Lepota reci i govora - upoznajmo makedonski jezik

Помеѓу раѓањето и умирањето

niko650 — Mon, 02 Mar 2015 00:40:34 +0100

Autor: niko650

Poslao: 02.03.2015 01:40

Понекогаш ти велам,
како сонцето си!

Изгреваш и заоѓаш
сал зрак светлина ко аманет оставаш,
те има,
па те нема,
сал сенка твоја притаена однекаде демне,

но
со секое изгревање знам повторно се раѓаш,
со секое заоѓање умираш,
а за да умреш
потребно е да се родиш,
да се родиш,
треба да умреш

и
некаде во растреперените мигови
помеѓу раѓањето и умирањето,
низ подотворените кепенци на животот
душата твоја ко птица полетува,
некаде помеѓу смеата и солзите
душата твоја патува,
некаде помеѓу тагата и радоста
душата твоја чекори

и знам

при секој допир со венецот на просветлувањето
животот свое новороденче ти дарува.

О.Станковска

www.odlican.com/cesko

Спонтано случување

niko650 — Sat, 07 Feb 2015 23:49:18 +0100

Autor: niko650

Poslao: 08.02.2015 00:49

Од многу, изџвакани зборој пред употреба,
кротежно жубори сочен недорек
за косата брановита
над се уште личното тело
незасрамено од лице в лице
со нетајум искреното огледало.

Негде помеѓу
и простор
каде блага насмевка
свечено го облекува тоа лично,
веќе подгрбавено тело,
но потпрено на бесмртна песна
што божем го изгубило клучот
на Седефната си кутија,
филигрански избраздена во сочни форми
од нијансите на посивени години.

Од многуте, изџвакани зборој пред употреба
зиркањето во благоучни спомени
утешно и опојно лулее
во прегратки на звучните молковија
успешно што ги натпеваат
сечиите, себично засолнати вистини.

Павлина Климкар Меанџиева - Велес
од „Седефна кутија“ 2014 год.

www.odlican.com/niko650

Долга е нивата за орање

niko650 — Mon, 26 Jan 2015 23:41:37 +0100

Autor: niko650

Poslao: 27.01.2015 00:41

Седни драга!
Одмори се!
Посебен си примерок
од дарежливата нулта-позитив
а некој уште в рани зори
влезна ти врата закитил
со бездушно си тело,
на кое сите огледала му омрзнале!...

Седни драга!
Одмори се!
Не тагувај од клукнежот
врз песните со звучни меѓуредови
за молитви за прошка
и на туѓите гревови!...

Седни!
Одмори се!
Одмори се ти,
несебичната за ука и поука!
И едното и другото
преполно е со твоето присуство!..

Седни драга
и одмори се!
Одмори се
на меките пазуви на песните
каде се позачестено пладнуваат мнозината
пијани од желба
барем да те сонуваат...

Павлина Климкар Меанџиева
„Седефна кутија“ Велес 2014 год.

Бисера - Константин Миладинов

niko650 — Fri, 28 Nov 2014 00:54:29 +0100

Autor: niko650

Poslao: 28.11.2014 01:54

Бисеро моме, Бисеро,
шчо носиш бисер на грло?
Твоето грло хубаво
и от дробнаго бисера
хилјада пати побело.

Бисеро моме, Бисеро?
Зашчо со бисер покриваш
твооето грло хубаво?
Ја нејќу бисер да баца
тук сака твоето грло.

Бисеро моме, Бисеро,
за кого носиш бисерот?
Ја дарој бисер не сака
тук сака мома Бисера.

www.odlican.com/niko650

Поетското творештво на Константин Миладинов иако скромно по својот обем, своето непроценливо значење за македонската преродба го има поради јазикот на кој што се напишани неговите песни, струшкиот народен говор.

Игра

niko650 — Sat, 04 Oct 2014 00:12:50 +0200

Autor: niko650

Poslao: 04.10.2014 00:12

Твои жртви сме животе.

Ти не создаваш,
од утробата не воскреснуваш,
со сок од приспивна песна не подојуваш,
со венец од радост и тага закитуваш

и на проодување
клуч в рака ни даруваш
за порта закитена на игра недоиграна.

Во игра со него не втурнуваш
та мислиме ние со него,
всушност
тој со нас се поигрува.

