. Obično u početku vrlo dobro, kasnije sve lošije. Početnička sreća?.

Ali ne odustajte. Stalno govorite sebi da ste krenuli pravim putem, da su to samo teškoće koje će vam samo doprineti slađem uspehu. Vera u uspeh je prava. Ako nemate to, svako izbor je neuspešan. A uspehu se nikada nećete previše obradovati koliko ste se nadali. Čak ćete se i delimično razočarati, zašto se ne radujete toliko mnogo koliko ste želeli. Čak će vam i prijatelji prebaciti na tom vašem ponašanju. Zašto je to tako?

Pa tako je. Sreći se radujemo u sekundi, a patnju doživljavamo kao višegodišnju. Pa zamislite da ste srećni 24 časa 365 dana. Nemoguće zar ne?. I onda ponovno pitanje , da li smo izabrali pravi put. Ponovo na početak.

Flesh sa tobom mogu samo delimicno da se slozim.
Ovo je sve tacno sto si naveo. Vera u uspeh je jedna od bitnih stvari.
Ali to je sve refleksija naseg uma i nasih misli. One su ponekada konfuzne, zbunjujuce, nelogicne itd...
Sta ako priroda funkcionise totalno drugacije nego sto mi imamo sliku o njoj?
Sta ako je nas um, ustvari tu da nas zavara ka nasem pravom putu?
Dali bi se slika naseg zivota promenila, kada bi znali da nase misli nisu nase?
Ali to je jako kompleksno za nas um, i on tu soluciju odmah odbacuje.
Tamnicar odlicno radi svoj posao, i njegovo je da nas drzi dalje od istine.
Put ka bogu, otvara druga polja stvarnosti i znanja. To je polje nase nesvesnosti, koje je deo nas. Samo ima razlike jer kada se ide ka bogu, nasa nesvesnost postaje svesnost. Ogroman ledeni breg ispod nivo mora, kako nazivaju nesvesnost je tada u nasim rukama. Sva filozofija ovog sveta, ako nema za cilj okretanje ka bogu, svakog pojedinca, je obicna demagogija.
Zasto proucavati nase misli, kada postoji nesto iznad?
Zar nije bolje izaci iz tok zacaranog kruga,i krenuti ka sirenju svoje svesti?
Naucnici su uspeli da misao pretvore u frekvenciju i izmere je. Razlicite misli imaju razlicite frekvencije. Zar frekvencijom nije moguce upravljati u dobre ili lose svrhe?
Medjutim ne postoji nacin, da se covek osvesti spolja. Jednostavno to nije pravo prosvetljenje ako on sam ne dodje do istine. Tako da uvek, svako moze tvrditi da je upravu ili da opet neko nije, a ustvari je samo pitanje nivoa svesti.
Unutrasnje Ja je tu da nas zastiti, i da nas vodi kroz zivot. Kako se ono manifestuje u svakome od nas, sve je individualno.

Bioenergija

Mirko777 — Fri, 12 Aug 2011 10:34:15 +0200

Autor: Mirko777

Poslao: 12.08.2011 10:34

Prvo moramo znati da je ceo univerzum energija kao i mi sami.

Dalje je na nama gde cemo krenuti i dali cemo tamo stici.

Postoje zakoni univerzuma, koji nisu tajna male grupe ljudi koji vladaju svetom kako se misli. Vec je ta mala grupa ljudi odavno probudjena i razvija svoju svest. Svako ko krene tim putem razvijanja svoje svesti, ce doci do velikih tajni. A onda ce znati, da tajne nema i da je sva istina u nama, i da nju ne moze niko sakriti do nas samih. Bioenergija je oblast van svih oblasti, to je podrucije van svih podrucija, to je znanje van svih postojecih znanja.

Mudrost je u tome da nema mudrosti.

Prosvetljenje se daje jedino od Boga i ide jedino kroz Boga, ostalo je sve demonizam i demagogija.

Bog je bioenergija, osoba koja leci odnosno isceljuje, je samo posrednik, koji se trudi da sebe prosvetli na tom putu. Ostalo je samo demagogija, prevara i demonizam.
Moc koju ima bioenergeticar, ne postoji jer to je samo sredstvo za sopstveno prosvetljenje. Biti bioenergeticar znaci, da je neko na putu ka Bogu, nuzno ne znaci da ce tamo i stici. U velikom broju slucajeva se to i desava, pogledajte koliko samo ima prevara i obmana kada je bioenergija u pitanju.
Niko tu nikoga ne leci, samo Bog leci, bioeterapeut je tu posrednik.
Na sopstvenom putu kojim se krecem i dalje, procitao sam mnogo knjiga trazio i izucavao informacije kako bih sebe unapredio, i sve informacije od tih ljudi su dosle iz njih samih. Kada to osoba shvati, onda nije vise nuzno proucavanje, vec licni razvoj.
Psihologija, filozofija, parapsihologija, medicina, i sve sto je covek i zivot, se izvode iz bioenergije. Svako od nas ima bioenergiju odnosno sopstveno polje koje ga okruzuje. Tim poljem vladaju drugi dok se covek ne probudi. Najbolji primer zloupotrebe covekovog polja je magija. To nije nista drugo do negativne energije.
Covek ko ne veruje u magiju, treba da se zapita, zasto su Nacisti i Hitlerova Nemacka izucavali to polje, i imali najveca tehnoloska otkrica u domenu oruzija i medicine. Kako postoji zlo tako postoji i dobro, to je odraz nase nezrelosti kao coveka. Covek sam odredjuje svojom voljom, kakav ce biti i ka kom cilju ce ici.
Zlo donosi samo zlo, i bavljenjem time ne vraca nista dobro, jer je sve refleksija u univerzumu. Kako dajes tako i dobijas. Zlo ima svoj cilj, koji se menja zavisno od nivoa svesnosti coveka. Nazalost jako je malo ljudi, koji izadje iz te zamke i okrene se ka bogu, jer bog je istina, a zlo je laz.
Istina je skoro uvek prljava, pokvarena, zla, uzasna, iz razloga jer su ljudi takvi koji prave takve dogadjaje. Laz je slatka, laka, i lepsa. Istina oslobadja dok laz porobljava. Ici linijom manjeg otpora, znaci biti rob. Tesko je sve sto cinimo i sto ulazemo ogroman napor, samo dok to cinimo, kada uspesno zavrsimo sa tim, izgradili smo sebe, i sagradili jedan novi stepenik.

Svako ko zeli da se izleci bioenergijom, treba to i da ucini. Svako ko to ne zeli treba to i da ucini. Ono sto nam je bog dao, vecina nas ne koristi, a to je slobodna volja. To je najmocnije sredstvo za uspeh u postizanju bilo kog cilja. Bez volje nema uspeha ni bilo kakvog napretka.
Ako nemate volje da citate dug tekst, nece saznati sta je napisano. Ako nemate volje za znanjem, drugi ce Vas kontrolisati. Ako nemate volje da gradite sebe, drugi ce to ciniti umesto Vas.
Morate znati da bez muke nema nauke.
Prestanite da lutate, i okrenite se sebi jer samo Vi znate sve odgovore. Kada prevazidjete svoj um, onda ce odgovori sami dolaziti. Kako poceti opet zna svako, i nema odgovora na to pitanje. Svako ko razglaba i mudruje na bilo koju temu, kao ja sada, nije dovoljno prosvecen, samo oni koji jesu, uticu na sve sto jeste, sasvim drugacije od pisane reci. Ali od pisane reci ipak sve krece, pa je mudracima, upravo to i najteze, pretvoriti smisao u rec, a da smisao ne izgubi nista.
Neka Vas bog sve blagoslovi na Vasem putu, ka prosvetljenju i spoznaji sa bogom.

Priroda emocija, raspoloženja - emocionalna inteligencija

majra — Fri, 28 Jan 2011 00:40:37 +0100

Autor: majra

Poslao: 28.01.2011 01:40

Odlučivati je vrlo važno u životu, jer sve što radimo i živimo u bilo kom aspektu života zahteva promišljanje koje uključuje i emocionalni stav, pravljenje izbora i u konačnom donošenje odluke. Slobodna volja pri izborima koja činimo uključuje i odgovornost za prihvatanje rezultata izbora.

Svaka odluka može biti pogrešna ili ispravna. Ispravno možemo odlučiti ako istinito sagledavamo situaciju, ali percepcija okolnosti u kojima moramo doneti odluku zavisi od tačke sagledavanja. U nekim oblastima života naša percepcija može biti iskrivljena strahovima i tada nećemo biti sposobni doneti ispravnu odluku. U ovakvom sticaju okolnosti donete odluke su lažna rešenja kojima nastojimo izbeći bolno iskustvo. Kada je na primer, lažno rešenje povlačenje od osećanja, voljenja ili kako je Mikica u prethodnim tekstovima istakla "maska izolacije" ovakva odluka je za nas način borbe protiv bola. Kako su ovakve odluke kratkog daha jer počivaju na strahom od bola narušenenoj proceni okolnosti, vrlo brzo krećući se po "začaranom" krugu dolazimo do istog mesta, prosto problematika kojom smo se za kratko prestali aktivno zanimati se u realnosti vraća i prisiljava nas da ponovo rasvetlimo situaciju i opet donesemo odluku. Nakon perioda obeshrabrenja i otpora doći će momenat kulminacije kada uprkos našim ranijim blaziranim odlukama moramo proći bolna osećanja koja smo do tada izbegavali i plaćali visoku cenu a da toga nismo bili u potpunosti svesni. Svakim lažnim rešenjem mi povredjujemo i sebe i druge. To je prelomni trenutak, jer osećajno nismo više u obamrlosti, pa iako prva reakcija nije nimalo prijatna, čini da se u nama uprkos bolu javlja i snaga da procenimo ranije odluke i želja za istinskim rešenjem. To je trenutak kada znamo da smo lažnim rešenjem pokušali izbeći istinu. Da bi se shvatio takav emocionalni stav u sebi, treba te emocije i očekivanje prevesti u jasne i sažete misli.

Jedini način da donesemo ispravnu odluku je da "pogledamo" i uvažimo osećanja koja nas ispunjavaju dok razmišljamo o datoj tematici. To znači pogledati ispod maske, ili spoljašnje dobre volje da "osećamo" ispravne ili prihvatljive emocije, već one bolne koje tinjaju u našem biću pohranjene od neispunjenja ranijih lažnih rešenja, koja možda na prvi pogled nemaju nikakve dodirne tačke sa problematikom kojoj se trenutno okrećemo, ali koja su naše snage, samopouzdanje i veru u sopstvene odluke u temelju uzdrmale. Gore sam u primeru pomenula usamljenost, zapitajte se samo zajedno samnom šta sve činimo(?!) da ne bi osetili bespomoćnost, prazninu i druge osećaje koji nam nisu ugodni.

Liliana - ulični šetač

Ako se susretnemo sa strahom, i ne povučemo se ispod njega ćemo naći sva ta osećanja i nezrele reakcije i shvatiti da sve njih stvaraju samo naše neispunjene potrebe. Iako su ovo veoma duševno zahtevni periodi proces njihovog automatskog razrešavanja ipak niče u ovim trenucima. Pre nego što razotkrijemo razna rešenja, mi ne možemo biti svesni naših stvarnih potreba. Kako budemo išli kroz proces u kojem postajemo svesni naših potreba i frustriranosti zbog njihovog neispunjenja, prvo ćemo pronaći potrebu da budemo voljeni (od prijatelja, kolega, rodjaka, roditelja, partner, dece..) - jednako kao što i detetu treba ljubav i pažnju.

Medjutim, ne može se reći da je potreba da se bude voljen detinjasta i nezrela. Ona je jedino takva kad odrasla osoba odbija pružiti tu istu takvu ljubav, tako da potreba da budemo prihvaćeni i voljeni ostaje neispunjena jer joj je prethodila pogrešna, lažna odluka kod koje smo našu istinsku potrebu gurnuli u nesvesno i pri donošenju gledali samo spolja ali ne i unutar sebe. Lažna odluka je beg od velikog pritiska pod kojim se nadjemo kada se susretnemo sa strahom da naša istinska potreba neće biti uvek zadovoljena.