Ние отклучуваме,
тој заклучува,
тој отклучува,
ние заклучуваме,

а ти животе притаен молчиш
се дури не слушнеш лелек од копја забодени
кој те поколеба во намера твоја
и се смилуваш
клуч од отворена порта да извадиш.

Оливера Станковска 2014

www.odlican.com/vessna

По долго одење

niko650 — Sun, 07 Sep 2014 00:34:10 +0200

Autor: niko650

Poslao: 07.09.2014 00:34

Го видов морето полудено
и тажниот лебед на својот пат
како под темното небо мина
каде што самовили трубеа.

Видов в небо загледани очи
пеперуги в лет и детски лица,
жени со раширени зеници
и силни и вљубени птици.

Патем смолчав, тивок и трепетлив
видно растроен од гордост и јад
иако в крвта чувствував младост

знаев дека никогаш ко свила
на плеќите нема да ми никнат
две силни, две разиграни крила.

Ристо Ѓ. Јачев - „Жедна ноќ“

www.odlican.com/majra interovski

Куќата на детството

niko650 — Thu, 28 Aug 2014 01:06:10 +0200

Autor: niko650

Poslao: 28.08.2014 01:06

Од тивката светлина
ме гледа прозорецот празен
занемувам пред тишината
што не ја разбирам.

Влече назад патот изоден
само чекорот е друг
посигурен, потежок, свој.

Детството не заборава
куќата го оживува споменот
ги огласува игрите и невиноста
и чистотата на детските души
за кои цел век ќе копнееме
и никогаш веќе не ќе ги допреме.

Беше голема, а сега мала
и уште поголема.

www.odlican.com/niko650

Тронот на човековата генеза

niko650 — Sun, 17 Aug 2014 00:28:49 +0200

Autor: niko650

Poslao: 17.08.2014 00:28

Во мислите на изводливоста
го барам коренот на човековата генеза,
заплеткана во неговото име,
скротена во зборот „постои“.
Со длабинско јаже зад себе
и чекори вметнати во тронот на иднината,
проникнал во менливоста на времето.
Патоказира во човековиот дух
и му вдахнува идеја да се разоткрие себе.
- Се раѓаш, за да постоиш
- Живееш, за да истражуваш
- Дишеш, за утре твојата душа да говори за твоето истрајување.

Даниела Ристовска „Осоговски восклици“

Питомини

niko650 — Sun, 03 Aug 2014 23:17:53 +0200

Autor: niko650

Poslao: 03.08.2014 23:17

Непокаена,
со ни страв,
ни умора до исцедок
неразредена светлина!

Сал две,
обременети зеници
пред кои
исколван, штур сомнеж,
а пред мене невестулка
со трипати поклон до земја,
рака ми бакнува!

Потсилена од желби благородни
лулка ми врзува
за штотуку родената песна
оти не умирам низ три каделници,
низ три,срмени ширити,
низ три ех,мајко моја
што ме лечат од сите отрови!..

Затоа непокаена
од длабини велам:
За вистинскиот одговор,
не се поставува
прашање...

Павлина Климкар Меанџиева - Велес

www.odlican.com/liliana

Тркало

niko650 — Tue, 18 Feb 2014 00:06:37 +0100

Autor: niko650

Poslao: 18.02.2014 01:06

Тркало
те носи
ту горе
ту долу.

Непишани закони
како клетва,
клетва се
на сопственото битие.

Ги проколнуваш.

Паѓаш,
паѓаш,
се креваш...

Горе, долу,
те носи
тркалото на животот.

„ Алка кованица“ од Дарка Ѓорѓиевска

Но, човекот никогаш не се предава. Надежта е како чекорење во иднината,она челичното во кревкоста. А,зборот е тој кој ја оплеменува душата и го осмислува животот...

www.odlican.com/liliana

Таа ноќ кога плачев

niko650 — Sat, 11 Jan 2014 22:19:27 +0100

Autor: niko650

Poslao: 11.01.2014 23:19

Таа ноќ кога плачев
темни облаци на небо надвиснаа
и крупни дождовни капки
носеа се пред себе,

таа ноќ кога плачев
минатото, сегашноста
и иднината
во едно се споија,

сеќавања
испреплетени со радост и тага
и реалност на овој момент
кој околу мене мрежа плете

и копнеж и желба
за иднина
време пред мене.