Neminovno ponavljanje situacija dovodi do akumulacije i mi osećamo silan psihički pritisak i snažnu želju da se zaštitimo od bola – tačka brzih prekih i lažnih za nas pogrešnih odluka. Samo ukoliko se susretnemo sa strahom i prihvatimo i osvestimo osećanje frustriranosti i spoznamo našu pravu potrebu koja leži u pozadini otvaramo mogućnost da svesnim prihvatanjem rizika ne bežimo od istinite odluke, ne bežimo od sebe samih. Prolazimo kroz neki nazovimo ga emotivni "tunel" u kome se odričemo lažnih rešenja koja donose privid sigurnosti i olakšanja, već prihvatamo osećanja straha da donošenje odluke ne znači slobodu da činimo sve što poželimo, bilo da je dobro za nas ili druge. Niko sem nas samih nema siguran "ključ", niti sigurnu tehniku za dane kada nas počinjene greške prisiljavaju da snosimo odgovornost. Nema tog "drugog" koji može bolje i umesto nas, niti te čarobne tehnike kojom se donose uvek ispravne odluke, ali da bi živeli zadovoljni u najvećem delu moramo prihvatiti bolna osećanja, biti iskreni ka sebi, jasno imenovati svoje potrebe i objasniti iskreno samom sebi pravi motiv za neku odluku. Samo tako kada život postane i tegoban i neizvestan moći ćemo sa jasnoćom da se borimo i istrajavamo u činjenju ispravnih istinitih stvari sebi i drugima u životu koji jeste sve, samo nije savršen.

Tada ne postoji zbunjenost. Postoji jasno opažanje onoga što je istina i onoga što je laž, odatle može postojati slaganje i neslaganje bez pobune ili pokoravanja zbog straha. Put prema toj jasnoći i sposobnosti da razlikujete je voljnost da tražimo, preispitujemo, temeljno istražujemo, stvarni motiv.

Život je niska sačinjena od naših odluka

Tako usmerenje zahteva strpljenje sa samim sobom i drugima, pre nego brze, gotove odgovore, instant tehnike i sl.u pogledu bilo kog odredjenog pitanja u našem životu. Dar donošenja ispravne odluke se stiče kada smo sposobni da preuzmemo samoodgovornost za slobodnom voljom, svesno napravljene izbore.

Zrele odluke ćemo moći donositi kada budemo znali što stvarno želimo. To znači pogledati u naše emocije i naći suprotnu nameru koja nije svesna. Kad je spoznamo, ona gubi snagu da utiče na ono što želimo postići jer zrelo odlučivanje u sebi sadrži odabir izmedju dobrog i lošeg. Sledeći korak je da vidimo koju cenu moramo "platiti" za odredjeni odabir iza koga stoji cilj. Jer za svaku alternativu postoji korist, ali i moguća šteta. Moramo uzeti u obzir da možemo retko biti sigurni da je naš izbor pravi. To znači da svaka odluka u sebi nosi rizik, i budući da ne možemo biti sigurni da smo dobro odabrali, to uvek sadrži odredjeni rizik, pa nam je za zrelo odlučivanje potrebna i hrabrost. Ako tako budemo radili onda će čak i pogrešna odluka značiti lični rast, jer ćemo znati da smo učinili najbolje što smo znali i zbog toga ćemo moći naučiti iz napravljene greške, bez da upadnemo u osećaj krivice i samooptuzivanja i samoomalovažavanja. Iz takvog načina odlučivanja ne dolaze konflikti i zbunjenost jer se oni ne radjaju zbog pogrešne odluke, nego zbog toga što smo slepo odlučivali, bez da smo razmotrili podrobno alternative i našu spremnost da platimo punu cenu za svaku alternativu

Život jeste niska sačinjena od odluka i naš najvažniji posao je naučiti donositi odluke. Čak i kad stojimo u mestu zbog straha da donesemo odluku, i to je odluka, i to loša jer nemamo hrabrosti. Ponovimo, da zrelo doneti odluku, pa čak i ako se pokazala pogrešnom, je zdravije, jer ste stvari videli jasnije, svesni da sve ima svoju cenu, i jer ste imali hrabrosti verovati sebi - dakle biti u svojoj istini. Dobit je u tome što ste imali hrabrost proveriti da li je to doista istina, pa ako i nije bila, onda ste naučili šta jeste istina. A to znači rasti, jer smo spoznali grešku, koju onda možemo menjati.

album Cesljarev, Radoznalost

Jedino kada budemo bili sposobni razumeti druge ljude, a to prvenstveno znači poznavanje samih sebe bićemo uvek hrabri u životu i sposobni da druge ljude prihvatamo onakvima kakvi oni zaista jesu, moći ćemo da sagledamo zašto postupa kako postupa čak i kad ona sama nije svešću trenutno dovoljno razvijena da shvata svoje istinske motive i mehanizme delovanja i odbrane.

To znači ponekada i "okrenuti drugi obraz" - ne činiti iz ljutnje što druga osoba nije ono što mi mislimo da nama treba, a ipak se konstruktivno postaviti - znači razumeti i znati reći "ne" s ljubavlju i pustiti da svako sopstvenim snagama u sebi budi najbolje što nosi kao ličnost.

Psihologija prodaje i reklame, smisao i uticaj

galeksic — Thu, 20 Jan 2011 17:15:19 +0100

Autor: galeksic

Poslao: 20.01.2011 18:15

U Beogradu se 29. i 30. januara 2011 godine održava dvodnevni, desetočasovni seminar pod nazivom Svet prodaje. Seminar je deo treninga prodaje, a trener je Saša Jovanović.

Teme koje obuhvata ovaj zanimljivi edukativni projekat su magija prodaje, kako postati prodavac, šta se dešava kad prodajemo i kupujemo, pravila prodaje, pravila o kupcima, o proizvodu, o tome kako se počinje i organizuje posao, kontaktira kupac putem telefona i direktno, kako se reaguje na primedbe, zatvara prodaja, i kako se prodaje - posle prodaje.

Dvodnevni seminar je početak treninga. Posle odslušanih deset sati predavanja, sledi praćenje kandidata u trajanju od mesec dana, tj mentorstvo, tokom koga polaznici zajedno sa mentorom definišu prodajne planove, potom ih pod nadzorom mentora sprovode i time se ovaj trening produžava iz dana u dan punih mesec dana, dok se ne usvoje tehnike i principi objašnjeni na početnom, dvodnevnom treningu. Tokom ovog procesa polaznici će biti upućeni i u načine efikasnog organizovanja ličnog rada i sistematski pristup prodaji.

Info i prijavljivanje:
http://edukaplus.com/2010/11/svet-prodaje/

Čovek i njegovi simboli - Karl Gustav Jung

niko650 — Sat, 23 Oct 2010 16:00:29 +0200

Autor: niko650

Poslao: 23.10.2010 16:00

За книгата Човекот и неговите симболи, единствена и многу важна книга, Џон Фридман вели:

Ова дело на Карл Густав Јунг, еден од најголемите лекари на сите времиња и еден од најголемите мислители на овој век, е напишана со цел да им помогне на мажите и жените да се спознаат себеси, за да можат преку тоа спознание и со смисловна употреба на самите себеси да живеат исполнет, богат и среќен живот... Пред самиот крај на својот живот, што бил поисполнет, побогат и посреќен од сите луѓе што сум ги запознал, реши да ги употреби последните сили што му останаа за праќање пораки до најшироката јавност до која порано посакувал да допре. Својата задача и својот живот ги заврши истиот месец.Во оваа книга, може да се каже дека се наоѓа целата суштина на животната филозофија на К.Г.Јунг. Човекот станува целосен, интегриран, смирен, плоден и среќен кога (и тоа само кога) процесот на индивидуализација е завршен, кога свесното и несвесното научиле да живеат во мир и да се надополнуваат едно со друго. Како што истакнува д-р Фопн Франц, не постои типична јунговска анализа, зошто секој сон е лична и индивидуална порака и не постојат два сона што користат на ист начин симболи на несвесното. Така секоја јунговска анализа е единствена.

Пристап кон несвесното

Според Карл Г. Јунг, човекот не осознава се во целост. Неговиот вид, слух, чувството за допир пред се зависат од квалитот на неговите сетила. Некои недостатоци се надополнуваат со одредени инструменти или апарати, но и најсовршениот апарат не може да направи чудо, освен мало подобрување. На пример, слабите звуци да се засилат или пак да се прошири досегот на видот со помош на двоглед.

Но постојат и несвесни аспекти перцепцијата на реалноста. Одредени сетила реагираат на одредени звуци кои се пренесуваат од подрачјето на реалноста во подрачјето на духот.

Одредени настани пак, на кои свесно не сме обрнале внимание, остануваат пред прагот на свеста. За нив можеме да станеме свесни само преку интуицијата или преку длабоко размислување. Тие настани покасно извираат од несвесното како одредена дополнителна мисла. Оттаму Јунг донесува заклучок според кој несвесниот аспект на секој настан се открива во соновите, но не како мисла туку како симболичка слика. Оттаму и проучувањето на соновите им овозможува на одредени психолози да го истражуваат несвесниот аспект на свесните психички настани, според кои се јавува постоење на две личности во една индивидуа. Од овие истражувања произлегува и сознанието дека модерниот човек страда од поделена личност. Тоа не претставува патолошки симптом, напротив тоа е нормален факт кој се забележува во секое време и на секое место.

Додека Зигмунд Фројд прв ги применува „слободните асоцијации“ (состојба кога при олабавено расположение една мисла води кон друга и дури може да поттикне стари сеќавања и мисли кои личноста свесно ги има заборавено ), Карл Јунг има на ум подалекусежна цел од откривање комплекси што може да предизвикаат и невротични немири. Според него, да се запознае и свати психичкиот животен процес на една личност, важно е да се свати дека неговите соништа, слики и симболи имаат важна улога во сето тоа.

„Човекот може да постигне целост на своето несвесно сознание, што го добива преку соновите и нивните симболи. Секој сон е директна, лична и значенска порака до сонувачот – порака што ги употребува симболите што му се заеднички на целото човештво, но што ги употребува секогаш на индивидуален начин што може да се толкува со индивидуален „клуч“.

(Карл Г. Јунг)

Минатото и иднината на несвесното

Карл Г. Јунг во својот пристап на соништата се отповикува на две темелни точки:

- Сонот се третира како факт за кои не смее да има претходни претпоставки, освен дека на извесен начин има некаква смисла
- Сонот е специфичен израз на несвесност.

Поврзаноста на свесното и несвесното Карл Јунг ги пренесува преку пример: Сакате да претставите одредено лице, да го кажете неговото име, но настанува блокирање и вам не ви текнува името на тоа лице. Тоа не значи дека мислата престанала да постои. Едноставно за момент е подалеку од нашиот видокруг Во истиот момент мислата станува несвесна и се одвојува од свеста и покасно повторно се среќаваме со неа.

Заборавените мисли се присутни секогаш под прагот на сеќавањето од кое спонтано можат да излезат во секое време.

Во друг пример на Карл Г. Јунг, професор шетајќи со својот ученик низ природа, забележува дека мислите му ги прекинува наплив од спомени од раното детство. Осврнуваќи се во околината согледува фарма која ги предизвикува неговите фантазии, бидејќи во младоста живеел на фарма на која се одгледувале гуски, а нивниот карактеристичен мирис оставил траен но заборавен впечаток, кој во тој момент повторно се буди и враќа во сеќавањата.

Значи постојат многу причини зошто одредени настани, случувања ги забораваме. Но постојат и повеќе начини истите да ги вратиме во нашето сеќавање – „ скриено сеќавање“. Пример за тоа е некоја напишана содржина, која во себе содржи делови од веќе напишано дело на друг автор. Може да се случи тоа дело истиот да го нема и прочитано. Јунг тоа го нарекува вистинско, несвесно сеќавање, кога одредена мисла или слика се преселува од несвесниот во свесниот дух. Примери од сето ова среќаваме во секојдневниот живот. Многу уметници, филозофи, научници ги должат своте најдобри идеи на инспирацијата која излегува од несвесното.

Германскиот хемичар Кекуле (19 век ), истражувајќи ја молекуларната структура на бензолот, сонил змија со опашка во устата. Тоа е прастар симбол од еден грчки ракопис од 3 век пр.н.е. За него сонот значел дека структурата е затворен јаглероден прстен исто како на страната на неговата книга – „Учебник по органска хемија“ (1861).

Функција на соновите

Секои поим во нашиот свесен дух има сопствени психички асоцијации, кои се разликуваат според релативната важност на поимот за нашата личност, како и според другите идеи и комлекси со кои е поврзан во нашата несвесност. Во сликата „ Времето е река без брегови“ од Марк Шагал, асоцијацијата на ликовите – риба, виолина, часовник, љубовници, ја изразуваат сета необичност на сонот. Предметите од секојдневието можат да добијат големо психичко значење во сонот. Искуствата од секојдневието можат да создадат слики во сонот, кои се многу поживи и поживописни.

Споредбите на Карл Јунг, помеѓу модерниот и примитивниот човек се суштински за разбирање на човековите склоности да создаваат симболи, како и за сваќање на улогата што соновите ја имаат. Тој смета дека многу сонови даваат слики и асоцијации што се аналогни на примитивните идеи, митови и обреди. Но асоцијациите и сликите можат да се јават кај секого, без оглед на неговиот степен на интелегенција и образование. Всушност „историските“ асоцијации се врска помеѓу рационалниот свет на свеста и светот на инстинктот.

Пораките од несвесното имаат многу поголема важност отколку што мислиме. Во животот постојат најразлични влијанија врз нас. Некои луѓе не депримираат, додека некои не стимулираат, со што нашата свест е изложена на сите тие влијанија без да може да се одбрани. Тоа посебно се однесува на лица кои имаат чувство на инфериорност и сомневање во однос на сопствената најдлабока личност. Задача на соновите е да се обидат повторно да ја вратат психолошката рамнотежан но на еден суптилен начин. Јунг вели дека сонот ги надоместува недостатоците на нивната личност, предупредува за опасностите во секојдневното однесување. Тие понекогаш може да најават одредени ситуации, многу време пред да се случат. Многу кризи во животот на една личност имаат своја несвесна историја. Така, она што го гледа свесно, го согледува несвесноста и преку сонот таа известува.

Постојат сонови и симболи кои се јавуваат често, како летање, паѓање, прогонување од опасни животни или непријатели, борење со оружје, напорно трчање и др. Но постојат и сонови кои се провлекуваат од детството до доцните години на зрелата доба. Според Јунг, овие сонови најчесто компензираат некој недостаток во ставот кон животот на сонувачот или можат да потекнуваат од некој трауматичен миг што оставил зад себе некоја посебна предрасуда. Дури може да предвиди и некој важен настан.

Со години сонував еден мотив во кој „откривав“ еден дел од својата куќа, за кој знаев дека не постои. Понекогаш тоа беше станот во кој живееја моите одамна починати родители, во кој таткоми за мое изненадување имаше лабаратотија, каде ја проучуваше компаративната анатомија на рибите, а мајками водеше хотел. Обично тоа непознато крило за гости беше древна историска градба, одамна заборавена, а сепак мој наследен имот. Во него имаше стар интересен мебел и кон крајот на таа серија открив една стара библиотека со книги, за мене непозната. Најпосле, во последниот сон, отворив една книга и во неа најдов изобилие од најчудесни симболични слики. Кога се разбудив, срцето силно ми чукаше од возбуда. Извесно време пред да го сонувам и поседниот сон, му нарачав на продавачот во антикварницата една класична компилација на средновековните алхемичари. Најдов еден цитат во литературата за кој мислев дека можеби има некаква врска со раната византиска алхемија и сакав да го проверам тоа. Неколку недели по сонувањето на непознатата книга пристигна пратка од антикварницата. Во пратката имаше еден пергамент од шеснаесетиот век. Беше илустриран со фасцинантни симболички слики кои веднаш ме подсетија на сликите од мојот сон. Бидејќи повторното откривање на принципите на алхемијата стана важен дел од мојата работа како пионер во психологијата, мотивот што се повторуваше во соноот можеше лесно да се разбере. Куќата несомнено беше симбол на мојата личност и на свесното поле на нејзиниот интерес, а непознатиот додаток претставуваше предвидување на новото поле на интерес и истражување за кое мојот свесен дух не беше свесен во тоа време. Тоа се случи пред 30 ( триесет ) години и оттогаш никогаш повеќе не го сонував тој сон.

(Карл.Г. Јунг)

Анализа на соновите

Честопати Карл. Г. Јунг го поставува прашањето: „Која е разликата помеѓу знакот и симболот?“ Според него, симболите се природни и спонтани продукти и секогаш значат нешто повеќе од очигледното и непосредното значење. За разлика од знакот кој е секогаш помал од поимот кој го пртставува, симболите во сонот се јавуваат спонтано бидејќи таму тие се случуваат, не се измислени. Симболите се јавуваат и во сите видови психички манифестации.Јунг вели дека дури и неживите предмети соработуваат со несвесното. Пример за ова дава преку многубројните приказни за часовниците кои запираат во одреден момент кога настапува смртта, како што е часовникот во палатата Фридрих Велики во Сансуси. Тој запрел да работи кога умрел императорот. Овие појави треба да послужат како доказ за нивната психолошка важност.

Но покрај индивидуални (по својата природа), постојат и колективни слики. Воглавно тоа се религиозните слики кои верникот претпоставува дека се откровение за човекот. Според Јунг тие всушност се „колективни претстави“ кои потекнуваат од исконските сонови и творечки фантазии, односно несмислени спонтани манифестации, а не намерни изуми.

Техниката на анализа на соновите не може да се научи и применува преку свои правила, зошто таа е дијалектичка размена меѓу две личности. Јунговата теорија смета дека ако анализата се прави механички, тогаш се губи индивидуалната психичка личност на сонувачот, а терапевтскиот проблем се сведува на прашањето: Кои од двајцата – аналитичарот или сонувачот ќе го надвладее другиот? Затоа Јунг се откажува од лекување со хипноза и тој настојува оздравувањето да произлезе од самата личност на пациентот, а не сугестиите кои имаат минлив ефект. Со тоа се задржува и зачувува достоинството и слободата на пациентот за да го живее својот живот според своите желби.

Понатаму Јунг истакнува дека пред да се изгради општа теорија за човекот и неговата психа, потребно е да се научи многу повеќе за индивидуалното човечко битие, бидејќи многу нешта зависат од неговите духовни и морални квалитети. Индивидуата е единствена реалност.

Проблем на типовите на личностите

Анализирајќи ги типовите на личностите, Карл. Г. Јунг наведува дека и покрај тоа што соновите бараат поединечно разгледување, потребно е да се класира и појасни материјалот кој психологот го има проучувајќи ја индивидуата. Секоја општа карактеристика може да се избере како основа. На пример, може да се направи разлика помеѓу екстровертни и интровертни личности.

Подлабоката анализа доведува до конфронтација на двете индивидуи. Ако двајцата припаѓаат на ист тип личност, тогаш можат да пловат заедно долго време. Ако едниот е екстроверт, а другиот интроверт, нивните ставови се судираат, доаѓа до недоразбирање, бидејќи она што е вредно за едниот не е вредно за другиот. Значи при толкување на соновите потребно е да се земат во предвид разликите на личностите, односно дали тие се спротивни, хармонични или комплементарни.

Екстравертност и интравертноста се само две од многуте особености на човекот и неговото однесување. Тие се често очигледни и лесно препознатливи. Затоа Карл Јунг се обидува да открие и други основни особености кои истотака би помогнале при толкување на соновите. Тој со факти наведува дека постојат индивидуи кои не го користат умот, ако постои можност тоа да се одбегне, како и многу интелегентни и будни луѓе никогаш немаат научено да ги користат своите сетилни органи. Живеат но без да бидат свесни за состојбата на своите тела. Постојат и такви кои немаат никаква имагинација во чиј свет не постојат прилики и можности, а иднината е само повторување на минатото.

Луѓето кој го користат својот ум, според Јунг се оние што мислат. Во приспособувањето кон луѓето и околностите ја употребуваат својата интелектуална способност, дури пак интелегентните луѓе што не мислат својот пат го бараат и наоѓаат со чувствување. Јунг, го употребува зборот „чувство“ кога се работи за „сентимент“ (од францускиот збор sentiment), како и за дефинирање на некое мислење или пак да се изрази одредена интуиција. Кога Јунг го употребува зборот „чувство“ како спротивно на зборот „мислење“, мисли на процена на вредноста, пример – пријатно или непријатно, добро или лошо и др. Чувството според него е рационална (организирачка) функција, додека интуицијата е ирационална (согледувачка) функција.

Значи сензацијата (сетилната перцепција) покажува дека нешто постои, мислењето покажува што е тоа, чувството кажува дали е тоа пријатно или не, а интуицијата ви покажува од каде тоа доаѓа и каде оди.

Овие четири критериуми на типовите на човечкото однесување се само четири гледишта покрај другите како што се моќта на вољата, темпераментот, имагинацијата, памтењето и тие одговараат на очигледните средства со кои свеста се ориентира кон искуството. Посебно се корисни и Карл Јунг ги користи кога треба на децата да им се објаснат и опишат нивните родители, на жените нивните мажи и обратно, како и за сваќањето на сопствените предрасуди.

Своето гледиште за овие четири критериуми на типови на човечко однесување Карл Јунг го пренесува преку „компасот“ на психата, свој начин на гледање на луѓето општо. Секоја точка на компасот има своја спротивност.

За мисловниот тип „чувствената“ страна ќе биде најмалку развиена. „Чувството“ тука значи способност да се измери и процени искуството без да е потребна анализа или образложение „зошто“. Во секоја индивидуа постои поклопување кај „сензитивна“ личност, мисловната или чувствителната страна може да бидат речиси исто толку силни, а „интуицијата“, спротивната ќе биде најслаба.

Карл Јунг донсува заклучок дека со помош на соновите (вклучувајќи ги и сите видови интуиција, импулси и др. спонтани настани) инстиктивните сили влијаат врз дејствувањето на свеста. Дали тоа влијае на подобро или полошо зависи од реалните содржини на несвесното.

Повеќе од половина век Карл Јунг поминува во истражување на природните симболи и тој доаѓа до заклучок дека соновите и нивните симболи не се бесмислени. Тие ги даваат најинтересните информации на оние што се обидуваат да ги разберат нивните симболи.

Во историјата на човекот, кога целата расположива енергија се троши на истражување на природата, многу малку внимание се посветува на суштината на човекот, на неговата психа.

Вистинскиот сложен и непознат дел на духот, оној дел од кој се создаваат симболите е сеуште неистражен. Иако секоја ноќ добиваме симболи, одгатнувањето на тие пораки им се чини здодевно на луѓето (освен на мал број од нив).

За човечката психа се размислува најмалку, често се сомневаме во неа и ја презираме. Јунг се запрашува, од каде таа предрасуда? Очигледно сме толку зафатени со прашањето за тоа што мислиме и сме заборавиле да ја прашаме несвесната психа што мисли за нас.

Според Јунг, нашето вистинско знаење за несвесното, покажува дека тоа е природен феномен и дека како и самата природа е најмалку неутрален. Тоа ги содржи сите аспекти на човековата природа – весели и мачни, убави и грди, добри и лоши, проникливи и глупави. Првите резултати во проучувањето на индивидуалниот и колективниот симболизам се охрабрувачки и покажуваат одговор на голем број неодговорени прашања на денешното човештво.

(Од книгата „Човекот и неговите симболи“ од Карл Густав Јунг.)