Таа ноќ кога плaчев
ја почувствував семката
посадена од мојот живот
како рти во длабочината на мојата душа,

семето на мојот живот
кое животен цвет создава,
со мирис опојува
и лузните од животот ги зацелува

и молитва
рој зборови од усни излева,
небаре милост од Бога бара
и одговор на прашања безброј:

Може ли да се издржи и продолжи
кога на момент потклекнуваш?

Може ли радост да почувствуваш
кога храброст немаш
и на работ на очајот стоиш,
кога одекнува гласот на непознатото
и страв те преплавува во мислите?!

Господе послушај ја мојата молба,
желбите проткаени во неа
и благослов твој дај!

Посади среќа и мир,
добрина во срца милни,
насмевка на лице да блесне

и од солзите на очите уплашени
јато птици да се изведат
и во широт небесен
летот свој да го започнат!

Таа ноќ кога плачев,
мојата молитва
како дар небесен во моето срце се сви.

Liliana

Кормило - Кристина Стефановска

niko650 — Sun, 05 Jan 2014 00:57:39 +0100

Autor: niko650

Poslao: 05.01.2014 01:57

Теорија од авторот

Драг читателу,

ќе ја прочиташ книгата и ќе речеш:

„Проклетство, колку ли животот му бил суров?“

Немој да грешиш! Јас само се обидував да бидам позитивна личност, јас само посакував да го средам недоразбирањето со сопствениот живот, ете толку и доволно, ништо повеќе не сакав. Ве молам веруваj ми, која и случка да ја запишував и опишував, го сакав животот, бидејќи животот е падни стани, животот е дарена љубов. Не можам да имам јас толку колку што имаш ти, ниту пак ти можеш да го имаш она што јас го имам. прифати! Доволно да прејдам на главното...

А што се случи тој ден...?

И јас незнам што се случи, затоа долго размислував дали да ти го дадам ова што тебе ти припаѓа. Еден ден кај мене дојде едно детенце кое носеше плик во раката. ми го даде и ми рече:

„ Ова ќе му го дадеш на батко Петре, нему му припаѓа, ти не отварај“.

Толку и си замина, незнаев какво писмо е и од каде е дојдено, некој го пратил за тебе. Еве повели, ќе прочиташ што има во него. Јас ќе влезам внатре.

Обичен бел плик, на него само примач, испраќач нема. Сигурно е нешто кое не е толку важно.Го оставив на страна писмото. После неколку недели, можеби две, три или повеќе погледот ми застана на писменцето и го отворив...

И кога мислиш дека се завршило и се надеваш дека животот ти понудил нова можност во која ќе можеш да го довршиш она што го посакуваш, како кокоче пробивно во снегот се појавува нов предизвик кој не дозволува твоите идеали да прераснат во посакуваното. Тоа е трагедијата на животот, тоа е она кое го уништува сопственото јас и не дозволува реализирање на фантазијата...

„Петар, вчерашната грешка нека ти биде учителка за утре, ова се само утешителни зборови за тебе, да ја заблажиш болката. Осудувањето на невиното лице без консултација за обвинението е неопростиво. Заборави ја мојата болка, која ти ми ја нанесе, замина некаде далеку од мене, се сокри од моите очи. Сигурно ме колнеше мене и денот кога се запознавме, го колнеше и детството, ги колнеше нашите денови. Признај!

А, јас ништо не сторив, јас никогаш не те изневерив. Како магла падната во природата скитав и те барав како питач кој го бара единствениот денар за парче леб, питачев и јас за тебе. те барав низ луѓето, прашував за тебе, копнеев по твојот лик...другите ме гледаа како луда, а кога се сожалија на лудата девојка ја дознав вистината. Те изгубив тебе, а со тоа и себе, се поради тебе.

Луѓето околу мене веруваа во твојата измислена лага, веруваа дека сум неверница и неблагодарна, плукаа на моето лице. Ја познаваш мојата гордост, знаеш дека е тоа најдрагоценото нешто за мене,затоа заминав и јас далеку од тебе. Го напуштив факултетот, но никогаш не ја напуштив болката која растеше во моето срце, немирот кој ме подсетуваше дека го делев животот со некој кој не ми веруваше, некој кој мене ме изневери“...

„Кормило“ - Кристина Стефановска

По првата поетска збирка „Разговор со тишината“ на Кристина Стефановска, во која поетесата се обидуваше да се пронајде себе си и својот стил на изразување, доаѓа „Кормило“ - како симбол на барање и пронаоѓање на патот, правецот кон иднината.