"Moć podsvesti" - Joseph Murphy

majra — Mon, 12 Jul 2010 21:30:15 +0200

Autor: majra

Poslao: 12.07.2010 21:30

Naucna molitva predstavlja usmeravanje u zeljenom pravcu delovanja postojece sprege svesnih i podsvesnih stanja duha. Znate li sta znaci moliti se delotvorno? Kada ste se poslednji put pomolili u okviru svojih svakodnevnih aktivnosti?

U trenucima opasnosti u vreme nevolja i teskih bolesti – molitva predstavlja jedan izlaz. Dovoljno je da otvorite bilo koji dnevni list: sirom sveta molitve se svakodnevno izgovaraju u svakom trenutku i zacelo je uvek prisutna kao pomoc u nevolji. Ipak, zasto cekati nesrecu da bi molitva postala sastavni deo zivota. Hoce li molitva biti uslisena ne zavisi od onoga u sta verujete, molitva ce imati odgovor samo ukoliko covekova podsvest reaguje na mentalnu sliku ili misao u sopstvenom umu. Taj zakon vere deluje u svim religijama sveta i razlog je njihove psiholoske istinitosti.

Svaka religija predstavlja izvestan oblik ispoljavanja ljudskog uverenja, verovanja, pri cemu se verovanje obrazlaze na razlicite nacine. Zakon zivota jeste zakon verovanja. Od nacina na koji covek misli, oseca i veruje zavisi stanje njegovog duha, tela i prilika u kojima zivi. Zelja jeste molitva.

Terapija molitvom

Terapija molitvom predstavlja sinhronizovano, uskladjeno i inteligentno zajednicko delovanje svesnog i podsvesnog nivoa uma, usmereno u tacno odredjenom pravcu i sa tacno odredjenim ciljem. Pri sprovodjenju naucno zasnovane molitve, odnosno terapije molitvom, uvek je potrebno znati sta se cini i zasto se cini, uz poklanjanje vere zakonu isceljenja.

Prvi zadatak coveka u ovom dusevnom postpuku utemeljenom na molitvi jeste da odabere ideju, plan ili mentalnu sliku koju zeli da dozivi. Potom cini sve da postane svestan sopstvene sposobnosti da tu ideju prenese svojoj podsvesti na taj nacin sto oseti ili bolje receno, poveruje da predpostavljeno stanje predstavlja stvarnost. Redovno povlacenje od culne stvarnosti, buke i zbrke svakodnevnice – kroz molitvu, odnosno ponavljanje odredjene pozitivne tvrdnje je nacin da dubokom usredsredjenoscu pomognemo sebi.

Pretpostavimo da se uz pomoc terapije molitvom oslobodite problema, polazeci od cinjenice da je teskoca posledica negativnih misli opterecenih strahom i smestenih duboko u podsvesti; ukoliko vam podje za rukom da podsvest oslobodite takvih misli, resicete se i problema. Zatim je potrebno iskazati zahvalnost za uslisenu molitvu.

Nema smisla verovati u bolest i ono sto nanosi stetu. Verujte u dobro zdravlje, napredak, mir i blagostanje. Unesite spokoj u dusu i negujte ideju zdravlja i vitalnosti, ostanite verni ovakvom mentalnom stavu i imajte u vidu da je zahvalno srce uvek blizu riznice univerzuma "gde ni moljac ni rdja ne kvari ljude i gde lupezi ne potkopavaju i ne kradu." (Mateja, 6:20)

Kako biti covek – juce, danas i sutra

Mikica — Sat, 20 Mar 2010 15:37:50 +0100

Autor: Mikica

Poslao: 20.03.2010 16:37

Dolaskom proljeća, nekako se u nama uzburka puno osjećanja, i sve se poprilično izmiješa. U vazduhu kao da treperi neki novi početak, sve dobiva namah svoju uzlaznu putanju i puno započetog u ovom periodu odmotava se polako tokom godine, te tako donosi konkretne doživljaje u naše živote.

Medjutim, ukoliko se osvrnemo unazad, i poželimo sačiniti retrospektivu, na način šta smo učinili sa svim svojim ranijim proljećima, onda će, nažalost, neki od nas naići i na visoki zid. Zašto? Zato što čovjek može biti i drugačije živ. Sam je sebi u stanju dodijeliti ulogu statiste u komadu koji se „Život“ zove. Kazaljke znaju bezglavo da jure, i svojim zaglušujućim klopatanjem zapinju nam na putu stvaranja vlastitog rama za sveprisutno zadovoljstvo i sreću, odnosno istinski doživljaj i poimanje sebe i svijeta oko sebe. Kad shvatimo u kakvoj se buci nalazimo, a da pritom ‚stojimo‘ zakovani u mjestu, onda je došao trenutak da si postavimo par pitanja.

Prošlost i budućnost u odnosu prema sadašnjosti

Zašto je tako važno živjeti "sada" ili u ovom trenutku? Zato jer inače uopšte ne živimo. Anselmo Grin, pred svoje čitaoce postavlja pitanje kada bi živjeli još samo jedan dan - da promisle na trenutak što bi sve učinili, kako bi se ponašali? Činjenica je da uglavnom živimo kao da nikada nećemo umrijeti, ali to znači da ne živimo u trenutku, dakle da ne živimo u potpunosti.

Primjer za tu trvdnju možemo pronaći u načinu kako se bavimo s našom prošlošću, ili s budućnošću. Ispravan način bavljenja s prošlošću bi bio učenje na greškama. Pogrešan način je kada žalimo da nismo mi ili drugi drugačije postupili; da se prošlost naša nije odvijala onako kako mi mislimo da je trebalo. To sve znači mijenjanje prošlosti, ali mi nismo toga svjesni kada tako činimo. Jer svako zna da se prošlost ne može mijenjati, ali se u svojim emocijama drugačije ponaša.

Ispravan način bavljenja s budućnošću je planiranje, o čemu god da se radi. Medjutim, strahovanje da se naši planovi neće ispuniti je pogrešan način bavljenja s budućnošću. Pretjerano planiranje, predvidjanje onoga što se ne može predvidjeti je takodjer pogrešan način. To je kontrola života zbog straha, umjesto da učinimo ono što smo danas mogli, a za sutra ili buduće vrijeme činimo kada dodje. Tako da smo ili na krivi način u prošlosti, ili u budućnosti. Koliko smo onda vremena prisutni u onome što se zove "sada"?

Razlog tome je zbog izbjegavanja bolnih osjećaja, dakle zbog straha od bola. Kada bismo uvijek preispitali zbog čega se nalazimo u negativnom raspoloženju, mi bismo naučili lekciju. To znači prvo, u potpunosti osjetiti sve bolne osjećaje, i drugo, kada jednostavno čekamo da to prodje, pa još uzmemo kakvu tabletu ili krivimo vanjske okolnosti, periodi depresije, tjeskobe, nesigurnosti i nesklada postaće češći i biće nam sve teže pronaći pravi unutrašnji razlog. U takvom slučaju mi ne koristimo vrijeme za rast, prosto zato što ne živimo u "sada". Dakle, sve bolne emocije su rezultat neiskorištenog vremena za rast, jer ne pokušavamo otkriti uzrok u nama takvih negativnih emocija. Svi osjećaji koji su konstruktivni i pozitivni u skladu su s vremenom, zato što tada mi koristimo vrijeme kako je predvidjeno da se koristi.

Drugi razlog zbog kojeg pogrešno koristimo vrijeme je težnja za sutra. Uvijek bježimo iz "sada" jer mislimo da će sutra biti bolje. To je nada koja proizlazi iz "ranjenog djeteta", a ne nada naše Istinske ličnosti bez koje se ne bi moglo živjeti, i ona nije razlog da ne živimo u "sada". Ne volimo svoju sadašnjost i nadamo se nečemu boljem u budućnosti, pa želimo da danas postane prošlost. Nejasne, nezrele nade u budućnost i sadašnje neugodno i neispunjeno stanje, su najčešći razlozi za bježanje od sadašnjeg stanja u budućnost, i razlog za neživljenje u "sada". Osim toga, takva težnja opet stvara sukob u nama, jer se s jedne strane bojimo budućnosti, a s druge strane, mi težimo prema njoj.

Kada bismo u potpunosti istražili u sebi razloge naše neispunjenosti i poteškoća, tj. postali svjesni tih osjećaja, bili bismo potpuno sposobni živjeti u sadašnjosti, pa tako živjeti i trenutke radosti koji dodju kada riješimo problem. Kao i uvijek, svjesnost je prvi korak. Tako moramo postati svjesni te unutrašnje težnje da bježimo od sadašnjosti. Tada ćemo i pronaći razloge zašto bježimo od sadašnjosti. S druge strane, bojimo se budućnosti kojoj težimo, a istovremeno se bojimo starosti i pokušavamo zadržati sadašnjost. Sve su to emocionalni procesi koji vuku u suprotnim pravcima i to stvara neizdrživu napetost i bol. Jedan dio nas želi naprijed, a drugi nazad.

Život do kraja u svakom "sada"

Photo by Samantha Lamb, flickr.com

Da bismo vrijeme koristili na pravi način trebamo koristiti svaki trenutak i dogadjaj za rast, spoznavanje samih sebe. Ako ne budemo bježali od budućnosti, nećemo je se više trebati ni bojati. Jedini način da to postignemo je da rješavamo ono što je u trenutku pred nama na najbolji način što znamo. I pustimo da se sutrašnji dan pobrine sam za sebe na taj način da sutra rješavamo ono što taj dan donese. Bojimo se nečega u budućnosti jer razmišljamo na današnji način, nesvjesni da ako se to nešto čega se bojimo i dogodi da ćemo drugačije razmišljati. A može biti da se uopšte ne dogodi, pa smo se uzalud bojali. Drugim riječima, napravimo danas najbolje što znamo, i recimo sebi "Budi volja Tvoja", ili biće ono što smo odabrali.

Koristeći konstruktivno sadašnjost, više nećemo trebati bježati od nje. To znači postojati. Voditi Dnevni pregled dogadjaja i opisati ih jednom prevladavajućom emocijom može biti jedan od korisnih alata na putu da potpuno proživimo svaki dan i sat u njemu. Tada ćemo moći prepoznati protivrječnu motivaciju, ili suprotne namjere u našim emocijama. To prepoznavaje negativnih stavova u nama djeluje oslobadjajuće i mi se osjećamo živima. Naravno da sama spoznaja može donijeti nešto vrlo neugodno i razočaravajuće o nama samima, povremeno čak i bolno, ali će nam ta spoznaja donijeti mir i opuštenost, sreću. Ako nismo došli do takvog iskustva, onda još nismo spoznali sve što smo trebali spoznati iz odredjenog dogadjaja.

Ako budemo koristili život kao terapiju, dakle, prošli na adekvatan način kroz sve što život donosi, živjet ćemo u sadašnjosti bez bijegova u prošlost ili budućnost. Budući da nam ništa ne dolazi što nema smisla, život je najpreciznija terapija. Svakome od nas dolazi u skladu s njegovim mogućnostima. Ako neko ima veći potencijal za rast, ali ga ne koristi, biće nemirniji i zabrinutiji od onoga koji čini manje, ali je njegov potencijal za rast uskladjen s njegovim rastom. Oni koji su više dobili, od njih će se i više tražiti. Zato, potrebno je da rješavamo upravo ono što je sada i ovdje, jer bijegom u prošlost, ili u budućnost, gubimo snagu da riješimo ono što se sad može riješiti. I tako postupno, malo po malo, kroz otkrića o našim sakrivenim stavovima i osjećajima, vodimo sebe u jedan drugačiji život, život u skladu s vremenom, “život do kraja” u svakom "sada".

Svaki trenutak neizmjerno je bogatstvo. Nemoj ga omalovažavati. Ne juri u potrazi za ne znam kakvim sutra. Živi najbolje što možeš, misli najbolje što umiješ i učini najbolje što znaš danas. Jer danas će ubrzo postati sutra, a sutra vječnost.
A.P.Gouthey

Vi pitate - Smorivoje odgovara

Maxa — Thu, 05 Feb 2009 19:39:31 +0100

Autor: Maxa

Poslao: 05.02.2009 20:39

Zdravo, Smorivoje,

Hvala ti što si izdvojio vreme za mene, hvala na poseti, poklon mi se dopao pa ni ja nisam došla prazne ruke; zatrpana ovim teškim problemima o kojima ću ti sada pripovedati, setila sam se i da ponesem nešto, uprkos svim poteškoćama koje sam imala u pakovanju i transportu poklona.

Uzmem aparat u ruke, a ruža me pita: "Šta ćes to?", kažem: "Budi mirna da te slikam, nosim te Smorivoju", da vidiš tad čuda, na sam pomen tvog imana ruža bljesnu, šljašti na sve strane, ne mogu joj prići i namučila sam se da je uslikam, nekako.
Ovaj fenomen mi je privukao pažnju, volela bih da znam o čemu se radi, mada to i nije moj problem, pa se ne moraš preterano mučiti oko toga.

E, sada da pređem na svoje brige i dileme. Onomad ne budem lenja, pa skoknem do prve radnje, sa koncima iglama i tako tom robom, kad imaju samo jednu vrstu igala, za tri dana stiže roba, a ne mogu ja toliko da čekam, niti da guboim vreme u traganju za drugom radnjom i odmah tu, na licu mesta, kupim te jedine igle sto su imali, komada pet i neki konac, što prodavačici bio najbliži, rekoh da se žena ne proteže, da ne traži hoklicu, tako ću pre početi sa radom.

Dobro sam prošla, ne žalim se ja ni na konac ni na igle, koliko sam vremena provela u nabavci, mogu reći da sam prezadovoljna, mada je konac sastavljen iz više niti, pa malo zakačinje i poneka nit se gubi pa je jurim, ma sve sam to prevazišla.

Da bi ti bilo jasno pitanje, a pre svega da se ja ne bih zapetljala sa pitanjima, lakše će biti uz sliku.

Vidiš, tu je nastao problem, kako dalje, sada treba na neki način suziti ovaj deo gde će biti prsti, a treba na kraju, kad se stigne do vrha prstića patiku nekako zalepiti, molim za pomoć što pre, zima je na izmaku, danas je bio baš lep dan. Nadam se brzom odgovoru, kako bih uspela ovo da obujem do kraja zime.

Još nesto bih te zamolila, da se ne vraćam pomovo, a tvoje mišljenje mi je jako važno, strepim da li će ova patika da spada sa noge, da li bi trebalo malo da dopletem, bar poviše pete i na koji način to da uradim.
a šta misliš o kaiščiću na patici?

Unapred zahvalna,
sa :PPP ,
Maxa

Profesionalna orijentacija

hoshi — Thu, 05 Feb 2009 07:46:02 +0100

Autor: hoshi

Poslao: 05.02.2009 08:46

Razumem ja sve to, ali neko ko ima sirok spektar interesovanja zaista mu je problem da se odluci sta ce da radi u zivotu.

Kad neko misli da bi sve ucio ili da bi mu sve islo ali ne zna sta tacno da zavrsi onda ode na profesionalnu orjentaciju da mu se malo suze izbori. Ne kazem da neko treba da izabere umesto osobe koja je dosla na orjentaciju. I kad uradis testove i sve ostalo i kad ti kazu da ti zapravo mozes sve a ti si i krenuo sa to idejom onda to i nije neka pomoc ;)

Vecite misterije, zabranjena znanja, teorije zavere

galeksic — Fri, 02 May 2008 05:05:13 +0200

Autor: galeksic

Poslao: 02.05.2008 05:05

Normalne i paranormalne pojave, misterije, preporucena i diskreditovana misljenja, teorije zavere i kampanje koje menjaju istoriju i - brisu pamcenje.

Treće oko, drugo uvo i prva vrata desno

Bilo je malo naporno svih ovih godina pratiti časopise koji obradjuju ove teme, jer su bile jako popularne, svakog interesuju i dobro prodaju papir na kome su štampane tako da se pisalo sve i svašta.

Na Google Videu se trenutno može naći izvesna količina toga. A to je neko mišljenje koje iskače van konvencionalnog. Google Video su najbolje iskoristili oni koji imaju šta da kažu, a nemaju gde. Najsimpatičniji mi je Majkl Carion, Michael Tsarion.

Budućnost ljudske vrste, Majkl Carion

Ovo je predavanje 2012 - The Future of Mankind, (Budućnost ljudske vrste), koje je održao 2006 godine na Granada forumu.

Upozoravam vas da snimak predavanja traje tri sata i dvadeset pet minuta, tako da ako se odlučite da ga pogledate pripremite kokice, litar kafe i par sendviča nek vam se nadje pri ruci.

Kreativan pristup zivotu - dela ingenioznih naucnika

dj-health — Wed, 23 Apr 2008 21:24:50 +0200

Autor: dj-health

Poslao: 23.04.2008 21:24

- nastavak -

Javljala su se tri osnovna shvatanja odnosa između psihičkog i somatskog:

1. Svaki psihički poremećaj ili njegov pojavni oblik ima svoj fizički uzrok. To je obrazac svojstven mehanicističkom materijalizmu.

2. Svaki psihički poremećaj ili njegov pojavni oblik ima isključivo psihički uzrok (što se, prema religioznom načinu razmišljanja, odnosi i na fizička oboljenja). Radi se o obrascu metafizičkog idealizma koji je jednak shvatanju da se «duh stvara iz materije», a ne obratno.

3. Psihičko i somatsko jesu dva paralelna procesa koji se međusobno prožimaju; ovo je psihofizički paralelizam.

U to vreme nije bilo jedinstvenog shvatanja funkcionalne međuzavisnosti psihičkog i somatskog. Filozofska pitanja nisu imala nikakvog značaja u mom kliničkom radu. Jasno je da do terapije nisam došao preko filozofije već sam preko terapije razvijao metod koji sam, u početku, primenjivao sasvim nesvesno, a koji je zahtevao čvrst stav u vezi sa međusobnim prožimanjem psihičkog i somatskog.

Mnogi naučnici su iznosili slične, sasvim tačne primedbe. S druge strane, često su se u svome radu suprostavljali jedni drugima; poznat je, na primer, sukob Adlerove teorije inferiornog karaktera i Frojdove teorije seksualne etiologije neuroze. Gotovo je neverovatno da je psihoanalitička misao smatrala «karakter» i «seksualnost» međusobno nespojivim, suprostavljenim krajnostima.

U psihoanalitičarskom društvu «karakter» je predstavljao nepoželjnu temu. U stvari, malo je predmeta o kojima je bilo toliko raznolikih mišljenja i razgovora kao o «karakteru». Međutim, nigde se nije pravila jasna razlika između moralnog vrednovanja karaktera (kao «dobrog» i «lošeg») i naučnog proučavanja karaktera. Karakterologija i etika su bile – i do danas ostale – praktično identične. Čak ni psihoanaliza nije bila oslobođena takvog pristupa: «analni» tip je neprijatan dok je «oralni» tip svrstavan u nedorasle karaktere.

Frojd je pokazao na koji način rani detinji nagoni utiču na stvaranje pojedinih karakternih crta dok je Abraham obavio sjajno istraživanje karakternih obeležja kod melanholije i manijakalne depresije. Otuda je još veću zabunu stvaralo mešanje moralnog vrednovanja i činjeničkog opisivanja.

Iako se stalno govorilo kako je dužnost nauke da postupa «objektivno» i bez neobrazloženih «ocena», praktično svaka izjava u vezi sa razvojem karaktera predstavljala je vrednosni sud i to ne u smislu «zdrav» ili «bolestan» - što bi bilo ispravno – već «dobar» ili «loš».

Važilo je stanovište o postojanju izvesnih «loših karaktera» koji nisu pogodni za psihoanalizu. U stvari, smatralo se da psihoanalitička terapija zahteva određen stupanj psihičke organizacije bolesnika te da mnogi pacijenti nisu vredni analitičarevog truda. Pored toga, vladalo je uverenje da je veliki broj bolesnika u toj meri obuzet «narcisoidnošću» da psihoanalitička terapija nije u stanju da probije tako snažnu prepreku; teškoće je zadavo i nizak stupanj inteligencije. Dakle, psihoanaliza je ograničavana na strogo određeni broj neurotskih simptoma kod inteligentnih ljudi, «pravilno razvijenog» karaktera i sposobnih za slobodne asocijacije.

Feudalno, krajnje svedeno shvatanje psihoterapije ubrzo, tačnije već maja, 1922. godine, kada se otvara Bečki dispanzer za psihoanalizu, dolazi u sukob sa praktičnim zahtevima medicine. Na kongresu u Budimpešti, održanom 1918. godine, Frojd je ukazao na potrebu stvaranja slobodnih klinika. S druge strane, dodao je, usled masovnog lečanja će «bakar sugestivne terapije» morati da se pomeša sa čistim zlatom psihoanalize.

Abraham je, još od 1920. godine, vodio psihoanalitičku kliniku u Berlinu. Bečke zdravstvene vlasti, potpomognute nekolicinom vodećih lekara, neprestano su stvarale teškoće. Psihijatri su pronalazili najrazličtije razloge za protivljenje osnivanju klinike dok su se pripadnici zvanične medicinske organizacije pobojali za svoje visoke zarade.

Ukratko, javno mnenje je kliniku smatralo sasvim nepotrebnom. Na kraju smo je, ipak, dobili – uselili smo se u nekoliko soba odeljenja za bolesti srca. Šest meseci kasnije su nam zabranili dalji rad. Predstavnici zvanične medicine jednostavno nisu znali šta će sa nama. Nismo se uklapali u okvire njihovog načina mišljenja. Hičman, šef Klinike za psihoanalizu, opisivao je naše teškoće u knjižici objavljenoj povodom desete godišnjice rada klinike. Vratićemo se, međutim, osnovnoj, temi.

Osam godina rada u svojstvu prvog asistenta i asistenta Klinke za psihoanalizu obezbedilo mi je podroban uvid u neuroze velikog broja siromašnih ljudi. Klinika je uvek bila prepuna. Bolesnici su bili industrijski radnici, službenici, zanatlije, studenti ili seljaci. Svaki psihoanalitičar je spremno prihvatao obavezu da jedan sat dnevno radi besplatno. To, međutim, nije bilo dovoljno.

Ubrzo smo bili prisiljeni da odvajamo pogodnije od nepogodnijih slučajeva, što znači da se javila potreba za prognostičkim merilima. Analitička terapija, po definiciji, zahteva jedan sat dnevno tokom šest meseci. Odmah nam je postalo jasno da psihoanaliza nije terapija za široku primenu. Problem prevencije neuroze još uvek nije postojao, a čak i da je izbio na videlo, nismo raspolagali nikakvim rešenjima. Nedugo nakon početka rada na klinici, uvideo sam sledeće činjenice:

Neuroza je široko, gotovo epidemijski, rasprostranjena bolest; za nju se nikako ne može reći da prestavlja zabavu razmaženih usedelica, kao što su dugo tvrdili protivnici psihoanalize.

Poremećaji genitalne funkcije po broju su daleko premašivali sve ostale oblike poremećaja zbog kojih su bolesnici tražili pomoć na klinici.

Svaki dealji napredak nužno je zahtevao od nas da utvrdimo prognostička merila u lečenju različitih slučajeva. Ranije je ovo značajno pitanje sasvim zapostavljano.

Jednako važno bilo je razjašnjenje zbog čega smo u jednom slučaju imali uspeha a u drugom ne. Time bismo stekli merila za bolji izbor pacijenata. U to vreme još uvek nismo raspolagali teorijom terapije.

Psihijatri i psihoanalitičari nisu imali običaj da se raspituju za životne prilike svojih pacijenata. Znalo se da preovladavaju siromaštvo i nemaština ali je izgledalo da ta činjenica nije od značaja. S druge strane, na klinici smo se neprekidno suočavali sa stvarnošću. Vrlo često je socijalna pomoć predstavljala najhitniji i najpotrebniji vid pomoći. Odjednom je na videlo izbila temeljna razlika između privatne prakse i kliničke prakse.