Младата (овој пат романсиерка)авторка покажува извонредна смелост и упорност да докаже дека е на вистинскиот пат, дека кормилото е во нејзините раце и ја води кон посакуваната цел, да прерасне во романописец со свои препознатливи квалитети.

Таа обработува тема, која во ова време е многу актуелна, па и премногу присатна. Веројатно нешто од тоа сама го доживеала и почувствувала, но пред се би рекол дека авторката била сведок и набљудувач кој знае добро да ги забележи збиднувањата околу себе, па тие ја инспирираат сето тоа успешно да го романизира.

Самиот наслов кормило асоцира на напорно барање, тешко одронување, ронење во длабочини и излегување на површина, низ една елегична, но и храбра животна сторија. Во тоа сигурно ќе и помогне кормилото, за кое младата авторка цврсто се фатила и се обидува дури и да го управува. Низ проблеми и тешкотии успева да доплива до посакуваната цел.

Кире Ангеловски за авторката Кристина Стефановска и нејзиниот роман „Кормило“

Романот „Кормило“ го претставува успешниот развој и творечка созреаност на еден млад автор. отсликувајќи ја реалноста на одредени луѓе, всушност го отсликува животот, каде и доброто и злото, убавото и грдото се неодминлив дел од истиот.

Кристина како кормилар прави баланс помеѓу добрите и лошите нешта надевајќи се на добро. Човекот се наоѓа во најразлични моменти во животот, понекогаш претешки за него, но најважно е во тие мигови на искушение да остане човек.

Кристина тргнала по вистинскиот пат, играта со зборови за неа не се проблем.

Даниела Петровска за „Кормило“ на Кристина Стефановска

www.odlican.com/Sandrina Martinetti

Круна на разденот

niko650 — Sat, 14 Dec 2013 23:46:05 +0100

Autor: niko650

Poslao: 15.12.2013 00:46

Како круна на разденот
нека пишува животот.
Зборовите се бркаат,
а мислите летаат,
илјада светлосни,
милион зборови.
Мозаик како сон
останува во душата
како скриено благо.
Животот на дланка,
судбина во рацете.
И нека се бркаат зборовите,
нека летаат мислите,
нека пишува животот
моја круна,
круна на разденот.

Од стихозбирката „Алка кованица“ Дарка Ѓорѓиевска
Куманово, 2013 год.

...„ Се поминува,младоста, копнежот или како што вели самата авторка: се е тага бисерна, а она што останува е резба на гради – филиграни на душа.

Но човекот никогаш не се предава. Надежта е како чекорење во иднина, она челичното во кревкоста. А зборот е тој кој ја оплеменува душата и го осмислува животот, раѓањето на песната, на книгата како сопствена скромна исповед пред светот. Збор кој се раѓа при откривање на оние невидливи и возвишени духовни патеки, во некоја рана зора, кога таа и мислата стануваат една душа. И тогаш, како во работилницата на некој мајстор на свој занает, челичното ехо одекнува, се слуша милоуст. Се раѓа песна. И наспроти мекоста и нежноста при изговор на тој збор, стои вредноста која ќе трае долго, долго во времето, како изработена алка – кованица.

Со своите зборови, поетесата остава порака како аманет до сите:

А ти, зачекори со перото, зачекори пред времето!

Наташа Радевска за стихозбирката „Алка кованица“

www.odlican.com/v/shaporodiva/

Во право си! Доцнам, многу доцнам!

niko650 — Sat, 07 Dec 2013 23:12:45 +0100

Autor: niko650

Poslao: 08.12.2013 00:12

Знам.

Го сакаше ти она величење кога јас зборував за тебе со искра во очите.

Знам, ти сакаше кога ќе кажев колку сум среќна што си до мене и колку сум горда на тебе. Ама тоа ретко се случуваше. Многу ретко одбирав да ти кажам колку многу те сакам и посакувам. Можеби не требаше многу работи да ги направам така како што ги направив. Можеби и сега не требаше да го изговорам она: „Те сакам.“

Зошто тогаш немав храброст да ти кажам се како што сега можам? Зошто избирав да молчам? Знам, доцнам многу. Знам дека си во право. Ама, јас не доцнам со љубење, доцнам со зборовите кои никогаш не успеав да ги искажам. А не знам зошто...