Nakon svega dve godine rada na klinici, shvatio sam da pojednična psihoterapija ima sasvim ograničen domet. Vrlo mali broj duševno obolelih na taj se način podvrgava lečenju. Radeći sa njima, terapeut gubi stotine sati i beleži neuspehe zbog nerazrešenih tehničkih problema. Tek maleni postotak uspeha samo donekle ublažava nevolju. Psihoanaliza nikada nije prikrivala nezadovoljavajuće rezultate svoje terapije.

Na klinici sam se susreo sa nekoliko, u privatnoj praksi nezabeleženih, slučajeva nesposobnosti društvenog prilagođavanja prouzrokovane duševnim poremećajem. Psihijatrijska dijagnoza nejčešće je glasila «psihopatija», «moralna imbecilnost» ili «šizoidna degeneracija»; jedini etiološki činilac koji se navodio, glasio je «nasledno oboljenje».

Simptomi se nisu uklapali u uobičajene kategorije; nevoljno ponašanje, histerična polusvesna stanja, opsednutost ubistvom, ubilački podsticaji onemogućavali su takvim bolesnicima normalan život i rad. Činjenica je da kod dobrostojećih pacijenata navedeni simptomi nemaju težih posledica, dok su kod siromašnijih pogubni.

Kao posledica materijalne bede, moralne inhibicije su svedene na najmanju meru što omogućava nastranim i kriminalnim podsticajima da u najoštrijem obliku prodru u ponašanje. Pune tri godine sam se na klinici bavio uglavnom takvim slučajevima. Psihijatri su ih se otresali po kratkom postupku: slali su ih u odeljenje za najteže bolesnike sve dok se potpuno ne smire. Zatim bi ih otpuštali ili, ukoliko dobiju psihozu, prebacivali u duševnu bolnicu. Po pravilu su dolazili iz redova radničke klase:

«Jednog dana je na kliniku došla mlada radnica, vodeći sa sobom dva dečaka i bebu. Nije bila u stanju da govori. Na komadu papira je napisala kako je nekoliko dana pre toga odjednom izgubila moć govora. Dakle, analiza nije dolazila u obzir te sam pokušao da uklonim poremećaj sugestijom. Posle nekoliko terapija hipnozom, počela je govori dubokim, promuklim, uplašenim glasom.

Godinama je progoni želja da ubije sopstvenu decu. Otac dece ih je napustio i žive na ivici gladi. Pokušavala je da zaradi baveći se šivenjem kod kuće. Iznenada je osetila kako je zahvata pomisao na ubistvo. U trenutku kada je umalo gurnula decu u reku, obuzela je snažna teskoba. Od tog časa je progoni da se prijavi policiji i zaštiti decu od same sebe. Taj novi nagon takođe je pobudio žestoku teskobu. Uplašila se da će završiti na vešalima. Na samu pomisao stezalo joj se grlo. Zastrašena sopstvenim nagonom, zaštitila se ćutanjem. Mutizam je predstavljao krajnju posledicu grča glasnih žica.

Nije bilo teško otkriti koja se situacija iz njenog najranijeg detinjstva odražava u poremećaju. Kao siroče, rasla je u kući nepoznatih ljudi gde su bili smešteni po šestoro u sobi. Bila je neprestano izložena seksualnim zlostavljanjima odraslih muškaraca. Žudela je za majkom koja bi je zaštitila. U svojoj uobrazilji, bila je zaštićena beba na materinskim grudima.

Grlo je oduvek predstavljalo stecište njenih teskoba i žudnji. Posmatrajući sopstvenu decu u situaciji sličnoj svojoj, osetila je da nemaju razloga za život. Pored toga, mržnju prema odbeglom suprugu, prenela je na njegovu decu. Ukratko, neverovatno složena i gotovo nerazmrsiva situacija. Iako potpuno frigidna i opterećena ozbiljnim genitalnim teskobama, odlazila je u krevet sa mnogim muškarcima.

Pomagao sam joj da ovlada pojedinim teškoćama. Dečaci su prebačeni u odgovarajući dom; vratila se poslu; čak smo i prikupljali novac za nju. U stvarnosti, međutim, beda joj je samo neznatno olakšana. Bespomoćnost često navodi ljude na nepredvidljive stvari. Imala je običaj da usred noći zakuca na moja kućna vrata i zapreti samoubistvom ili ubistvom bebe ukoliko joj u nečemu ne izađem u susret.

Posećivao sam je i u njenom domu. U tim prilikama se nisam suočavao sa uzvišenim problemom etiologije neuroze već sa pitanjem na koji način ljudsko biće iz godine u godinu podnosi takav život. Ništa, baš ništa joj nije unosilo radost u svakodnevicu; okruživale su je samo beda, usamljenost, ogovaranje suseda, briga za nasušni hleb i, povrh svega, zločinački postupci stanodavca i poslodavca.

Radila je nadasve teško: deset sati dnevno za besmislenu svotu novca. Samo je čudom uspevala da preživi. Na koji način, nije mi poznato. U isto vreme, vodila je računa da se ne zapusti; čak je i čitala knjige koje je, ponekad, i od mene uzimala na pozajmicu.»

Ovog slučaja sam se setio kasnije, suprostavljajući se marksistima koji su neprekidno ponavljali kako seksualna etiologija neuroze predstavlja građansku izmišljotnu i kako je isključivi uzročnik neuroze «materijalna želja». Kao da seksualna želja nije «materijalna»! Neurozu ne prouzrokuje «materijalna želja» u smislu koju joj pridaje marksistička teorija, već neuroza kod ljudi koje sam opisao razara sposobnost za razumno delovanje u skladu sa potrebama i zahtevima situacije, uništava moć nadmetanja na tržištu radne snage, udruživanje sa ljudima u sličnim društvenim prilikama i trezvenog razmišljanja.

Životne činjenice pobijaju svaku tvrdnju da su takvi slučajevi izuzetak od pravila, a posebno pokazuju neosnovanost stava da neuroza ne postoji jer predstavlja «bolest bogatih malograđanki».

Neuroze radničkog stanovništva izdvajaju se samo po nedostatku kulturne istančanosti prisutne kod ostalih slojeva. Predstavljaju sirovu, neprikrivenu pobunu protiv duševnog pokolja kome su izloženi. Imućni građanin je u stanju svoju neurozu da podnese dostojanstveno ili da je ispolji na podnošljiv način. Među pripadnicima radničkog življa neuroza postaje ono što zaista i jeste: groteskna tragedija.

«Druga bolesnica je patila od tzv. nimfomanije. Nije bila u stanju da postigne seksualno zadovoljenje; zbog toga je odlazila u krevet sa svakim muškarcem koji je za to bio spreman. Na kraju je počela da masturbira uz pomoć drške noža da bi u jednom trenutku, upotrebila sečivo i teško se povredila.

Svakome ko je upoznat sa ogromnim mukama koje može izazvati nezajažljivo i nezasito polno uzbuđenje postaje smešna definicija kao što je «transcedentalno svojstvo pojavne duhovnosti». Navedena bolesnica je još jednom otkrila razorne posledice života unutar siromašne, brigama obuzete radničke porodice sa mnogo dece. Majke u takvim porodicama nemaju dovoljno vremena da odgajaju svoju decu.

Primeti li da dete masturbira, majka, na primer, krene nožem na sopstveno dete. Dete poveže nož sa strahom od kazne za nedozvoljeno seksualno ponašanje i osećajem krivice zbog toga, ne usuđuje se da se prepusti zadovoljstvu i, kasnije, nagnana nesvesnim osećajem krivice, pokušava da doživi orgazam uz pomoć tog istog noža.»

Pomenuti slučajevi se znatno razlikuju od uobičajenih neuroza i psihoza. Impulsivne ličnosti predstavljaju prelazni stupanj od neuroze ka psihozi. Ego još uvek nije poremećen ali je razapet između nagona i morala; između potvrđivanja i osporavanja nagona i morala. Besan je na sopstvenu savest i pokušava da je se otrese naglim, prenaglašenim radnjama. Jasno se pokazuje da je savest proizvod grubog i nedoslednog odgoja. Prisilna neuroza i histerija vode korene iz najranijeg detinjstva provedenog u atmosferi osporavanja polnosti.

S druge strane, navedeni bolesnici su mladost provodili bez ikakvih seksualnih ograničenja, često uz zavođenje ili silovanje. Onda, iznenada, dolazi do grube kazne koja se nastavlja kao osećanje krivice. Ego se od savesti brani potiskivanjem kao što se ranije branio seksualnim željama.

Zastoj seksualne energije znatno je naglašeniji i jasnijih posledica kod impulsivnih ličnosti nego kod neuroze sa potisnutim nagonima. Vodio sam teške borbe sa karakterima navedenih bolesnika. Težina slučaja neposredno je zavisila od stepena seksualne napetosti ili zadovoljenja. Oslobađanje seksualne napetosti kroz genitalno zadovoljenje odmah je izazivalo prodor patoloških nagona.

Čitalac koji je upoznat sa osnovnim postavkama seksualne ekonomije već ovde će zapaziti sve činioce koji će kasnije ući u moju teoriju: otpor ličnosti, terapijsku ulogu genitalnog zadovoljenja i ulogu seksualnog zastoja u bujanju protivdruštvenih i nastranih seksualnih impulsa. Saznanja prikupljena lečenjem pomenutih slučajeva dobila su na značaju tek nakon što sam stekao slična iskustva sa neurozama potisnutih nagona.

Napisao sam monografiju u kojoj prvi put ukazujem na nužnost «analize karaktera». Frojd je za tri dana pročitao rukopis i napisao mi pismo u kome ga odobrava. Možda ćemo biti u mogućnosti, mislio je, da otkrijemo slične mehanizme koji deluju između ega i superega i koji su nalik onima između ega i ida.

Rast protivdruštvenih i nastranih impulsa usled poremećaja normalne seksualne funkcije predstavljao je potpuno novo otkriće. Psihoanaliza je takve slučajeve objašnjavala na osnovu «urođene snage nagona». Smatralo se da je analna seksualnost obolelih od prisilne neuroze posledica «snažne erogene sklonosti analne zone».

Prema Abrahamu, melanholici poseduju «snažnu oralnu sklonost» koja ih vodi i u depresivna raspoloženja. Verovalo se da mazohistička uobrazilja sopstvenog mučenja vodi poreklo od «snažnog erotizma kože»; egzibicionizam je, tvdilo se, prouzrokovan naročito snažnim erotizmom oka; za sadizam se pretpostavljalo da ga izaziva «pojačani mišićni erotizam». Otuda postaje jasno koliki je prostor bilo potrebno raščistiti pre nego što sam mogao da pristupim uobličavanju svojih kliničkih iskustava u vezi sa ulogom genitalnosti. Iznad svega, međutim, čekalo me je nerazumevanje.

Postojanje veze između snage protivdruštvenog i nastranog ponašanja i poremećene genitalne funkcije više je nego očigledno. Ipak, ono se ne slaže sa psihoanalitičkim shvatanjem izdvojenih, «delimičnih podsticaja». Frojd je tvrdio da se polni nagon razvija od pregenitalnih ka genitalnim stupnjevima.

Ovakvo stanovište je, međutim, mehanicističke prirode, što se vidi iz sledećeg: Svaka erogena zona unapred je data nasleđivanjem. Svakoj erogenoj zoni (usta, čmar, oko, koža, itd.) odgovara poseban delimični impuls: sisanje, pražnjenje creva, gledanje, podvrgavanje mučenju itd. Ferenci je čak smatrao da je genitalna seksualnost posledica sklopa pregenitalnih osobenosti. Frojd je verovao da devojčice ne poseduju vaginalni erotizam već isključivo klitoralnu seksualnost.

Moja zapažanja su neprestano pokazivala da impotentnost uvećava pregenitlane impulse, dok ih potentnost smanjuje. Nastojeći da tu činjenicu prilagodim psihoanalitičkoj teoriji, počeo sam da verujem kako je zaokružena seksualna fiksacija dete-roditelj moguća na bilo kom stupnju najranijeg detinjeg polnog razvoja.