И постојано се прашував, зошто секогаш кога сакав тоа да го изречам, како да имав кнедла во грлото. Те погледнував и молчев. А толку многу сакав да ти кажам дека ти си ми се. И во право си. Доцнам. Многу доцнам...

„ Се што премолчивме“ – Исидора Јакимовска,Крива Паланка, 2013

Нешто кое завршило за да започне како сознание, сопствен конфликт со емотивноста наведена како едно љубење, обид да се изгради цврста градба врз рушевините кои сами ги создаваме.

Илија Мерковски за книгата „Се што премолчивме“

Вечна колнатија на неостварена љубов, копнеж за единствениот негов поглед,...како сенки немирни пред мене зад мене, насекаде околу мене, да не знаеш која светлина да погледнеш, да се помолиш, која сенка да ја избришеш...Онаа на ноќите непреспиени, бесссони каде безизлезно бараш одговор на прашањето „зошто?“ надевајќи се дека новото утре и светлиот ден ќе го одвеат секој лош миг во заборав. Или она кога нештата ги доживуваш како дар од Бога, добрите како награда, а тешките како ненаучена лекција во животот, барајќи ја радоста во секоја солза и секој лош момент на чекор до остварување на сонот.

Себе предавајќи се низ ова емоотивно исповедање за сите нивни спомени, таа го воздигнува и воскреснува секое нејзино чувство, секоја нејзина потреба без покајание и храбро напред да се спаси она што може и што останало да се памети во мислите и да болува во срцето, затоа што како што вели Исидора еднаш се сака во животот – без граница.

А таа и покрај сите емотивни јазли испреплетени низ илјадници судбински јазли, како што се небројните чувства низ нејзините раскази проколнати на вечен заборав, таа ги крунисува со човечки победи и со срце кое докажува на секој кој ќе ја прочита оваа книга, дека зборовите некогаш се премалку за да ја опишат големата ромеовска љубов, но можеби доволни за се она што останало премолчено, на лист хартија кој ќе се вее низ времето и просторот како доказ за нејзината љубов.

Од срце, искрено за книгата „Се што премолчивме“ м-р Ана Кондоклоцис

Slika: www.odlican.com/majra

Очи на темнината

niko650 — Sun, 10 Nov 2013 00:44:18 +0100

Autor: niko650

Poslao: 10.11.2013 01:44

Одејќи по патот
си помослив една желба,
зарем мора секогаш
да мислиме на разделба.

Одејќи по патот
го слушнав
жуборот на потокот
како да сакаше да прозбори
зборуваше, но не доволно јасно.

Одејќи по патот
ги видов
очите на мракот,
кои даваа знак за почеток
со голема надеж.

Тогаш застанав,
се свртев наоколу
и слушнав ехо
од каде разиграните шуми.

Траеше малку,
но значеше многу:
„Соништата ја создаваат иднината...“

„Додека ја слушав тишината“
Кристина Стефановска

Мојата песна, мојот истрајвек

niko650 — Sun, 18 Aug 2013 23:42:49 +0200

Autor: niko650

Poslao: 18.08.2013 23:42

Засукани ракави над неуморни дланки
стокмени за утринска молитва
да би обезличени стравовите
по патот до онаму
кај од Бога, пресуда следи!

И, почнувам!

Најнапред
го сликам гласот на предците
страдални од црвјето нецрвјосано
и устремено кон сека зирка и прозирка
на мак црната, женска шамија,
излитена и побелена
од недоисплакани вистини!

Потем на перото неуморно
и тежно му ја одсликувам жедта
дур безглаво плива низ мастилото
разлеано на сите страни!

Веќе насликан и звукот
на продорен изгрев кон лаком залез што ита
од што страдалната, добра мисла
и низ свежата, стиховна зуница,
зашеметена од некротежни офноти!

Простете ми
што токму неа
ја врамив во истрајвек!..

Од стихозбирката „Наспроти ветрот“ - Павлина Климкар Меанџиева

Божилак

niko650 — Sun, 21 Jul 2013 23:33:33 +0200

Autor: niko650

Poslao: 21.07.2013 23:33

Стиховите мои
се како различни бои,
стих по стих напишано
секоја убавина испишано.

Ридовите споени
ко сложни браќа створени,
цвет до цвет нанижан,
шарен килим исткаан.

Виножитото,
круна на убавините,
круна на планините,
ја покрило сета тага.