Dečak je u stanju da oseća oralnu želju prema majci čak i u petoj godini života; želja devojčice prema ocu može biti isključivo oralna ili analna. Odnos veoma malog deteta prema odrasloj osobi bilo kog pola je veoma složen. Frojdov obrazac, «volim svoga oca i majku i mrzim svoju majku i oca», samo je početak. Utvrdio sam postojanje razlike između pregenitalnog i genitalnog odnosa dete-roditelj.

Onaj prvi sobom je nosio duboku regresiju i značajnije duševne poremećaje od drugog. Genitalni odnos je smatran normalnim razvojnim stupnjem, dok je pregenitalni svrstavan u patološke. Dečak koji je svoju majku voleo na analnom, dakle, nastranom stupnju kasnije će znatno teže uspostavljati genitalni odnos sa ženama nego da je bio snažno genitalno privržen majci. U drugom slučaju zadatak terapije se svodi na razrešenje fiksacije dok je u drugom slučaju celokupan razvoj karaktera tekao u smeru pasivnosti i ženskosti.

Slično tome, izgledi za izlečenje povoljniji su ukoliko je devojka imala vaginalni ili analni odnos prema ocu nego u slučajevima kada ona sama preuzima sadističku, mušku ulogu. Otuda je histerija sa genitalnom fiksacijom na incest lakši terapijski zadatak od prisilne neuroze pregenitalnog porekla.

Postvljalo se pitanje zašto je lakše razrešiti genitalnu nego pregenitalnu fiksaciju. U to vreme nisam poznavao osnovnu razliku između genitalne i pregenitalne seksualnosti. Psihoanaliza nije pravila – i još uvek ne pravi – tu razliku. Verovalo se da je genitalnost podložna sublimaciji jednako kao analnost ili oralnost. Pojmovi «kulturnog potiskivanja», «odbacivanja» i «zadovoljenja» primenjivani su u svim slučajevima podjednako.

U vezi sa tim biću nešto podrobniji. Pogrešna je tvrdnja psihoanalitičara da im je pošlo za rukom da teoriju genitalnosti uključe u svoju teoriju neuroze. Stoga je nužno doneti tačnu definiciju. Istina je da su psihoanalitičari sve moje radove na tu temu objavljene od 1922. godine naovama – u izvesnoj meri – preuzeli; ne prodirući, međutim, u njihovu suštinu.

Utvrđivanje da pregenitalno i genitalno zadovoljstvo predstavljaju dva različita pojma jeste tačka u kojoj seksualna ekonomija započinje svoj nezavisan razvoj. Bez te razlike moja teorija ostaje nedorečena. Njeno ispravno tumačenje nužno vodi, korak po korak, stazom kojom sam morao proći ukoliko nisam želeo da žrtvujem svoj rad.

Bioritam - koliko mu verovati?

majra — Thu, 03 Apr 2008 22:53:11 +0200

Autor: majra

Poslao: 03.04.2008 22:53

Ritmicka aktivnost je fundamentalno svojstvo zive materije, zakon ritma: godisnja doba, dan i noc, pun i mlad mesec, plima i oseka, ritmicni srcani otkucaji, disanje i mnostvo drugih fenomena podleze tom zakonu. Poznavanje sopstvenog ritma pruza mogucnost planiranja i podesavanja vremena za svoje aktivnosti.

Da bismo iskoristili pravilno informacije koje proisticu iz bioritma pozabavicemo se ocitavanjem grafikona na kome je prikazan fizicki, emotivni i intelektualni ciklus. Ako pazljivo osmotrite grafikon uocicete da se krive krecu iz minusa u plus na osi naizmenicno, tj. slikovito mozemo reci da svaka krivulja gradi luk u plusu i luk u minusu. Znak plus oznacava volju za delovanjem, dok minus ukazuje na uzdrzanost i pasivnost.

U kriticne dane spadaju: periodicni, poluperiodicni i srednjeperiodicni dani. Prvi se odnose na tacku ukrstanja linije ciklusa kada prelazi iz negativne (-) u pozitivnu (+) fazu. Tih dana, koji oznacavaju duplirano nestabilnu situaciju paznja je smanjena, tonus opao, raspolozenje je lose. To su dani za koje se zargonski kaze "da nista ne ide od ruke."

Drugi se odnose na tacke ukrstanja linija ciklusa kada prelazi iz (+) u (-). Toga dana je tipican pad duhovne, fizicke i dusevne snage uz intenzivan osecaj nelagodnosti. Vrlo cesto su ovakvi dani kod zdravih ljudi praceni pojavom glavobolje, grceva, nesvestice i blage apatije.

Treci dan se nalazi na sredini lukova koje predstavljaju negativni kratak period kada se nasi kapaciteti smanjuju i kada se organizam priprema za energetsku regeneraciju.

To bi bili bioritmicki "depresivni dani"kome moze da se doda vreme kada su sve tri linije u minus poziciji. Superdepresivnim danom moze da se oznaci dan kada se sve tri krivulje susticu na horizontalnoj osi. To su dani kada se javlja potpun osecaj dezorganizacije i nerazumevanja kako sebe tako i drugih.

Od pre nesto vise od cetrdesetak godina kada se zvanicno preslo na sistem "letnjeg vremena" zivimo sat unapred u odnosu na Suncev sat, i na taj nacin iz akta stednje energije covek se nasao u antibioloskom polozaju: kada je podne, zivimo kao da je 13h. To je agresija na coveciji bioritam koji s upravlja po Suncu. Prema Kineskoj medicini, svakih dva sata jedan odredjeni akupunkturni meridijan, koji odgovara nekom organu ili telesnoj strukturi je posebno aktiviran.

U kontaktu sa suncevom svetloscu organizam brzo uspostavi svoje bioloske ritmove ali ako nase navike treba da se promene – organizam pati. Dokaz je cinjenica da kada neko putuje iz iz jedne vremenske zone u drugu navike koje su stecene u jednoj zoni se zadrzavaju izvesno vreme: danju se oseca sanjivost, osecaj gladi se javlja van vremenkih obroka i slicno i to traje izvesno vreme dok se ne adaptira na nove uslove. Studije su pokazale da ukoliko se osoba zatvori u neki prostor gde nema sunca adaptacija traje i duze od tri nedelje.

Kalendar bioritma je najbolji dijagnosticar i indikator koji nam otkriva koje su energije u nama potentne: ako preovladjuju konstruktivne, kriticne faze, nece biti jako mucne vec simbolicne. U obratnom slucaju negativne faze ce preplaviti pozitivne pa ce process destrukcije tokom vremena preuzeti primat sa sve ucestalijim produzavanjem perioda i tokom vremena ce uzrokovati regresiju konstruktivne moci kod pojedinca. Otuda svest o ovim ritmovima i jednostavno planiranje svakodnevnih aktivnosti pracenjem bioritamskog kalendara predstavlja najbolju meru prevencije u ocuvanju psihofizickoga zdravlja.

Kada postujemo ritmove onda nismo zrtva vremena.

Ljubav krvnih grupa

Lidija — Tue, 25 Mar 2008 16:11:19 +0100

Autor: Lidija

Poslao: 25.03.2008 17:11

Neophodno je da vjerujete u svoju sposobnost emocionalnog reagovanja u svakom trenutku svog života, onakvog reagovanja kakvog vi odaberete.

Možete početi da sebe smatrate stvarno inteligentnom osobom od trenutka kad ste se opredjelili da pravilno reagujete u delikatnim situacijama. Borba kojoj je čovjek izložen u životu uglavnom je ista za sve ljude. Svaki pojedinac koji dolazi u dodir sa drugim ljudima sukobljava se - bez obzira na svoj društveni status - sa sličnim teškoćama. Nesporazumi, sukobi i kompromisi čine sastavni dio ljudskog života. Novčane teškoće, starost, smrt, elementarne katastrofe i razni udesi prestavljaju događaje koji pred većinu ljudi postavljaju neposredne i, zglavnom, slične probleme. Međutim, ima ljudi koji su, bez obzira na okolnosti u kojima se nalaze, sposobni da savladaju teškoće ne podležući utučenosti i obeshrabrenosti, dok se drugi potpuno izgube i zapadaju u pasivnost ili nervnu depresiju.

Vi ste možda u toku svog sazrijevanja povjerovali da spadate među one koji ne mogu da vladaju svojim emocijama. Smatrali ste da su ljutitost, strah i mržnja, isto kao i ljubav, ushićenje i radost, pojave koje se ne mogu kontrolisati. Bili ste uvjereni da čovjek samo doživljava osjećanja, ali da ne može da vlada njima. Ako ste doživjeli nešto tužno osjetili ste, naravno, tugu i živjeli u nadi da će, kasnije, nastupiti ovi ili oni radosni događaji koji vam omogućavaju da se osjetite prijatnije.

Neophodno je, znači, da vjerujete u svoju sposobnost emocionalnog reagovanja u svakom trenutku svog života, onakvog reagovanja kakvog vi odaberete. To je od osnovne važnosti.

preneto sa putsvijesti.com/tekstovi/519

Znakovi na putu

Majana — Sat, 23 Feb 2008 23:52:37 +0100

Autor: Majana

Poslao: 24.02.2008 00:52

Svaki izbor ostavlja emotivni trag sa porukom koju treba dešifrovati. Ukoliko ishod našeg izbora nije dobar po nas, kreira nam se blago neprijatan događaj koji na našu psihu ostavlja utisak nelagodnosti. Ovo je opomena da idemo putem kojim ne bi trebalo ići.

Zanimljivo :)
Nisam razmišljala o tome nikada na taj način. Pošto si jedini, osim mene, koji se pozabavio ovom temom u skorije vreme, ako želiš, napiši još nešto, bilo bi mi drago da pročitam još o ovome ili o bilo kojoj temi u domenu psihologije, a i ostalih.

A što se tiče praćenja znakova, definitivno ću da ih posmatram na način koji si opisao.

Dobrodošao :)

Astrologija i predikcija na 0903

astro — Sat, 15 Sep 2007 19:51:00 +0200

Autor: astro

Poslao: 15.09.2007 19:51

Nikoga ni za sta ne mozes drzati, a ponajmanje za rec, posebno kada se ta rec naplacuje po minutu.

Teorija psiholoskih tipova - Karl Gustav Jung

Mikica — Mon, 20 Aug 2007 14:37:24 +0200

Autor: Mikica

Poslao: 20.08.2007 14:37

Ekstrovertni tip licnosti karakterise jedan spoljasnji protok libida, interesovanje za ljude i stvari oko sebe, odnos sa njima i zavisnost od njih. Kada je ovakav tip karakterističan kod nekoga, Jung nju ili njega opisuje kao ekstrovertan tip. Ovaj tip ličnosti je motivisan spoljnjim faktorima i mnogo utiče na okolinu, društven je i sigurno se osjeća u stranom okruženju.

Ovo je dio knjige u pripremi o Karlu Gustavu Jungu. Radni naslov je "Gospodar duše".

Teorija psiholoških tipova

Najveći Jungov doprinos psihologiji svjesnog uma je ostvaren u njegovom radu o psihološkim tipovima ljudi. Pokušaj klasifikacije ljudskih bića prema tipovima ima svoju dugu istoriju. Prošlo je skoro dvije hiljade godina otkako je grčki ljekar Galen pokušao da prepozna četiri osnovne urođene razlike u čovjekovom temparamentu i da ih opiše kroz psihološku prirodu kao sangvinik ili pun nade, flegmatik ili ravnodušan, kolerik ili žustar, vatreni i na kraju melanholik ili potišten, turoban. Ova je podjela prihvaćena i u našem je svakodnevnom govoru. Imamo mnogo različitih pokušaja koji uzimaju u obzir savremeno znanje čiji je cilj preciznija formulacija psiholoških tipova. Jungova podjela na ekstrovertne i introvertne je široko prihvaćena iako u potpunosti nije shvaćena. Jung razlikuje dva različita stava prema životu, dva modela ponašanja. Ova dva reagovanja na okolnosti koja je on pronašao dovoljno su vidljivi da bi bili opisani kao tipični.

Postoji jedna čitava vrsta ljudi koja u momentu reaguje na datu situaciju, povlačući se kao da čuju neko bezglasno "ne" i samo su poslije toga sposobni da reaguju. Postoji i druga vrsta ljudi koja u sličnoj situaciji ide naprijed očigledno sigurna da je njihovo ponašanje razumno i ispravno. Predhodnoj vrsti ljudi bila bi karakteristična negativna reakcija na objekat, a kasnijoj pozitivna... prethodnoj vrsti korespondira introvertni, a poslednjoj ekstrovertni stav.(...)

Ekstrovertni tip ličnosti

Ekstrovertni tip ličnosti karakteriše jedan spoljašnji protok libida, interesovanje za ljude i stvari oko sebe, odnos sa njima i zavisnost od njih. Kada je ovakav tip karakterističan kod nekoga, Jung nju ili njega opisuje kao ekstrovertan tip. Ovaj tip ličnosti je motivisan spoljnjim faktorima i mnogo utiče na okolinu, društven je i sigurno se osjeća u stranom okruženju. U svijetu su ona ili on u dobrim uslovima čak i onda kada se sa njim ne slažu i tada umjesto povlačenja (što suprotni tip teži da uradi) , oni se radije prepiru ili raspravljaju, pokušavaju da to preinače saglasno svojim sopstvenim obrascima ili potrebama.
Svaki od ova dva psihološka tipa potcjenjuje onaj drugi, radije gleda njihove negativne a ne pozitivne osobine što vodi formiranju suprotnih životnih filozofija, konfliktnih psihologija, različitih načina života i različitim vrijednostima. (...)

U pokušaju da ljudska bića podijeli u prepoznatljive psihološke tipove Jung je imao posla sa psihologijom svjesnosti. Kada je neka osoba opisana kao jedna od ova dva tipa to znači da je njen uobičajeni stav u ponašanju jedan od ova dva. Jedan izbalansiran stav može podjednako uključivati ekstrovertnost i introvertnost, mada se veoma često dešava da je jedan stav razvijen a drugi potisnut u nesvjesno. Niko u potpunosti ne živi isključivo kao jedan ili drugi stav, ali se vremenom nesvjesni stav manifestuje na jedan inferioran način. Na primjer, čovjek koji je normalno tih i povučen, tj. introvertan, može pokazati značajnu aktivnost i entuzijazam za nešto što ga stvarno interesuje ali i dalje neće biti u dobrim odnosima sa svojom okolinomkao što je to neko ko je ekstrovertan. On će i dalje ćaskati o rijetkim pticama sa nekim ko se za to ni najmanje ne zanima ili će pokazivati kolekciju drevnih manuskripata gostu kojemu je to dosadno i koji uopšte ne shvata što on pronalazi u takvim koještarijama.

Tip licnosti, rani znaci

Diferencijacija životnog stava počinje izgleda veoma rano, u stvari razlog za to je nešto sasvim prirodno. U istoj porodici se nalaze ova oba tipa, ekstrovertno i introvertno dijete što nekada može biti nesrećno za drugi tip zato što će biti osjenčen od njegove društvene braće i sestara.

Najraniji znak ekstrovertnosti kod djeteta je njegova brza adaptacija na okolinu. Takvo dijete veliku pažnju pridaje predmetima, a posebno efektima koje oni na njega ostavljaju. Stidljivost u odnosu na objekat je vrloneznatna i između njih se dijete kreće i živi sa povjerenjem. Ono brzoopaža, ali na jedan sasvim slučajan način. Naizgled se brže razvija nego introvertno dijete jer je manje smotreno i po pravilu nema straha. Čini se da ono ne osjeća barijeru između sebe i objekta i zato se sa njima igraslobodno utičući na njih. Ono veselo napreduje prema jednoj krajnosti irizikuje sa sobom u tim pokušajima. (...)

Ovaj je tip djeteta omiljen kod roditelja i nastavnika, o njemu se govori kao o "dobro prilagođenom" djetetu i često se smatra "veselijim" nego što je ono u stvarnosti, a to je zbog njegovog ranog razvoja i njegove sposobnosti da ostavi dobar utisak.

Introvertno dijete je kolebljivo i stidljivo. Ono u principune voli sve nove situacije, a novim predmetima prilazi sa oprezom, ponekad i sa strahom. Ono se samo igra i više voli da ima jednog nego više prijatelja. Šire rasprostiranje je prednost za ekstrovertno dijete. Introvertna djeca su česti uzroci briga za roditelje, ali su jednako "normalni" i inteligentni kao i drugi tip djeteta. Izgledaju zamišljeno i vole da razmišljaju. Imaju bogat imaginativan život. Da bi razvili svoje skrivene talente najviše im je potrebno vrijeme i vremenom će se naučiti da se u svijetu osjećaju kao kod kuće.

Slabosti i kvaliteti

Ekstrovertna zrela osoba je društvena, upoznaje druge polunačine i interesuje se za nešto ili za svašta. Voli da organizuje skupove, grupe, zabave i obično je aktivna na opšte zadovoljstvo. To je tip osobe koji čuva naš posao i društveni život. Ekstrovertni intelektualci imaju slične kvalitete, najbolje rezultate daju radeći skupa sa drugima, podučavajući ih ili im prenoseći svoja znanja na neki način, a njihovi dobri odnosi sa svijetom pomažu im da rade efikasnije. Ekstrovertni tip teži da bude optimista i entuzijast, ali se njihov entuzijazam uvijek ne završi baš najbolje. Istina je da odnosi koje uspostave sa drugim ljudima često budu raskinuti.

Slabost ekstrovertnog tipa leži u tendenciji plitkosti i zavisnosti od drugih, njihovoj potrebi da ostave dobar utisak i ne uživaju ništa više nego bilo koji drugi posmatrač. Ne vole da budu sami jer tada razmišljaju morbidno i to sa odsustvom samokritike što ih čini više privlačnim spoljašnjem svijetu nego svojoj porodici ili neposrednom okruženju gdje mogu biti vidjeni bez maske. Pošto su dobro prilagođeni u društvu obično prihvataju moralne norme i dnevne konvencije, u prosuđivanju teže komformističkom mišljenju, društvu su korisni i apsolutno neophodni za zajednički život.

U drugoj ruci, introvertna zrela osoba u principu ne voli društvo, a u velikim skupovima se osjeća usamljeno i izgubljeno. Osjetljivi su i plaše se komičnih situacija i često su nesposobni da uče kako da se ponašaju u društvenim situacijama. Nespretni su, iskreni i ne govorljivi, skrupulozni, tačnije rečeno komično su uljudni. Teže visokoj svjesnosti, kritični su i čuvaju svoje najbolje kvalitete za sebe i za mali broj ljudi koji im nešto znači i zato su prirodno malo shvaćeni. Svoje najbolje kvalitete mogu da pokažu samo u "intimnom" okruženju, teže da stoje sa strane i zato su manje uspješni nego njihove ekstrovertne kolege. Ne rasipaju energiju u pokušaju da impresioniraju druge niti je troše na društvenim aktivnostima. Često posjeduju rijetka znanja ili razvijaju neki talenat iznad prosječnih standarda.

Introvertnim ljudima je najbolje kada su sami ili kada su u maloj intimnoj grupi, u konverzaciji daju prednost svom sopstvenom mišljenju i ono im je značajnije nego neko opšteprihvaćeno mišljenje. Neko introvertan će ostaviti za kasnije da pročita neku knjigu koja je popularna ili će umanjiti vrijednost nečemu što je opšte prihvaćeno. Ova nezavisnost u rasuđivanju i nedostatak konvencionalnosti mogu biti valorizovani ako ih oni ispravno shvate i koriste. U inat svom nedostatku društvene hvale oni imaju odane i saosjećajne prijatelje.

Razmevanje, prilagodjavanje, brak i prijateljstvo

Ova se dva tipa ljudi, na nesreću ne razumiju i teže da vide samo tuđe slabosti tako da su za ekstrovertni tip introvertni ljudi egoistični i neprilagođeni dok introvertni za ekstrovertne ljude misle da su površni i neiskreni. Sasvim je jasno da razlike u stavovima mogu prouzrokovati nerazumijevanje i teškoće na primjer u braku, što je još čudnije ovdje je prisutna tendencija oba tipa ljudi da se žene sa ženama suprotnog tipa. Svako se potajno nada da će se nametnuti. Miran i zamišljen čovjek pronalazi živahnu i praktičnu ženu koja uz to usklađuje svoje društvene aktivnosti sa poslom i profesionalnom karijerom, a stidljiva povučena žena privlači muža koji je veseo tako da ženi stvara sigurnost dok ga čeka da se vrati kući. Sve to ide dobro dovoljno dugo dok se oni prilagođavaju raznim životnim potrebama: izgradnji porodice, uspostavljanju karijere ili pravljenju sigurne finansijske pozicije.

Ako su na tom planu zadovoljni njihov brak je za spolja idealan, ali ako budu tražili stvarno razumijevanje ili potpunije drugarstvo teškoće će se pojaviti, svako će govoriti svojim jezikom... Ono što su vrijednosti za jednoga za drugoga su negacije vrijednosti. Oni postaju kritični za svako interesovanje ili nedostatak interesovanja onog drugog ili za njihove prijatelje. Jedno od njih dvoje pokušava ono drugo da gurne u aktivnost. Svako od njih osjeća nerazumijevanje onog drugog i nalazi razlog za samosažaljenje ili traži još nekog od koga će imati neophodnu podršku i razumijevanje ili najmanje privid toga.

Neprijatna se nit i dalje razvija i dva različita tipa ličnosti počinju da budu ljuti na različitosti onoga drugog. Ponekad će tolerancija i pokušaj prepoznavanja (razumijevanja) vrijednosti onog drugog biti most iznad ponora, najmanje za neko izvjesno vrijeme ali ako toga nema često će biti prisutni otvoreni sukob i nasilje, čak iako, kako to Jung kaže, to zadire i u krajnju intimnost. Stvarno rješenje ovih problema leži u jednom udaljenom razvitku svake od ličnosti do čega u mnogim slučajevima jedino može doći uz potrebnu psihološku pomoć. (...)

U pravljenju razlika između ekstrovertnih i introvertnih ličnosti treba sagledati sve razlike između njih. Introvertna ličnost se povlači nazad i oklijeva na jedan sasvim osoben način, ali ne u maniru nekog drugog introverta. Ekstrovertna ličnost gradi svoj odnos sa svijetom koristeći intelekt, osjećanja, razum, percepcije i na kraju intuiciju. U borbi za opstanak svako koristi ono što Jung zove "njihova najrazvijenija funkcija".

Autor ovog teksta je Ilija Kapičić i u celosti se moze videti na sajtu Arrma - Teorija psiholoskih tipova

Potaknuta razgovorom sa jednim clanom ovog foruma, ostavljam vam dio ovog odlicnog teksta. Ako ne mozete naci balans izmedju ova dva tipa licnosti, odnosno ove dvije krajnosti, pisite nam o tome. Da li ste uopste svjesni kojem tipu licnosti pripadate i kako drustvo reaguje na vas, odnosno kako vas drustvo prihvata? Kakvi ste bili kao djete, kakvi ste danas kao zrele licnosti?

Sta vi mislite o ljudima koji puno vremena provode na chatu, razgovarajuci sa nepoznatim ljudima? Neki dan sam cula misljenje da se u 90% slucajeva radi o introvertnim osobama, koje na taj nacin lakse mogu da komuniciraju sa drugim ljudima, da su to obicno osobe koje imaju problema pri sklapanju poznanstava u stvarnom zivotu i tako dalje. To je bilo samo jedno misljenje jednog mog poznanika, a vi cete naravno iznijeti vase misljenje.

Nadam se da ce i onima koji imaju neki problem ipak moci pomoci neko od clanova foruma, bubastra naprimer, ili mozda jos neko.