Играта на ветрот
и капките на дождот
ме подсетија
на немирните ноќи поминати,
ме подсетија
на бесниот врисок на ладните солзи

и во тој момент,
сончевиот сјај светна
и со прегратка тивко ми шепна:
Божилакот е твој,
ти ја подарува иднината!

Од стихозбирката „Додека ја слушав тишината“
Кристина Стефановска

www.odlican.com/lidija/vinozito

Додека ја слушав тишината

niko650 — Sun, 14 Jul 2013 00:16:23 +0200

Autor: niko650

Poslao: 14.07.2013 00:16

Моментот кога желбата
не носи високо до облаците,
кога ни дозволува да ги допреме
недопрените звезди
и нереалноста да ја почувствуваме на себе,

можеби е најубав...

Тогаш живееме во светот
во кој имаме се,
во фантазијата
и не се соочуваме со реалноста...

Но храброста е таа
која ќе не доведе до целта,
ќе ни го избрише образот
за да не бакне реалноста,
да се соочиме со вистината,
да живееме во денешнината.

По трепетот на срцето
и чувствата на љубовта,
ја затварам вратата на храмот,
живеам во него сама,
надежта ми згаснува,
тишината се разгорува,
јас ја слушам - не е важно дали е со желба.

Минатото ме гушна,
тежината му ја чувствувам.
Но останувам будна без страв
и ја слушам тишината.

Кристина Стефановска
Крива Паланка, 2012 год.
од стихозбирката „Додека ја слушав тишината“

Дел од душата

niko650 — Sun, 12 May 2013 00:05:50 +0200

Autor: niko650

Poslao: 12.05.2013 00:05

Кога животот ја грицка душата,
како црвот зрелото јаболко

(однадвор румено, одвнатре труло),

воздивнувам тешко пред прашањето
кој дел од душата останува?

Дали оној што носи трулеж
и се населува во безживотно тело,
со скротени животни нагони
кое тлее и полека согорува
чекајќи го само одекот на црковните камбани

или

она мало но значајно парче
од кое сеуште извираат чудни сили,
кое во одекот на гласот
кој се прикрадува во длабоката тишина
се уште прелистува слики,
преслушува зборови недоречени,
болки непрежалени
и населува мигови
кога солзата се колеба
да го започне своето патување,
од аголот на окото,
низ браздите на лицето свенато
до аголот на жедните усни
да ги оживее до насмевка

за благи сеќавања
и топли спомени
незаборавени.

И со насмевка блага
тивко се запрашувам,

дали солзите ги лечат раните,
ги премиваат нивните траги
или се само одишка во еден момент?

од „Разговор со животот“ - Оливера Станковска

Исти очи – Горјан Петревски

niko650 — Sat, 04 May 2013 00:33:42 +0200

Autor: niko650

Poslao: 04.05.2013 00:33

Дојде утрото. Ана порано се разбуди. Не можеше да спие. Во кујната ја чекаше појадок. А и мајка и и татко и беа веќе будни.

- Знаеш, Ана... – почна таткото. Ти порасна, веќе стана убава девојка и добра флејтистка...

- Ти си ни сета наша гордост и сета наша љубов – продолжи мајката. – Друга немаме.

- Вие како нешто да криете од мене?! – насети таа. – Нешто да не се случило?!

- Да, но нешто убаво ќерко, премногу убаво, да знаеш...

- Веќе си голема и можеме рамноправно да разговараме. Постојано ни се лутеше дека немаш брат или сестра, а ние мило мое....кај нас...

- Ние многу те сакаме – велеше таткото. – И јас и мама, многу,многу...

- И јас ве сакам, па што?! Тоа не ми го намалува правото да посакувам да имам брат или сестра, зар не?!

- А, што би рекла кога би дознала, да речеме, дека имаш брат?! – праша мајката.

Ана зачудено ги погледна.

- Ти си ни посвоено дете, најмила наша! – храбро изусти таткото.

- Некој те донесе пред врата, а ние ти се израдувавме. Ти ни дојде како најголема среќа! Ете! И те сакаме...

Таа занеме од изненадување. Очите и се наполнија со солзи, но тие не можеа да потечат. Изненадувачкиот момент не им даде да се растркалаат. Ана со неверување ги гледаше двајцата, а потоа се приближи до нив и силно ги гушна. Како да се исплаши да не и избегаат, да не ги загуби.

- Но, тоа не е се – рече мајката. На ред е она што беше твоја желба.

- Ана, за роденден ти подаруваме брат! Ти имаш брат близнак...Ангел! Тој ти е брат.

Пак молк, длабок молк.

- О, Боже! – Ана ги протре очите. – Сон или јаве?!

- Не, не е сон дете мое – изусти тој. Тоа го дознавме во клисурата...

Таа има брат! Ана и плачеше и се смееше. Тројцата плачеа. Таков момент на возбуда е невообичаен. Не само во текот на еден живот. Оној што толку многу го сака, а незнае да си протолкува зошто, се испостави дека е нејзин брат! Дали таа љубов беше струење на крвта?! А, што друго?! И се почна со поглед на случајна средба. Таа струја мора да се вика – иста крв.

Извадок од книгата „ Исти очи“ од Горјан Петрески.

Горјан Петревски (роден 1951 год. во с. Мренога, Демир Хисар). Се школувал во родното место. Гимназија завршил во Прилеп. Студирал на Филолошкиот факултет, група Југословенска книжевност во Скопје.

Десетина години работел како новинар во МТВ на програмата за деца, бил новинар и уредник на забавникот за млади „Наш свет“, одговорен уредник на списанието „Развигор“, а сега професионално е вработен како писател во „Просветно дело“Скопје, редакција „Детска радост“.

Ги напишал следните дела:

„Гороцвет“ – раскази, „Земјата од сонот“ – раскази, „Тажниот свирач“ – раскази, „Таткоовите солзи“ – раскази, „Задоцнети писма од Споменка“ – лирски записи, „Татковата прва љубов“ – поетско-прозни записи, „Пролетни дождови“ – сказни според народни мотиви, „Рано дојде љубовта“ – раскази.

Најголем дел од творештвото го пополнуваат неговите популарни романи: „Споменка“, „Марта“, „Снеговите на Клементина Евин“, „Далечна љубов“, „Исти очи“, „Вечниот ветар и „Сама“.

Неговите романи се обработуваат како редовна или дополнителна лектира во основните училишта.

Нашата душа - Оливера Станковска

majra — Thu, 18 Apr 2013 20:15:24 +0200

Autor: majra

Poslao: 18.04.2013 20:15

Душата твоја
топол сон на галеб
во небесна шир раширен

и сноп сончева светлина
во првоте прплетни денови.

Душата моја
немирен бран на езерска вода,

бисер во школка
од морска плима
на крајбрежје исфрлен

и снегулка бела
сред небесен танц
на студен зимски ден.

Заедно, споени
нека бидат
една душа во два тела,

нека бидат
летни капки дождовни
жедната земја
со нив да се насладува.

Биди надеж

niko650 — Sun, 24 Mar 2013 00:25:16 +0100

Autor: niko650

Poslao: 24.03.2013 01:25

Не биди страв,

капка заталкана
во водата на вистината
која дното го допрела,

изрони од длабочината

и не греби ја скрамата
на зидот од казанот зафатена,

не слушај тап звук
на клокот и вриеж од солудни мисли во него,
тие те мамат
и од гради ранет звер изнедруваат,

биди надеж

отклучи ковчеже в гради што лежи
со клучот в дланки цврсто стегнат,
вади сонови недосонувани
со години зид зидани,
издувај ја прашината на нив напластена

и не биди зајак ако зрно од неа в око заталка,

солза од душа изнуди
да биде капка вода во морето на тишината
која од длабочината изронува,
да се напои душа на брегот заталкана

биди лек за неа
таа лек за тебе.

О.Станковска

Во тишината

niko650 — Sat, 16 Feb 2013 23:01:23 +0100

Autor: niko650

Poslao: 17.02.2013 00:01

Ако планински венци се твоите моќни дела Господе,
кога недопирливото во допирливо преминува,
неостварливото во остварливо,

врвови нивни под зраци од сонце опсипани
зборовите се твои,
кои несебично во дланки ми ги даруваш
со секое твое воскресение, кога мој учител си

и кога полека ми велиш:

Не гледај со очи на души без душа останати,
не плети ја кармата со толку стегнат бод
ред солзи, ред болки
да неможе да се расплете,
чвор до чвор,

пронижи ленти црвени од среќни мигови
угоре,удолу, од лево на десно...

Не прети на судба
која ни болка, ни радост не разбира
таа в пазуви ги носи
и сее по патот на иднината,

следи ја тивко и со бакнежи милувај ја.

Не зборувај зборови залудни,
тие се залци лебче, храна што души храни,
не препелкај валкани мисли
од итар ум и поган јазик на ѓавол пренесени,

остани во тишината каде молкот силна моќ има,
послушај го гласот кој само таму умее да проговори
и препознај го патот на среќата...

А, јас
зборови ко сув сунгер впивам,
во грч нокти в дланка ти заривам,
а од очи ми молба извира:

Не кори ме Господе што цврсто за дланка те стегам,
не вели дотука -
јас крај не гледам!

О.С.

Последниот чај од Винка Саздова

niko650 — Sat, 02 Feb 2013 00:41:29 +0100

Autor: niko650

Poslao: 02.02.2013 01:41

За сите оние кои сакаат да ја стоплат својата душа, можат да го сторат тоа со „Последниот чај“ прекрасно издание на македонската поетеса Винка Саздова.

Сите патишта се еден пат, патот на љубовта – вели Саздова.

... Во еден пресвртен миг од мојот живот, обидувајќи се да расчистам со минатото, го уништив дневникот од Индија. Всушност, ако добро подразмислам, тогаш уништив многу нешта. Писменца, прибелешки, безброј мигови заробени во зборови, во празнина меѓу зборови. Да, убаво се сеќавам дека опседната од новиот живот што се раѓаше пред мене, бев решена да расчистам со спомените. Си реков – “Ајде, гледај напред. Од спомени не се живее. Отпушти го, ослободи се од сиот товар од минатото и за сопствениот живот”.

Многу подоцна сватив, дека ослободувајќи се од товарот на спомените, го уништив и најдрагоцениот дел од себе. Ја фрлив во заборав мојата потрага по вистинското јас, се откажав од моите соништа, копнежи, доаѓања и заминувања. Всушност, воопшто немаше да се присетам дека сум го уништила дневникот од моето најдалечно духовно патување, ако многу години подоцна, со денови претурајќи во една иста фиока, не сватив оти го нема.Ги нема пораките од саканите, ниту трагите од солзи разлеани врз напишаното.

- „ Не е можно, вели еден дел во мене“ - оној што секогаш се надева и верува во чуда и среќни краеви.

- „Можно е, вели другата јас“. Онаа зајадливата, иронична нихилистка.

Уште додава со возгордеаност:

- „Не преправај се дека не се сеќаваш оти го фрли во кантата. Знам добро дека Индија не ти беше светла точка во животот“!

И додека двете се расправаат, претурам по цела куќа. Одново и одново барам. Не се предавам. Се надевам...

Значи, не требало да го има, си велам неколку дена подоцна, кога ми стивнува очајот и надежта. Се си има зошто. Ако го најдеше дневникот, ќе го прочиташе и толку. Пак ќе го заклучеше во фиоката. А вака, еве можност, тој свет одново да го оживееш низ себе. Пушти ги сеќавањата како јато ластовици нека излетаат на пролетниот ветар. Се што било, одново ќе биде. Изгубено е само она што веќе не живее во нашите спомени...

И тогаш кога решив да ја зборавам, мојата Индија почна да извира од мене. Како непоканети гости почнаат да доаѓаат глетки, звуци, мириси. Цела една приказна, за која не бев сосема сигурна дека тогаш и токму така и се случила. Дали навистина се случи тоа? Не знам, но знам дека е повистинито од вистината. Од животот, од смртта. Од љубовта. Смртта!? Ах, да! Заминав да се соочам со неа. Да ја засакам, како што би го засакала таинствениот љубовник во ноќта. Тивко, бесшумно, безимено. И прифаќајки ја неа, го возљубив животот...

Во оваа нига, со мал дел автобиографски моменти, поетесата длабоко понира во чувствата, говори за емоциите, стравовите за кои ретко кои се одлучува да проговори.

Читателите се фасцинирани од нејзината отвореност и книгата ја доживуваат како лекција од која може да се научи дека сите ние ги носиме истите нешта во себе – потребата за љубов, за блискост. Исти се и стравовите кои ги носиме, особено стравот од смртта. Затоа таа вели – зошто да не зборуваме за тоа, зошто сето тоа би го криеле во себе?

„Последниот чај“ всушност ги отвара нашите приказни. Не охрабрува да се соочиме со нив и да ги прифатиме тoкму такви какви што се, убави или грди, сеедно.